Loes en Erik op Wereldreis

Wekelijkse update; Week 52

2010-08-26T17:15:00.011+02:00

Zondag 29 augustus,
Thuis, Nederland

Deze week:
- Thuiskomst
- Evaluatie van een jaar
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Thuiskomst
Na een hobbelige vlucht (in de lucht kan het ook hobbelen) landen we een uurtje later dan verwacht op Schiphol. Daar staan twee zenuwachtige mama's en enthousiaste familie te wachten.

Fijn om iedereen in goede gezondheid terug te zien.

Evaluatie van een jaar
nog geen week terug in Nederland en alweer helemaal opgeslokt in de drukte van alle dag. Net als jullie hebben we nu alweer volle agenda's. Kijken naar een appartementje, solliciteren, met vrienden bijkletsen, noem maar op.
Dit is de rede dat we er gewoon nog niet aan toe zijn gekomen om ons jaar te evalueren.
Een ding mag duidelijk zijn, het was prachtig en we hebben genoten.
Een toelichting met onze hoogte punten diepte punten enz. volgt binnenkort.

Technische gegevens
Dag 89 Laatste dagje zonnen in Rio
Dag 90 Vlucht naar huis, aankomst in Nederland
Dag 1 Huisjes bekijken in Venlo
Dag 2 Solliciteren en banen zoeken
Dag 3 Eerste afspraken en Parkfeesten
Dag 4 Parkfeesten
Dag 5 Wachten tot de regen stopt.

Antwoord op jullie

Joep: ' Wat was indrukwekkender? De favellas of de mini bikini's?'
De mini bikini's natuurlijk. Die hadden we nergens op de wereld eerder gezien.

Wekelijkse update; Week 51

2010-08-21T12:02:00.029+02:00

Zondag 22 augustus,
Rio de Janeiro, Brazilie

Deze week:
- Rio de janeiro
- Favella
- Souveniertjes
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Rio de janeiro
Struinen tussen de sfeervolle huisjes met gekleurde luiken en balkonnetjes in Santa Theresa, minibikini´s kijken op het copacabanastrand, shoppen in de winkelstraat van Ipanima, van het uitzicht genieten bij het grote christusbeeld.

We amuseren ons goed in Rio de Janairo toch zijn we klaar om naar

huis te gaan.

Favella
Brazilie is een land met erg grote verschillen tussen rijk en arm. Er staan hier villa´s waar de bewoners zelfs personeel hebben om de garagedeur open te maken. Daarlangs liggen de favella´s; Grote wijken met kleine armoedige huisjes die stijl tegen de bergen liggen aangeplakt.
De favella´s zijn bekend om hun armoedigheid. Ze worden gerund door grote drugsbazen. Naar schatting verdient zo´n drugsbaas net zo veel als een europese profvoetballer. 10% van de drugs wordt verkocht in de favella zelf. De rest erbuiten. Je kan je voorstellen dat er tonnen met geld in omgaan. Dit maakt dat er regelmatig ´oorlogen´ zijn tussen de drie drugsgangs van Rio of tussen de drugsbazen en de politie.

Het wordt toeristen met nadruk afgeraden een favella binnen te lopen, toch kunnen wij een kijkje nemen onder begeleiding van een gids.

In de wijken zie je de stroomdraden als spinnenwebben boven de paadjes hangen. De mensen tappen het zelf af om zo gratis voorzien te zijn van elektrisiteit, Ook de watervoorziening is gratis en omdat ze illigaal op deze grond wonen betalen ze geen belasting. Geen belasting dus ook geen sociale service. Het afval wordt dus niet opgehaald en slingert rond tussen de kleine paadjes.
We gaan de berg op met het lokale vervoer; een motertaxi. Achterop bij een braziliaanse motermuis scheuren we de heuvel op. Hij lijkt er lol in te hebben om zo schuin mogelijk door de bochten te gaan en zo veel mogelijk andere voertuigen in te halen. Gelukkig is dit het enige beangstigende van de dag.
De wijk zelf ligt er slaperig bij. Geen mannen met geweren en geen lijmsnuivende kindjes en geen andere taferelen die we op voorhand hadden verwacht. Ondanks dat de ervaring minder criminaliteit uitstraalde dan we verwachtte was het toch een indrukwekkend bezoek.

Souveniertjes
Lieve familie, vrienden en lezers, met het nabij komende einde zijn wij aan het praktiseren wat we toch voor jullie mee kunnen nemen. Waar we ook gingen afgelopen jaar, overal vonden we kraampjes met sleutelhangers, bedrukte t-shirts. beeldjes, kaarten enz. In Azie kostte dat alles slechts een paar euro, hier in Brazilie durven ze de hoofdprijs te vragen.
Maar als we de spullen eens nader bekijken moeten we toch conculuderen dat de meeste souveniertjes onbruikbare rommel-dingen zijn.
Daarom hebben we het volgende bedacht: in plaats van kleinigheidjes voor jullie mee te nemen zullen we een goed voorraadje lokale cachaça inslaan (het hoofdingredient van caipirinha´s).
Jullie zijn allemaal uitgenodigd om snel een keertje te komen bijkletsen onder het genot van een echte caipirinha.

Dus, lieve lezers, bij deze alvast dankjewel dat jullie onze avonturen hebben gevolgd. Nog meer bedankt voor alle reacties! Het was geweldig om iets van jullie terug te lezen. Hopelijk hebben jullie net als wij veel plezier beleefd aan deze blog.

Volgende week: Week 52 De laatste blog!!!!

Technische gegevens
Dag 82 Rondstruinen op copacabana en ipanima, ligt bewolkt
Dag 83 Favella toer, wisselvallig weer
Dag 84 Rondlopen in Santa Theresa, zonnig/bewolkt
Dag 85 Stranddagje, zonnig
Dag 86 Naar Christusbeeld, zonnig
Dag 87 Stranddag, zonnig ligt bewolkt
Dag 88 Genieten van laatste dag, zonnig

Antwoord op jullie
Geen vragen deze week

Wekelijkse update; Week 50

2010-08-16T14:15:00.019+02:00

Zondag 15 augustus,
Rio de Janeiro, Brazilie

Deze week:
- Strandzand moet kraken
- Bolle buikjes dankzij BBQ en caipirinha's
- Met Schummi naar Rio
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Strandzand moet kraken
Hoe weet je dat het strand waarop je je bevindt perfect is?
Doe de test: loop op blote voeten een stukje over het zand naar keuze.
Kraakt het zand als zachte sneeuw onder je voeten? Verblind de witte kleur je ogen? Voelt het zo zacht als de donsveertjes van een jong kuikentje?
Dan beoordelen wij het als perfect.
Naast dit perfect witte standzand beschikt Lopes Mendes over blauw water dat zo helder is dat je je tenen blijft zien afgezien van hoe ver je ook de zee in loopt. Een zonnetje dat je lichaam verwarmt. Een zeebriesje dat zorgt dat het niet te warm is. En palmbomen die wat schaduw bieden in dit tropische plaatje.

Helaas hadden we niet de hele week goed weer maar de dagen dat het zonnetje scheen hebben we heerlijk genoten van Lopes Mendes, het mooiste strand van Brazilie.

Bolle buikjes dankzij BBQ en caipirinha's
Na een jaar reizen verwachten jullie volgende week misschien twee slanke uitgehongerde lichamen terug te zien. Maar nee, de goede keuken van Brazilie vult onze buikjes tot ze bol staan.
De afgelopen twee weken hebben we zeker 6 keer gebarbecued. Zo veel eten als je op kan. Salades, stokbroodjes en natuurlijk veel vlees en vers gevangen vis.
Dit alles onder het genot van een sterke caipirinha.
De capirinha is een populair drankje hier in Brazilie. Bij aankomst op een nieuwe plek krijgen we er een als welkom. En tijdens feestjes wordt de drank met cachaca en limoenen rijkelijk geschonken.
Met de cocktail in de hand een live samba bandje op de achtergrond genieten we van onze laatste avonden als reiziger.

Met Schummi naar Rio
We gunnen ons zelf wat luxe. Onze laatste reis doen we niet per openbaar vervoer maar we boeken een snelle deur tot deur verbinding in het hostel. En snel is de verbinding zeker...
Nadat we met een boot naar het vaste land zijn gevaren staat onze chaufeur op ons te wachten. Een normale betrouwbare man denken we op het eerste gezicht. Maar na enkele minuten in de auto hebben we al de eerste bijna doodervaring.
De man heeft zijn rijbewijs duidelijk aangeschaft voor een paar honderd real en niet door lessen te volgen en een examen af te leggen. Hij scheurt als een bezetene over de bergwegen. Hij haalt in, links van z' n voorganger, rechts van zijn voorganger, op een invoegstrook. Hij gaat op de rem staan alsof het een noodstop is en geeft daarna weer gas alsof hij te laat komt voor een afspraak. Hij heeft duidelijk een voorkeur voor de linkerrijbaan en bumperkleven lijkt zijn passie Dan staan we plotsteling stil op de vluchtstook.
De moterklep gaat open en er moet een stekkertje opnieuw bevestigd worden. De reis kan worden voortgezet. Na twee uur, tien bijnabotsingen, vier hartverzakkingen en 120 kilometer komen we aan bij ons hostel in Rio. Na een jaar lang reizen bestempelen we dit als de engste reis ooit, gelukkig is het ook de laatste.

Technische gegevens
Dag 74 Naar Lopes mendes met bewolking
Dag 75 Ruines bezoeken op Ilha grande bewokt en regenacht
Dag 76 Niets doen op Ilha grande ivm slecht weer
Dag 78 Naar Lopes mendes met prachtig weer
Dag 79 Ilha grande
Dag 80 Laatste dag Ilha grande
Dag 81 Op naar Rio

Antwoord op jullie
Sanne: "Waar zijn jullie op zoek naar een appartement? In Venlo weer? Of Venray of iets anders? En qua werk?"
We hebben geprobeerd ons oude huisje terug te krijgen. Dit was helaas niet mogelijk. Maar we hebben een afspraak om te gaan kijken naar twee appartementjes in het zelfde gebouw.
Qua werk, we googelen wat rond. We willen toch wel werken binnen de driehoek Nijmegen, Maastricht Eindhoven. Dus als iemand nog iets weet....?

Marleen: "Jullie hebben vast ongelofelijk veel foto's.. Hoeveel ongeveer? Willen jullie die in een digitaal album gaan verwerken of wat zijn de plannen ermee?"
We hebben de foto's onderweg steeds gebrand op een DVDtje en naar huis gestuurd. Geen idee dus hoeveel het er zijn. Een mooi digitaal fotoboek willen we wel gaan maken. Maar het zal wel een jaartje duren voor dat af is. De reisavo turen van de website is Erik al aan het bundelen.

Toos: "Ik heb zojuist nog even naar de foto's van Brazilie gekeken en zag de foto van Loes met de rugzak. Respect hoor, dat je die een heel jaar hebt meegezeuld. Hoeveel gewicht is dat wel niet?"
Loes haar rugzak weegt ongeveer 15 kg. Die van Erik 19 kg. Je went er wel aan om hem van het ene hostel naar het andere te slepen. Maar we zullen blij zijn als we straks niet meer uit een rugzak hoeven te leven.

Toos: "Nu het eind van jullie fantastische reis en grote avontuur in zicht komt ben ik erg benieuwd hoe jullie er op terugkijken. Wat is meegevallen, wat is tegengevallen, wat waren de hoogte- en dieptepunten. Ik zou het erg leuk vinden daar volgende week iets over te lezen en anders hoor ik het wel als jullie weer veilig in Nederland zijn."
We willen je dit antwoord nog even schuldig blijven. Nog een weekje te gaan dus tijd genoeg voor extra hoogte en dieptepunten. Maar zo gauw we terug zijn zullen we zeker een stukje schrijven over de gehele trip.

Wekelijkse update; Week 49

2010-08-08T22:17:00.010+02:00

Zondag 8 augustus,
Ilha grande Brazilie

Deze week:
- Strand vakantie
- Kanoen
- Regen tijdens een strandvakantie
- Thuis komt dichterbij
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Strand vakantie
11 maanden lang hebben we culturen opgesnoven, natuurwonders bezocht, gefietst, getrokken en nog veel meer. Nu is het tijd voor rust. De laatste weekjes willen we geheel wijden aan strandvakantie.
Gelukkig is Brazilie voorzien van prachtige stranden. Met een groen regenwoud achter ons, zacht wit zand onder ons, en een blauwe zee voor ons genieten we van het zonnetje. Heerlijk even niets doen.

Resultaat is helaas dat we ook geen spannende verhalen voor jullie hebben. Sorry, deze week was weinig boeiend maar we hebben er wel van genoten.

Kanoen
Ook in dit deel van de wereld moet Erik, die zich toch wel een echte kanoer mag noemen met een bootje het water op. We huren twee kano's en vertrekken de zee op. Een relaxt tochtje naar een mooi eiland in de baai. In het mangrove is het spannender. Op de stammen van de bomen die uit het water steken rennen de krabjes omhoog. Het water stroomt plotseling in een stroomversnelling. Voor Loes is het nog een hele kunst om de kano netjes tussen de bomen door te manoevreren. Een botsing met een krab/boomstam wil ze graag voorkomen. Dit lukt, en we peddelen verder in de baai.
Na het kano avontuur in Nieuw Zeeland is dit een kippetje maar het was wel een leuke dag.

Regen tijdens een standvakantie
Helaas, regenwoud groeit niet zonder regen. En dat betekent dat in dit gebied nog behoorlijk wat neerslag valt. We hadden enkele dagen dat het bewolkt was deze week. De weersomstandigheden hier hadden een verbazende overeenkomst met jullie weertje.
Maar goed, door de regen en wolken zitten we vooral binnen films te kijken, te internetten, slenteren we wat rond in het charmerende stadje en gaan lekker naar het ijsbuffet.
Voor iemand die een horeca onderneming wil beginnen. Dit is de tip van de dag: het ijsbuffet. Je neemt een bakje en schept er dan zelf alle smaken ijs in die je lekker vindt. Daarna bedek je het ijs alle toppings die je laten watertanden. Nootjes, chocolade, slagroom enz. Met je zelf geschepte bakje ga je naar de kassa waar het wordt gewogen (je betaald per gram). Na een rondje langs zo'n heerlijk buffet is de rekening niet om over naar huis te schrijven. Maar het is smullen. Dus, clevers, misschien een idee?

Thuis komt dichterbij
De terugkomst komt akelig snel dichtbij (nog 2 weken!!).
Straks begint het normale leven weer. Nouja, normaal. Voor twee mensen die hun auto hebben verkocht, hun banen hebben opgezegd en geen huis meer hebben is het leven misschien niet normaal in vergelijking met een 'normaal' leven van jullie.
Deze dichtbijkomende terugkomst maakt dat we ons al een beetje aan het orienteren zijn naar werk. De eerste sollicitatiebrieven zijn verstuurd en we hebben al een afspraak om 2 appartementjes te gaan bekijken.
Het voelt een beetje als de voorbereidingen die je normaal voor een vakantie zou doen. In plaats van reisvoorbereidingen doen wij terugkomvoorbereidingen. En gelukkig gaat dit met veel plezier en enthousiasme. Wat maak je geen zorgen hoor we genieten nog van onze laatste dagen op reis.

Technische gegevens
Dag 67 Nietsdoen ivm slecht weer Paraty
Dag 68 Nietsdoen ivm slecht weer Paraty
Dag 69 Kanoen, Paraty (bewokt)
Dag 70 Literair festival bezoeken
Dag 71 Naar het strand en fort bekijken
Dag 72 Shoppen in Paraty
Dag 73 Op naar Ilha Grande

Antwoord op jullie
Gerry: "Ook weer een klein beetje zin om "naar huis" te gaan/komen???"
Jep. Zoals we hierboven al schrijven, we zijn enthousiast om weer aan een 'normaal' leven te gaan beginnen.

Wekelijkse update; Week 48

2010-08-01T20:19:00.017+02:00

Zondag 1 augustus
Paraty, Brazilie

Deze week:
- Nieuw Land
- Brazilie
- Sao Paulo
- Tjoeke tjoeke tuut tuut door de mist
- technische gegevens
- Antwoord op jullie

Nieuw Land
Een nieuw land, en meteen het laatste land dat we bezoeken tijdens onze reis. Deze laatste maand zullen we in Brazilie rondhangen en dan vliegen we de 23ste naar huis vanuit Rio de Janairo.
Aan de ene kant jammer dat we nu in Brazilie zijn.
Het voelt echt een beetje als `t staartje van de reis, het is flink duur en ze praten hier onverstaanbaar portugees. We begonnen dat spaans net een beetje onder de knie te krijgen. Als we straks thuis zijn is onze kennis van frans, italiaans en spaans gemixt tot een wazige brei met wat portogees. We zijn dan ook niet erg enthousiast om dit ook nog te leren.
Maar we hebben deze week wel het weer gekregen waar we zo op hoopten. En we hebben daar heel erg van genoten. Nu duimen dat het zo blijft.

Brazilie...

.

Do we need to say more...?

Sao Paulo
Gewoon een grote stad. Dat is de indruk die we van Sao Paulo hebben. Volgens zeggen is er een bruizend uitgaansleven. Maar verder is er in deze stad weinig te doen of te zien. We blijven er een nachtje en reizen dan gauw verder naar ´t veelbelovende strand.

Tjoeke tjoeke tuut tuut door de mist.
De mooiste treinrit van Brazilie. Zo wordt er geadverteerd over het treintraject van Curitiba naar de kust. Dat willen we niet missen dus kopen we twee dure kaartjes (25 euro pp) en stappen om kwart over 8 in de trein.
De trein zelf is niets speciaals. Gewoon simpele plastic stoelen twee aan twee langs de raam. Oke, we moeten bekennen, er is ook een luxe toeristentrein. Deze is van meer gemakken voorzien. Maar 150 euro voor een 3 uur durend ritje vonden we net iets te veel. Dus zitten wij op onze plastic stoeltjes in de economy class.
Dit zou voor het uitzicht normaal gesproken niets uit maken en zo kunnen wij op onze budget manier toch genieten van de spectaculaire rit. Helaas, de weergoden zijn ons niet goed gezind. Het is zo mistig dat de prachtige vergezichten veranderen in mistige witte waas. We tjoeken 3 uur door de jungel maar zien weinig. We zijn niet erg onder de indruk van deze treinreis, als dit de mooiste is van Brazilie dan bij deze voor iedereen het advies, reis in Brazilie niet met de trein als attractie.

Technische gegevens
Dag 60 Rondwandelen in Curitiba
Dag 61 Wonderlijke treinrit Curitiba
Dag 62 Busrit naar Sao Paulo
Dag 63 Busrit naar Paraty +BBQ
Dag 64 Paraty Strand en oude centrum
Dag 65 Paraty Naar Tinidade
Dag 66 Paraty Strand

Antwoord op jullie
Geen vragen deze week.

Wekelijkse update; Week 47

2010-07-25T21:57:00.011+02:00

Zondag 25 juli,
Argentinie

Deze week:
- Een weekje Argentinie
- We willen geen kouw meer
- Onder de watervallen
- Over de watervallen
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Een weekje Argentinie
Een 'normale wereld' dat is waar we zijn beland. Een wereld met te snel rijdende auto's, grote gevulde supermarkten, winkelcentra, cique huizen en nog veel meer. Het is iets heel anders dan Bolivia wat duidelijk nog een ontwikkelingsland is. Toch gaan we Argentie over laten om een volgende keer te bezoeken. Lees hieronder waarom. De tango en het mooie patagonie blijven zo nog even op ons wensenlijstje staan voor een volgende reis.

Geen kouw meer!
Heldere strak blauwe lucht. Dat is voor ons eerder een regel dan een uitzondering. Maar met deze heldere hemel wil de temperatuur hier in Peru, Bolivia en Argentinie hard dalen. Overdag is het +/- 15 graden maar snachts vriest het menig keer. Deze vrieskouw zijn we meer dan zat.
We lezen jullie verhalen over lekker zwemmen en terasjes pakken. Op jullie foto's zien dat jullie al een gezonde bruin verbrande kleur krijgen. Als we nu terug zouden komen zouden we bleekjes bij jullie afsteken.
De beelden van Buenos Aires in de sneeuw op televisie zorgen dat we de knoop door hakken. We willen geen koude nachten meer.
We willen de winterjas onder in de backpack kunnen stoppen. We willen weer op slippertjes/teva's lopen. We willen ook een kleurtje krijgen. We willen ijsjes eten in de zon. We gaan niet verder naar het zuiden!
Dus pakken we vanaf Salta een rechtstreekse bus naar de grens met Brazilie. Na 23 uur bussen stappen we uit bij Foz de Igazu waar het heerlijk 25 graden is.

Onder de watervallen
Erik: "Echt weer iets voor Loes hoor; Om met een jetboot de watervallen van Foz du Iquazu bezichtigen. Keihard tegen de stroming in en vervolgens kleddernat worden.
Oke, het was super mooi en we waren letterlijk en figuurlijk onder een van de watervallen. Maar om dit nu iedereen aan te raden. Ik weet het niet hoor..."

Loes: "Volledig doorweekt kwamen we de boot uit. Dat is niet overdreven! Alles was nat. Maar het was wel een geweldig avontuur om in de boot zo dicht bij het water geweld te komen. Als je die watervallen niet alleen wilt aanschauwen maar ook wilt ervaren dan is die boottocht echt een aanrader!"

Over de watervallen
Een paar watervalletjes die je een dag lang blijven boeien. Dat zijn het echt! De watervallen zijn van alle kanten indrukwekkend. Van boven, waar je het water onder je naar beneden ziet storten. Van beneden, waar je het water met kuups tegelijk naar beneden ziet raasen. Van ver, waar je een overzicht krijgt van hoe groot het eigenlijk is. Van dichtbij waar je het opspattende water voelt en nogmaals ervaart hoe krachtig de watervallen zijn.
De watervallen vallen 82 meter naar beneden. Het geheel is 2,7 kilometer breed en bestaat uit 270 - 300 afzonderlijke watervallen (afhankelijk van de waterstand).

Technische gegevens
Dag 54 Verkennen Salta
Dag 56 Relaxen in Salta
Dag 56 Rondlopen in Salta
Dag 56 Busrit naar Iguazu (23 uur)
Dag 57 Aankomst in Puarta du Iguazu
Dag 58 Bezoek aan watervallen van Iguazu (Argentijnse kant)
Dag 59 Op naar Curitiba Brazilie

Antwoord op jullie
Annemie: "Ik dacht dat paarden niet van Erik hielden en nu zit hij er toch bovenop. Was dat weer een overwinning???"
Erik: "In zo'n cowboylandschap waar je de westernmuziek bijna kan horen MOET je wel een paard bestijgen"

Oma: "Jullie hebben wel vaak last van stof om en achter de auto zeker?"
Op de vlakte en in de stadjes was het inderdaad heel erg stoffig maar in de auto hielde we de jeep veilig dicht als het stofte (Dus geen airco of ventilatie).

Wekelijkse update; Week 46

2010-07-20T02:45:00.004+02:00

Zondag 18 juli,

Tupiza, Bolivia

Deze week:
- Expeditie Salar de Uyuni
- Butch Cassidy en de Sundance Kid
- Bye bye Bolivia
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Salar de Uyuni

Drie dagen in een jeep door overweldigend landschap cruisen. Dat was het programma deze week. De jeep was niet van beste kwaliteit. Bij gebrek aan een reserve wiel ("reperation mucho carro!!" aldus onze bestuurder) werd een van de wielen bij elkaar gehouden door een geimprovizeerde rubberen band er om heen te binden. Dit mocht de pret echter niet drukken en we zijn levend zonder ongelukken de wildernis weer uitgekomen.
De salar is een van de grootste zoutvlaktes van de wereld. Zogauw we er enkele kilometers op zijn gereden worden we volledig omringd door een stralend witte zoutvlakte. Een woestijn van zout. Zo ver de horizon rijkt is het wit en vlak.

De volgende dag rijden we door ander landschap, ruige rode bergen, met blauw/groene laguna's. Geen mens te zien. Wel spotten we in een van de laguna's flamingo's! De roze vogels zien er tropisch uit. Wij dachten dat ze van het zonnetje en een warm klimaat hielden. Maar blijkbaar hebben ze het hier in deze vrieskoude woestijn goed naar hun zin. Misschien iets voor ons volgende balkonnetje, geen roze bloemen maar roze vogels in de kouw in Nederland.
Goed, we dwalen af. We rijden dus in de jeep door dit landschap en het is ijzig koud. s Nachts koelt het af tot 20 graden ONDER! nul. Brrrr. We kruipen gauw onder de dekens in ons zouthotel (een gebouw volledig opgetrokken uit blokken zout)en proberen warm te blijven.

S ochtends vroeg de laatste dag wil het maar niet warmer worden. Het bekijken van de aanwezige geisers en meertjes gaat klappertandend en in snel tempo. Vlug hoppen we de jeep weer in om aan de terugweg te beginnen. Uren cruisen door dit landschap is zeker indrukwekkend maar we houden de flamingo's voorlopig geen gezeldschap meer, veelste koud.

Butch Cassidy en de Sundance Kid

Loes: "Dit is niet goed" denk ik nog. Ik ruk aan de teugels maar 't dier is niet te houden. Enkele seconden later lig ik op de grond. "waar is dat paard?" denk ik. "als ik zo'n joekel boven op me krijg loopt het niet goed af!". Het paard ligt echter langs me en ik zie hem schuchtig overeind krabbelen. Als een mak lammetje blijft hij staan. Ik sta op en neem de teugels van het duidelijk geschrokken dier. De gids is minder stil en begint mij in het spaans de schuld te geven van de valpartij. "Ja hallow, ik ben geen volleerd cowboy!"
Als een volleerde cowboy, zo voelde het een uurtje eerder juist nog wel. In het western-achtige landschap van Tupiza huren we twee paarden en een gids. In het landschap dat zo decor geweest kan zijn voor menige western stappen we rustig voort. Cactussen, rode bergen, vreemde rotsformaties... De zon schijnt op ons hoofd en we stappen rustig door het landschap. Even later mogen we galloperen. We vliegen door de woesternij. Heerlijk, vas! vas! vas! Op dat moment zijn we aan het genieten.
Helaas maakt de valpartij van Loes en haar paard even later een abrupt eind aan de rit. Een greppel waar 't paard met te hoge snelheid door heen wilde liet hem struikelen en ze lagen beide op de grond. Gelukkig zijn ze allebei in orde en stappen we met zn allen terug naar de manege. Ondanks dit was het een prachtig cowboyavontuur. Bekijk ut filmpje klik hier

Bye bye Bolivia

Onze tijd in Bolivia zit erop. Deze week haalde we zonder problemen een stempel om nog 30 dagen te blijven. Maar we hebben het hier wel gezien. Het was een super afwisselend land, de jungle, zoutvlakte, andesgebergte, kolonialegebouwen en chaos op straat. Het klimaat was de eerste weken super. De temperatuur is laag maar het zonnetje maakt veel goed. Alleen de laatste week hadden we last van stof en extreme kou. We hebben Bolivia leren kennen als een land met veel kanten. Het lokale eten was vaak kip met rijst maar de pique macho en de saltena's weten we zeker te waarderen. Nu op naar Argentinie.

Technische gegevens
Dag 47 Busrit naar Uyuni
Dag 48 Toer de Salar de Uyuni
Dag 49 Toer de Salar de Uyuni
Dag 50 Toer de Salar de Uyuni
Dag 51 uitrusten van Salar de Uyuni toer in Tupiza
Dag 52 Paardrijden in Tupiza
Dag 53 Op naar Argentinie

Antwoord op jullie
Jose: "Wat zijn jullie een avonturiers, ongelooflijk wat een prestatie! Op naar het volgende avontuur?"
Jep, avonturen genoeg maar de bergbeklimming blijft toch wel een toppertje!

Jos en Mia: " Wat een prestatie om zo'n klimpartijtje te voltooien. Bouwen jullie langzaam af? Of gaan jullie door met avonturieren tot het gaatje?"
We gaan het wel degelijk afbouwen. De laatste weken bevinden we ons als het goed is op een jaloersmakend bountystrand en doen we vooral lekker niets.

Toos: "Was dit het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van jullie reis?"
Dit was zeker het letterlijke hoogtepunt (Erik wil echt niet hoger). Over het figuurlijke moeten we nog even nadenken.

Wekelijkse update; Week 45

2010-07-12T02:08:00.010+02:00

Zondag 11 juli,
La Paz, Bolivia

Deze week:
- Tiwanuku
- Aan onze aanmoedigingen lag het niet
- 6088 meter
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Tiwanuku
Over de hele wereld zijn wij als mensen gefascineerd door oude beschavingen. Hoe slim was de mensheid vele jaren geleden al wel niet. Ook hier in Bolivia zijn resten te vinden van een oude beschaving de: .
We bezoeken de ruines. De gids verteld er interessant over maar wat er feitelijk te zien is valt tegen. een hoop stenen.

Aan onze aanmoedigingen lag het niet
Afgelopen dinsdag zaten we er weer klaar voor. Samen met tientallen in het oranje gehulde fans zaten we in de Nederlandse kroeg van La Paz om de wedstrijd te zien. De oranjegekte was overweldigend. De volgende dag stonden de kranten niet alleen vol van de overwinning van Oranje. Maar op de midden pagina van het sportbullatin stond een grote foto van de feestende Nederlanders in La Paz (zoek de bekende in de krant hiernaast).
Vandaag was de afloop minder vrolijk. De spanning was te snijden in de oranje versierde kroeg. En net zoals bij jullie (waarschijnlijk) is er geschreeuwd gevloekt en aangemoedigd. Het mocht niet baten. Erik kan zijn oranje shirt onder in zn tas stoppen helaas geen champion del mundo.

6088 meter
De hoogste berg van Europa is 4800 meter hoog.
Mount Everest basecamp is 5200 meter hoog.
Wij beklimmen een 6088 meter hoge berg!!!
We hebben over onze ervaringen geschreven.
Klik hier voor Loes haar avontuur.
Klik hier voor Erik zn avonruur.

Technische gegevens
Dag 40 Bezoek aan Tiwanaku
Dag 41 Voetballen kijken in La Paz
Dag 42 ijsklimcursus voor beklimming Huayna potosi
Dag 43 trekking naar basecamp Huayna potosi
Dag 44 klim naar top Huayna potosi
Dag 45 Uitrusten in La Paz
Dag 46 Finale voetballen la Paz

Antwoord op jullie
Sanne: " Hebben jullie al weer een cafeetje gevonden waar ze het uitzenden?"
Jep, Sol y luna was een prachtige oranje plek om de wedstrijden te volgen op groot scherm.

Wekelijkse update; Week 44

2010-07-04T19:49:00.008+02:00

Zondag 3 juli,
Sucre Bolivia

Deze week:
- Voetballuh
- Zilvermijnen
- Busreizen
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Voetballuh
Vrijdag 2 juli: In het 'Holland worldcup house' verzamelen zich om half 10 heel wat oranje shirtjes. Iedereen neemt plaats op de stoeltjes die voor de breedbeeldtv zijn gezet. De spanning is om te snijden. Er blijken heel wat oranjefans in Sucre te zijn want de nederlandse kroeg is volledig oranje gekleurd.

De 0-1 maakt de sfeer er dan ook niet beter op. Er wordt geschreeuwd, geklapt, en aangemoedigd. Met de gelijkmaker gaat er een golf van opluchting door de kleine met oranjevlaggetjes versierde kroeg. Zogauw nederland aan de winnende hand komt is het helemaal feest.
Nederlandstalige muziek op de achtergrond, een portie bitterballen om de spanning weg te eten en een volledige ontlading als de wedstrijd gewonnen is. Ook de volgende wedstrijd gaan we in spanning bijwonen! En jullie?

Zilvermijnen
We bevinden ons al enkele weken op hoogte (Cusco 3400mtr, Titicacameer 3800mtr, La Paz 3600mtr) toch hadden we deze week weer problemen met ademen. In Potosi is een zilvermijn die nog steeds in gebruik is. 10.000 mijnwerkers werken in de Cerro rico berg waar ze grondstoffen delven. Samen met een gids bezoeken we de mijnschachten.
We worden in een overal gehesen, krijgen een helm en een koplampje en stappen de donkere gang in. Al snel krijgen we het benauwd. De mijnschachten zijn slecht geventileerd en ontzettend nauw. Dat betekent stukjes kruipen op handen en voeten. Hoe verder we de mijn in komen hoe warmer het wordt. Daar diep in het donker voelt het alsof we ademen met een plasticboterhammenzakje voor onze neus en mond. Een plasticzakje waar enkele druppels benzine en spirites in drijven en dat verder gevuld is met een handje huisstof. Niet erg confortabel nee. De jongens die hard aan het werk zijn zweten pijpenstelen. (ja deze uitdrukking heeft normaliter betrekking op regen, maar het is de enige manier om uit te leggen hoe warm ze het hebben). Vele mijnwerkers pensioneren rond hun 45ste met longproblemen. Om het leven nog een beetje dragelijk te maken kauwen ze een flinke bal cocabladeren en drinken ter offering mijnerswisky (95% alcohol). Hun eigen god: Tio moet hun beschermen tegen ergere rampen. Wij zijn blij als we na 2 uur het daglicht weer zien. Wat een indrukwekkende ervaring.

( feitje: Potosi is de hoogste stad ter wereld 4060mtr)

Busreizen
18 uur over een hobbelende zandweg met wel geheel 20 cm beenruimte. Een fijne rit over prachtige verharde weg door wijdse hoogvlaktes. Een nachtbus die ons s nachts van de ene stad naar de andere brengt. We bussen heel wat af. Zogauw we ons willen verplaatsen begeven we ons naar het busstation. Daar zijn een stuk of 10 kantoortjes van verschillende busmaatschappijen. Het personeel schreeuwt hun bestemming. Want niet iedereen kan de opgehangen bordjes lezen.
We kopen eenkaartje en niet veel later kunnen we de bus in. De backpacks gaan in de bagageruimte. Onderweg wordt er af en toe gestopt om wat te eten te kopen en naar de wc te gaan. Hier in Bolivia krijgen we flashbacks van de wcs in China. Maar in Peru had de bus gewoon een eigen wc en kreeg je zelfs eten. Gelukkig zijn we gewend aan het busreizen en is makkelijk om ons in Zuid amerika te vervoeren.

Technische gegevens
Dag 33 Voetballen kijken in Rurrenrabaque
Dag 34 Busreis naar La Paz
Dag 35 uitrusten in La Paz, s avonds nachtbus naar Sucre
Dag 36 Aankomst Sucre, uitrusten en rondkijken
Dag 37 Voetballen kijken in Sucre
Dag 38 Mijnen bezoeken in Potosi
Dag 39 Uitrusten in Potosi s avonds nachtbus terug naar La Paz

Antwoord op jullie
Sanne: "Wat gaaf om die roze dolfijnen te zien! Die komen toch alleen daar voor?"
De dolfijnen waren inderdaad leuk om te zien. Echter zo komen ook in Zuid-Oost Azie voor.

Jose: "Smaakte de hutspot net zoals bij mama?"
Erik: Nee natuurlijk niet, de hutspot van mama is de allerlekkerste.

Wekelijkse update; Week 43

2010-06-29T23:11:00.006+02:00

Zondag 27 juni,
Rurrenabaque Bolivia

Deze week:
- Een jaartje ouder
- Anaconda's en krokodillen
- Oranjegekte
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Een jaartje ouder

Allereerst: IEDEREEN VAN HARTE BEDANKT VOOR DE FELICITATIES!

Erik: "Een pannenkoek met een 29 erop als ontbijt, de hele ontbijtzaal die happy birthday zingt. Een bordje hutspot met een gehaktbal als lunch in een Nederlands cafe. Jammie! Nederlandse dropjes en een echt voetbal shirt als cadeau. En vooral een hele dag lekker relaxen. Een geweldige dag gehad."

Loes: "Mijn verjaardag begon met ontbijt op bed. Een echt kaarsje om uit te blazen, juj. De rest van mijn verjaardag staat in het teken van de toer naar de pampas. Het is zeker wat anders dan normaal. Om op je verjaardag krokodillen te spotten. Om 's avonds met jungle geluiden op de achtergrond onder een muskietennet in slaap te vallen. het was een leuke dag maar ik voelde me daardoor niet echt jarig. Volgend jaar dus maar een dubbel feestje..? Echter toen we zondag terug kwamen en ik al jullie berichtjes zag voelde ik me toch nog een beetje jarig.
Dankjewel allemaal dat jullie aan mij hebben gedacht!

Anaconda's en krokodillen

Pfiew, wat is het warm op zeeniveau. We zitten we in een Jeep, de zon schijnt fel door het raam en onze rug plakt aan het leer van de zitting. we zweten als kaas in de magnetron en hobbelen over de onverharde weg. Het zandpad lijkt oneindig. Na een 18-urige busrit is de vier uur extra in een jeep niet het eerste waar je aan denkt. Gelukkig komt er wel een einde aan de weg en arriveren we aan het water.

In de boot is het een stuk prettiger. Een briesje blaast Loes haar haar uit haar gezicht, het zonnetje verwarmd onze huid, en meteen biedt de kant uitzicht op de inwoners van de pampa: krokodillen. Honderden krokkies liggen langs de kant naar het water te loeren. Hun gladde huid glinstert in de zon. Er liggen heel wat tasjes, schoenen en portomonees in het zonnetje te luieren. Helaas hebben deze dieren uit de oertijd geen honger vandaag. De enige actie die we zien is hoe ze zich langzaam in het water laten glijden. Of met hun oogjes net boven het water uit ronddrijven.

Op de tweede dag is er meer actie. We gaan op zoek naar Anaconda's! We krijgen rubberen laarzen om het moeras in te gaan. De eerste meters gaan goed. Luid lachend en kletsend (om de eventueel aanwezige dieren toch nog maar even op afstand te houden) stappen we de swomp in. Het lachen vergaat ons echter snel. De kniehoge laarzen blijken onze voeten niet droog te houden. Lieslaarzen waren beter op hun plaats geweest geweest. We zakken weg tot halverwege onze bovenbenen. Voor we het weten lopen de laarzen vol met bruine stinkende moddersmurrie. Gatver! Een uur lang ploeteren we op zoek naar de wurgslang. Helaas zonder succes. Achteraf horen we dat we nog geluk hebben gehad. Een meisje uit een andere groep is aangevallen door een krokodil. Ze is met spoed naar het ziekenhuis gebracht omdat ze een grote wond ter hoogte van haar knie heeft.

Ps. Toch een foto van Erik met een 2,5 meter lange anaconda hier. Hoe dat kan.. Dit is het huisdier van een lokale man. Na vergeefste pogingen om de slang in zijn eigen leefomgeving te vinden besloot onze gids dat we hem op deze manier toch van dichtbij konden zien. Ja we weten dat dit niet echt ecologisch verantwoord is, maar we hebben hem hier niet voor betaald dus voelde we niet dat we gevangen houden van de slang in een actieve manier supporteren. En Erik vond het toch wel erg stoer om deze sterke killer door zijn hand te voelen glippen.

Na in een hangmat te zijn bijgekomen van dit vieze geploeter gaan we op zoek naar ons avondeten. Pirania's. Vissen op deze dieren blijkt niet moeilijk. De zwemmende pitbulls happen naar het aas als hongerige honden een steak aan zouden vallen. Toch is het nog niet makkelijk om de visjes in de boot te krijgen. Vaak gaat de pirania er met het aas vandoor en komt de haak leeg uit het water. De vangst is echter groot genoeg om s avonds met de hele groep (met uitzondering van de geen visetende Erik) van te smikkelen. Wat trouwens niet heel bijzonder smaakt.

Al met al hebben we mooie dagen gehad in de bush. Verschillende aapjes gezien, de anaconda, kaaimannen en krokodillen en Erik heeft zelfs gezwommen tussen de roze rivierdolfijnen. Een afwisselend avontuur.

Oranjegekte

Geen oranje vlaggetjes, geen voetbalgatgets en geen beessies voor ons dit jaar. Wel het voordeel dat we lekker doen waar we zin in hebben en dus iedere wedstrijd van de worldcup kunnen zien. De bolivianen zijn gek op voetbal. Als mensen ons vragen "donde vives?" Dan is Erik zijn antwoord: "el nouvo champion del mundial". In grote steden zijn tv schermen gezet om de wedstrijden te kijken, en alle kroegen hebben de tv aan staan tijdens de wedstrijd. Dus we hoeven het echt niet te missen. Erik is zo gefocust op de worldcup dat Loes een oranje voetbalshirt heeft gekocht voor zijn verjaardag. Dus aan deze kant van de wereld moedigen we gezellig mee aan.

Technische gegevens

Dag 26 Vieren van Erik zijn verjaardag in La Paz
Dag 27 La Paz ontdekken Dag 28 Bus naar Rurrenrabaque
Dag 29 Toer boeken in Rurrenrabaque Nederlandsvoetbal kijken
Dag 30 Loes haar verjaardag, Toer naar pampas, boottocht
Dag 31 Pampas, het moeras in, en pirania's vissen
Dag 32 Pampas, Dolfijnen en anaconda spotten

Antwoord op jullie
Greet: "Gaan jullie niet naar Guatamala?"
Nee helaas. Slechts 3 maandjes in Zuid amerika maakt dat we moeten kiezen. En we hebben gekozen voor Peru, Bolivia, Argentine en Brazilie. We hebben un al het gevoel dat we niet alles kunnen zien dus meer past er echt niet meer bij.

Marleen: "Isla del Sol daarentegen klinkt geweldig. Is het daar ook minder toeristisch?"
Jep, natuurlijk zijn er restaurantjes, hostelletjes en souveniersverkopers op Isla del sol. Maar de algemene sfeer straalt iets authentieks uit, en niet iets commercieels. Heel plezierig dus en echt een aanrader!

Hai en Stans: "En hoe hebben jullie de verjaardag van Erik gevierd? En gaan jullie de verjaardag van Loes vieren?"
Zie hierboven :-)

Oma Sinnige: "Van harte gefeliciteerd met je ????zoveelste verjaardag?"
23 jaar is Loes geworden.

Wekelijkse update; Week 42

2010-06-21T16:32:00.014+02:00

Zondag 20 juni,
Isla del sol, Bolivia

Deze week:
- De grond die onder je voeten weg rot
- Stakingen
- Cavia's en cocaineblaadjes
- Isla del sol
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

De grond die onder je voeten weeg rot
Iedere keer opnieuw je vloer vervangen omdat de grond anders onder je voeten weg rot. Dit is werkelijkheid voor een kleine groep peruanen die op drijvende eilanden leven in het grote Titicaca meer. Ooit vluchtte deze bevolkingsgroep het meer op, omdat het vasteland niet veilig was. Tegenwoordig is het een fijne plek om te wonen omdat er geen belasting wordt gehefd. Toch zijn ze afhankelijk van het toerisme om deze levensstijl nu in stand te kunnen houden.
Voor ons voelt het raar om aan land te gaan op een van de rieten eilanden. De grond veert zacht door. Je krijgt het gevoel dat als je je voeten verkeerd neer zou zetten je schoenen niet droog zouden blijven.
De eilanden bestaan uit een plateau waarop rieten huisjes staan. Het zijn kleine simpele hutjes maar ze zijn dankzij een zonnepaneel wel voorzien van tv en computer. Er zijn rieten hutjes die doorgaan als hotelletje, restaurantje of souveniersshop. Midden op het eiland ligt een half afgebouwd rieten boot. Interresant maar erg gericht op toeristen.

Stakingen
Net nu we in een van de saaiste plaatsjes van Peru zijn beland. Waar werkelijk niet veel te doen is en de hostels koud en duur zijn. Hebben de inwoners besloten te gaan staken. Geen bussen dus. Er is een conflict met de overheid die olie wil verkopen aan Mexico terwijl de Peruanen dit zelf willen houden. Deze gelegenheid wordt aangegrepen om tegen de overheid te protesteren.
Als Loes s' ochtens naar de bakker gaat is het grote hek voor de bakkerij dicht. Gelukkig is het kleine deurtje open. Al snel blijkt achter de gesloten deur de bakkerij toch broodjes te verkopen. In de supermarkt gebeurd hetzelfde. Maar als de proteststoet door de straat trekt sluit de eigenaresse van ons hostel voor de zekerheid toch het hek en de gordijnen. Wij balen van het oponthoud, maar zijn onderhand wel gewend aan dit soort verassingen.

Cavia's en cocaineblaadjes
We hebben Peru verlaten een van de dingen die we gaan missen is de peruaanse keuken. Lomo saltado, empanada's, currizo's, pisco sour, alpalcavlees en cocathee. Het eten was genieten. Vooral de driegangenmenu's voor een prikkie gingen die er bij ons wel in. De goedkoopste maaltijd kostte minder dan een euro en bestond uit kippensoep met spagetti erin, dan rijst met geroerbakt rundvlees en als toetje zoete thee.
Twee eetgewoontes die we hier nog even willen noemen zijn de Guy, en Mate de coca. Guy is het peruaanse woord voor Cavia. En ja, 'Guy' komt op iedere menukaart voor. We hebben een cavia in zn geheel voor ons op tafel gehad. Geheel met een tomaatje in zijn mond gepropt. Het ziet eruit alsof het beestje zo uit de kooi van je kleine nichtje is geplukt en in de pan is gegooid. Met alles erop en eraan is het een werkelijke delicatesse (voor de peruanen). Echter niet voor ons. De aanblik van het kleine hulpeloze diertje op het bord geeft ons meer braakneigingen dan eetlust. Laat de caviatjes in Nederland maar gewoon lekker rondrennen tussen de konijntjes.
Dan die tweede: Mate de coca.
Zuid-Amerika is bekend om de grote productie cocaine. De hele bevolking is fan van de werking van deze plant. In de supermarkt vindt je coca snoepjes, losse cocablaadjes en vooral ook coca thee. Die laatste zou een helende werking hebben tegen hoogteziekte en vanallerlei andere kwalen. Dus ook wij hebben heel wat koppen cocathee achterover geslagen. Lekker hoor een kop warme thee als het koud is. En of die cocainebaadjes werkelijk iets doen..? Daar zijn we nog niet helemaal uit.

Isla del sol
Uitgestrekt blauw water, witte bergen aan de horizon en midden in de blauwe zee een eilandje. Een eiland met nauwe straatjes, kleine huisjes, akkertjes en vrouwtjes in traditionele kledij. Ezeltjes die af en aan lopen beladen met riet of water. Varkens die in het zonnetje liggen, kippen die over het land scharrelen. Het eiland is perfect. ondanks nog steeds protesterende darmen is het bezoek aan dit rustige paradijsje een genot. De boottocht duurt een eeuwigheid maar voor iedereen die tot rust wil komen, ga naar Isla del sol in Bolivia!
Volgende week meer over Bolivia.

Technische gegevens
Dag 18 Uitrusten en uitzieken in Cusco, zonnig
Dag 19 Uitrusten in Cusco, nachtbus naar Puno,zonnig
Dag 20 Toer naar rieteilanden Uros Puno, strak blauwe lucht
Dag 21 Vast zitten in Puno vanwege protest, strak blauwe lucht
Dag 22 Wachten op de bus naar Coppacabana, blauw en zonnig
Dag 23 Bus naar Coppacabana
Dag 24 Bezoek isla del sol
Dag 25 Bezoek isla del sol, bus naar La Paz

Antwoord op jullie
Annemie: "Wat staat ons volgende week weer voor verrassends te wachten??"
Zie hierboven. En wat betreft volgende week... Dat zullen onze verjaardagen zijn en de eerste verkenning van Bolivia

Malou: "Hebben jullie niks meegekregen van alle gekheid om Joran van der Sloot, trouwens?"
Onze landgenoot stond hier bijna een week lang met foto en al op de voorpagina's van de kranten. De meningen erover waren verdeeld.

Marleen: "speciale plannen voor je verjaardag Loes?"
Loes: "geen idee nog ;-) misschien heeft Erik een verrassing in petto hihi. Maar hij is zelf eerst aan de beurt.

Wekelijkse update; Week 41

2010-06-15T02:08:00.010+02:00

Zondag 13 juni,
Machu Pichu, Peru

Deze week:
- Oeps, een beetje te laat deze week
- Over de Salkantai Trek
- We klimmen net niet hoger dan de Mount Blanc
- Machu picchu
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Oeps, een beetje te laat deze week.
Sorry dat we wat later zijn met de update van deze week!
Afgelopen dagen zijn we op pad geweest en zaten in de bergen zonder internetverbinding.
Maar met redelijk lente weer en spannende voetbalwedstrijden missen jullie onze update waarschijnlijk niet zo hard. Toch..?

Over de Salkantai trek
"De inka trail" is het oorspronkelijke pad van de Inka's dat leid naar de verborgen stad. Helaas is het aantal mensen dat dit pad mogen lopen door de overheid beperkt tot 500 per dag waardoor de tochten erg duur en volledig volgeboekt zijn.
Dus trekken wij naar de Machu picchu via een andere weg: de Salkantai trek. Deze trek wordt door National Geographic Adventure Travel Magazine genoemd bij de 25 beste trekkingen van de wereld. Dus dat moet wel mooi zijn toch?
Het is een 5-daags programma, de eerste 4 loop je door de bergen naar het toeristenstadje onder bij Machu Picchu en de 5de dag beklim je de 2000 traptreden om daadwerkelijk in de stad te komen.
De wandeling was normaal gesproken voor ons prima te doen. Helaas speelde er bij ons beide maagdarmproblemen waardoor het nog een hele kunst was de tocht te volbrengen. Toch hebben we genoten van de wandeling door het andesgebergte.

We klimmen net niet hoger dan de Mont Blanc
Het hoogste punt van onze wandeling is op 4600 meter boven zee niveau. Nog stijgen er hoge sneeuwpieken boven ons uit terwijl we de laatse meters naar boven sjokken.
Eenmaal boven blijft ons hart tekeer tegaan alsof er een olifant vanuit onze ribbenkast zich naar buiten wil stampen. Die zelfde olifant drukt onze longen samen waardoor genoeg zuurstof krijgen een hele opgave is.
Na enkele minuten pauze blijft onze ademhaling alsof we een marathon aan het rennen zijn.
Erik heeft het zwaar, voelt zich misselijk duizelig en heeft hoofdpijn. Toch is het een geweldige beleving om op deze hoogte een offer te brengen aan de inka goden en ons eigen tempeltje te bouwen.

Hoe dan ook zal het 'een adembenemend hoogtepunt' van onze reis blijven, maar dan wel in letterlijke zin.

Machu picchu
"Plots stond ik voor de muren van ruïnes en huizen, de beste kwaliteit Incabouwkunst. De muren waren moeilijk te zien, daar ze in de loop der eeuwen gedeeltelijk waren overwoekerd door bomen en mos, maar in de schaduw van bamboe-bosjes en dicht vervlochten klimplanten waren hier en daar muren zichtbaar van witte granieten blokken, die met grote precisie waren uitgehouwen en waren samgengevoegd. Er waren schitterende tempels en koninklijke huizen te zien, een groot plein en tientallen huizen. Het leek wel een droom"
Dit schrijft professor Hiram Bingham in zijn boek "De ontdekking van Machu Picchu" Deze Amerikaanse professor Hiram Bingham is enige tijd op zoek naar Vilcabamba, de laatste schuilplaats van de Inca's als hij op 23 juli 1911 per ongeluk Machu Picchu ontdekt.
Wij verkennen deze stad 13 juni 99 jaar later. Het terein is van planten ontdaan waardoor de stad er onaangetast uitziet. De verhalen die onze gids verteld zijn indrukwekkend. Vanaf de heuvel over de stad uitkijken is een hele belevenis. Helaas veranderd de tocht voor Loes snel in een vlucht naar de toiletten en kunnen kan zij niet langer van de stad genieten. Erik voelt zich weer prima en verkent de stad zoals Hiram dat bijna 100 jaar geleden deed. Erg onder de indruk.

Technische gegevens
Dag 10 Cusco verkennen, koud maar zonnig
Dag 11 Tour naar de Sacred valley van de inka's Cusco, koud maar zonnig
Dag 12 Voorbereiden op trekking, koud en ligt bewolkt
Dag 13 Dag 1 van trekking, koud maar zonnig
Dag 14 Dag 2 van trekking, op de top, koud maar zonnig
Dag 15 Dag 3 van trekking, koud maar zonnig
Dag 16 Dag 4 van trekking, koud maar zonnig
Dag 17 Dag 5 van trekking, bezoek machu pichu nachtbus naar cusco, koud maar zonnig

Antwoord op jullie
Jose: "En wat weer een belevenissen, zijn jullie nooit moe van al die indrukken steeds maar weer?"
Als we moe zijn houden we gewoon even pauze. Daarbij is het ontzettend leuk om al die nieuwe dingen te ervaren dus dat houdt ons prima op de been.

Wekelijkse update; Week 40

2010-06-06T16:13:00.019+02:00

Zaterdag 5 juni,
Colca kloof, Peru

Deze week:
- Eerste indrukken
- Pinguins Zeeleeuwen y mucho Guano
- In een private Jet over de woestijn
- Arequippa
- De op een na hoogste kloof en de op een na grootste vogel van de wereld.
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Eerste indrukken
Wat we precies hadden verwacht weten we zelf eigenlijk niet meer precies. Maar Peru voldoet niet geheel aan ons verwachtingspatroon. Misschien was het wat onrealtistisch om alleen te denken aan bergen, mensen in kleurige kledij en lama's. Hoe dan ook zijn we verbaasd over de veelzijdigheid van Peru.
Grote steden, modern geklede mensen, veel verkeer, veel woestijn, kip met friet als locaal gerecht, en nog veel meer.
Afgelopen week was een geweldige mix van indrukken. We zijn nu al helemaal fan geworden van dit land.
Lees hieronder maar verder.

Pinguins Zeeleeuwen y mucho Guano
In Nieuw zeeland zaten we uren in een vogelhuisje te turen om 2 pinguins te kunnen zien. Liepen we met gevaar voor eigen leven over het strand om zeeleeuwen te spotten. We waren diep onder de indruk van deze dieren in het wild. 1 boottoertje in Peru brengt ons vele huppende pinguins, luierende zeeleeuwen op enkele meters afstand en duizende vogels. Er zijn zo veel vogels dat de rotsen waarop ze leven helamaal wit gekleurd zijn van de vogelpoep (guano).
De Ballistas eilanden worden ook wel een tweede Galapagos genoemd. Nou is dat misschien wat overdreven maar wij vinden de tocht naar de eilanden wel erg de moeite waard.

In een private Jet over de woestijn
Alsof we nog niet genoeg gevlogen hebben, gingen we deze week weer de lucht in. Na flink wat onderhandelen krijgen we voor een mooie prijs een prive vliegtuigje dat ons over de woestijn in de buurt van Nasca vliegt. Waarom willen jullie nu over de woestijn vliegen? vraag je je nu misschien af. Of misschien weet je wel alles over de geheimzinnige Nasca-lijnen hier in Peru. Verspreid over een woestijn gebied liggen hier grote tekeningen. Ze zijn gemaakt tussen 300 VC en 500 NC maar niemand weet waarom...

Als de piloot ons verteld dat deze Chesna ons vliegtuig is ziet Erik de bui al hangen. We zitten in de stoeltjes, doen de koptelefoontjes op en klikken de riem vast. De piloot ratelt in het spaans gegevens door aan de regeltoren. Dan maken we vaart over de landingsbaan... We voelen wat druk in onze buik en voor we het weten zijn we los van de grond. Heel raar. Net alsof we in een hurby-autootje zitten dat besluit te gaan vliegen. Hobbelig komen we hoger in de lucht en al snel hebben we een wijds uitzicht. Achter ons ligt de stoffige stad, de beige huisjes staan in de zon, en de was hangt op de dakterassen te drogen. Eromheen zien we groene akkers als een oase in de woestijn. De snelweg Pan-Americana loopt vanuit Nasca kaarsrecht door de woestijn.

De co-piloot draait zich om en verteld ons dat we de eerste tekening kunnen zien. Om het ons zo goed mogelijk te laten zien draait het vliegtuig een scherpe bocht. Tijdens de circel voelt Erik zijn maag samen knijpen. De walvis is als een krijttekening in het zand. De copiloot verteld de doorsnede van honderde meters en we zijn op weg naar de volgende tekeningen. Alle 12 zijn ze indrukwekkend, helaas trekt Erik steeds witter weg. Bij nummer 9 wordt het te veel en belanden de eerder genuttigde koekjes als een stinkend goedje in een plastic zakje.

Ondanks de misselijkheid is de vlucht genieten, en ook de laatste rondjes zijn de moeite waard. De allerlaatste tekening is een schattige dino dat wordt onze favoriet. Nu zijn we toch wel heel benieuwd wat de reden is van deze tekeningen...

Ps. Willen julie de Nasca-Lijnen ook zien? Dat kan! Probeer google-earth maar eens uit!

Arequippa
Na dit stoffige woestijnlandschap is de volgende bestemming een verademing. Arequippa staat bekend om de mooiste binnenstad van Peru. Alle steden in Peru hebben een Plaza des armas, een hoofdplein met een kerk, bankjes, groene perkjes en een fontijn. Dit is duidelijk de place to be. De lokale bevolking zit er op de bankjes, voert er de duiven, en probeert dingen te verkopen, en genieten van een ijsje of een andere snack.
Arequippa heeft inderdaad een prachtig hoofdplein. Het is een mooie stad. De grote kerk is indrukwekkend. De straatjes zijn gezellig. En er is een groot oud kloostercomplex dat ook leuk is om doorheen te zwerven. Blauw gekleurde muren, rode bloemen, ouderwetse houtovens, en kapelletjes geven een sfeertje dat wij bij Zuid-Amerika vinden passen.

De op een na hoogste kloof en de op een na grootste vogel van de wereld.
Kale hoogvlaktes, groene wijdes met grazende lama's, besneeuwde toppen in de verte, rotswanden begroeid met verschillende soorten cactus, dorpjes waar vrouwen in kleurige klederdracht bezig zijn, ezeltjes bepakt met grote stapels mais... Tijdens een tweedaagse tocht naar de op een na hoogste kloof van de wereld krijgen we het allemaal te zien.

Op een uitzichtpunt stoppen we om naar de Condor te kijken. Deze vogel heeft een spanwijdte van 3 meter en is zittend 1.20 meter hoog. Hij voedt zich met dode dieren zoals jonge koeien en lama's (aaseter). Tijdens het opwarmen van de lucht in de vroege morgen zweeft hij zonder ook maar 1 vleugelslag te maken boven de kloof. het is indrukwekkend hoe dit gigantische beest zonder enige inspanning door de lucht zweeft.

De trekking is inspannend, het zwembadje bij het eindpunt heerlijk. Als de hoogte onze adem al niet weg neemt doen de uitzichten het wel, het is zo adembenemend mooi. Dit is het Peru dat we van te voren hadden verwacht.

Technische gegevens
Dag 03 Reizen naar Pisco, bewolkt
Dag 04 Boottocht in paracas reizen naar nasca, bewolkt
Dag 05 Overvlucht over nascalijnen nachtbus naar Arequippa blauwe lucht
Dag 06 Arequippa verkennen, klooster bzoeken, blauwe lucht
Dag 07 Toch niet raften, blauwe lucht
Dag 08 Trekking door de colca kloof, stalend zonnetje
Dag 09 Trekking door de colca kloof nachtbus naar Cusco

Antwoord op jullie
Rene en Natasja: "Willen jullie als jullie terug zijn ook nog naar Afrika?"
Naar afrika gaan was inderdaad een ideetje dat boven was komen borrelen. Dit is echter geheel afhankelijk van de centjes die we wel of niet overhouden. Met ons uitgavenpatroon momenteel zit het er waarschijnlijk niet in. Dan zullen we het moeten bewaren voor een volgende keer.

Annemie: "Heel wat pagina's zijn erbij gekomen (of staan die er al wat langer op en heb ik ze eerder niet opgemerkt??"
Af en toe hebben we tijd om aan de site te werken. Maar met al die mooie dingen lukt het niet om alles netjes up to date te houden. Als het af is laten we het jullie weten.

Sanne: "Gaan jullie de inca-trail doen?"
De incatrail is zo'n populaire wandeling dat je hem minstens enkele maanden van te voren moet boeken. Ze laten maar een beperkt aantal mensen toe op de trail en je mag hem niet zelfstandig doen. Reserveren past niet echt in onze reisstijl dus zit de trekking er voor ons niet in. Gelukkig zijn er genoeg alternatieven oude inca-paden die ook de moeite waard zijn om te lopen. Volgende week horen jullie hoe het was.

Inge: "Is het geen raar idee dat jullie nu aan het laatste deel van jullie reis zijn begonnen?"
Het is zeker een raar idee. Af en toe hebben we het gevoel alsof we al bijna thuis zijn. We weten wel dat het nog 2,5 maand is maar op een jaar voelt dit nog maar als een heel klein stukje. Maar we genieten er nog wel van hoor, met volle teugen.

Wekelijkse update; Week 39

2010-05-30T15:30:00.000+02:00

Zondag 30 mei,
Lima, Peru

Deze week:
- Dringend verzoek!
- Bye bye nieuw zeeland
- Tijd reizen
- LA
- Eerste indruk Peru
- Enge nieuw hoofdstuk
- No hablo l'espagnol
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Dringend verzoek!

Ja, we hebben het hier tegen jullie! Werk allemaal eens een beetje harder!
Sinds korte tijd zien wij ons geld minder en minder waard worden. Jullie horen de nieuwslezer er waarschijnlijk dagelijks over praten. De recessie, de problemen met griekenland en de dalende euro. Voor jullie is dit meestal een ver van je bed show. Maar wij ondervinden hier duidelijk de gevolgen van. Kregen we 2 maanden geleden nog 200 NZdollar voor 100 euro, nu is het nog maar 180 NZdollar.
Iedere pintransactie zien we minder geld uit de muur komen terwijl de zelfde bedragen in euro's worden afgeschreven. We hopen dan ook hard dat die euro weer wat aantrekt zodat we de komende tijd nog voldoende peso's krijgen voor onze centjes.

Bye bye Nieuw Zeeland
Hoofdstuk 4 is voorbij. Tijd voor het (voorlopig) laatste hoofdstuk 5: Zuid Amerika.
We gaan nieuw zeeland wel een beetje missen hoor. De mooie sterrenhemel, het lekker hokeypokyijs, de zuurkoolstamppot met rookworst, ons eigen autotje, de zee, de engels sprekende mensen, de rust, de natuur. Het was mooi, maar we zijn ook toe aan het volgende avontuur. Enkele beelden van de afgelopen maanden hebben we weer samengevoegd tot een filmpje. Klik hier om het te bekijken

Tijd reizen

Woensdag de 26ste vertrekt ons vliegveld om half 10 's avonds. Na 12 uurtjes boven de zee zweven landen we woensdag (de 26ste) om 15.30 in LA. Nee, dit is geen type foutje. Door het tijdsverschil komt ons vliegtuig eerder aan dan dat het vertrok. Het klinkt een beetje raar, maar we mochten de 26ste dit jaar dus dubbel beleven.
Onze vluchten van LA naar Lima zijn iets minder luxe en goed verzorgd dan die met Air-New Zealand maar het gaat allemaal vloeiend en we landen netjes op tijd in Peru.

LA

Grote huizen in Beverly hills, Baywatch op Venice beach, route 66, theaters op Broadway, sterren in Hollywood, dikke amerikanen en nog meer ervaringen kun je lezen op onze speciale pagina over LA. Klik daarvoor hier.
Enkele foto's zijn ook toegevoegd aan ons fotoboek klik hier.

Eng nieuw hoofdstuk
Een eng gevaarlijk continent. Na alle waarschuwingen en enge verhalen over Zuid Amerika gaan we behoorlijk zenuwachtig aan dit laatste hoofdstuk van onze reis beginnen. Loes ziet achter iedere boom een overvaller, in iedere taxichaufeur een dief, in iedere verkoper een oplichter en om iedere hoek een dief.
We zijn heel erg op ons hoede als we op pad gaan maar we kunnen jullie met plezier melden dat er nog niets engs gebeurd is en dat we langzaam vertrouwen krijgen in het reizen.

Eerste indruk Peru

Druk verkeer, gekeurde huisjes, spaanse kerken... De volgende keer meer over hoe dit land eruit ziet..

No hablo l'espagnol

Hier in Peru spreken ze spaans. En ondanks wat online lesjes voordat we vertrokken is ons spaans nog erg beperkt. We doen ons best om toch, met de mensen te communiceren. Gelukkig zijn we daar al wel ervaren in.Toen Erik tegen in de taxi "mucho automobielos" tegen de chaufeur zei, beantwoorde hij op hoog tempo met een heel verhaal. Oh dat gaat toch wat snel. Toch lukt het om langzaam te vertellen dat we uit Nederland komen en dat dit onze eerste keer in Peru is. Maar geen zorgen het verbeterd met de minuut. In een restaurant wist Erik de serveerster al aan het glimlachen te maken met "Bonita signorita" toen ze vroeg of we Peru een mooi land vonden.

Technische gegevens

Dag 60 Auckland internetten en uitrusten, regenachtig
Dag 61 Auckland internetten en uitrusten en naar de kapper, regenachtig
Dag 62 Vliegen naar LA, blauwe lucht
Dag 63 Siteseeing LA, grijze miezer
Dag 01 Vliegen naar Lima, bewolkt
Dag 02 Verkennen Lima, blauwe lucht, zonnig

Antwoord op jullie
Annemie: "Erik, heb jij geen paard gereden???"
Erik: Nee, paarden vinden mij niet leuk.

Oma: "Heeft je moeder alle foto's nog naar jullie ge-maild?"
Ja, we hebben alle foto's vanachter de computer kunnen bekijken. Ze waren erg mooi.

Wekelijkse update; Week 38

2010-05-23T00:52:00.013+02:00

Zondag 23 mei,
Auckland, Nieuw Zeeland

Deze week:
- Geen autootje meer
- Nog even over dat rondrijden...
- Eigen HotTub graven
- Noordelijkste puntje
- Stomme herfst
- Paardje rijden
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Geen autootje meer...
Na 52 dagen rondrijden moeten we afscheid nemen van onze Sunny. We gaan Nieuw Zeeland komende week verlaten en dus leveren we onze huurauto in. Een beetje zenuwachtig rijden we naar het verhuurbedrijf (Apex). Ons karretje is na 52 dagen namelijk behoorlijk doorgeleefd. Hij stinkt van alle restjes die erin zijn geknoeid. Op en onder de matten ligt een hele zandbak aan strandzand, steentjes, takjes enz. De stoelen zijn slap en doorgezeten. In de voorraam zitten 5 steenslagen, en ook de buitenkant is stoffig en niet om over naar huis te schrijven.
We beseffen dat we dat laatste nu juist wel aan het doen zijn. Dit kunnen we ons permiteren omdat de verhuur maatschappij de auto zonder mekken of morren terug nam. Geen extra kosten. Geen gedoe over de putjes in de raam. Slechts een glimlach ontvingen we op het kantoor van Apex. Het was heerlijk om de vrijheid van een eigen autootje te ervaren. Nu we weer moeten vertrouwen op bussen, treinen en taxies zullen we hem zeker missen.

Nog even over dat rondrijden...
Kilometers kilometers. Soms was het prachtig. Soms werden we er moe van. Uren en uren hebben we in de Sunny gezeten. We hebben er in geslapen, we hebben er in gegeten, we hebben er boekjes gelezen en spelletjes gedaan. Ongeveer 7300 kilometer hebben we de afgelopen 2 maanden afgelegd. Dit maakt dat we het gevoel hebben Nieuw Zeeland van binnen en buiten gezien. In het begin was het even wennen om aan de linker kant van de weg te rijden. Het gebeurde ook vaker dat Erik aan de bijrijders kant wilde instappen. Snel ontpopte hij zich tot een echte Schjummie. Veilig zijn we door heel het land gecruisd. Over verlate asvalt wegen, door groene heuvels met schaapjes, langs stranden, door bossen. Hele stukken hobbelend onverhard,
slingerend de bergen in dan weer een 3 baansweg door de stad. Het was een avontuur.

Eigen HotTub graven
Al twee weken schrijven we over de vulkanische activiteit hier in Nieuw Zeeland. We willen jullie dan nu ook niet weer vervelen met een verhaal over dit fenomeen. Maar deze week stonden wij opnieuw versteld van de warmte van de aarde. Als we het strand op lopen kijken we een beetje argwanend naar de toeristen die al hard met een schep in de weer zijn. Een groep jongens zit al in een zelf gegraven badje een biertje te drinken. Zou het dan echt..?
Als de golven wegtrekken zien we het strand bubbellen en wordt het toch echt bevestigd. Het water dat van onder het strandzand omhoog komt is heet!
Van dit thermische water kun je genieten zolang het eb is. De truc is om een mooi zwembadje te graven dat vanuit de grond vol loopt met het warme water. Dit is niet makkelijk, de zee is sterk en de golven overspoelen zonder pardon je net gegraven zwembadje. Als echte nederlanders zijn wij (nouja, vooral Erik) natuurlijk kundige dijkbouwers en kanaalgravers. Al snel ontstaat er met een geleende schep een prachtig zwembadje. In zwemkleding kunnen we genieten van het warme water totdat het weer vloed begint te worden en een koude golf ons uit de gegraven pool jaagt.

Stomme herfst
Over acht dagen wordt het winter in Nieuw Zeeland. Dat hebben we geweten. Ook afgelopen week werden we weer gezegend met flink wat regen. Erg balen. Landschappen zijn toch wat minder pitoresque als ze gehuld zijn in grijze wolken. Bezienswaardigheden zijn toch minder leuk als je ze rennend tussen de buien door moet bezoeken, en wandelingen zijn in een woord onaantrekkelijk als je weet dat je doorweekt terug zal komen.
Sommige dingen zijn ons hier gewoon aan onze neus voorbij gegaan door het weer. Hopelijk gaan we de laatste 3 maanden genieten van het zonnetje

Noordelijkste puntje
Cape Reinga, het (bijna) noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland ligt in de middel of niks. Een weg van 120 km loopt er naar toe. Alsof we nog niet genoeg kilometers hadden gereden vertrekken we vol goede moed naar deze witte vuurtoren. Op dit punt komen twee zeeen bij elkaar. Dit kan bij de juiste omstandigheden een erg wilde zee opleveren met 10 meter hoge golven. Als wij er zijn valt dat echter wel mee. Het enige water dat meters naar beneden stort komt vanuit de wolken. Toch vinden we het mooi dat we het land nu echt van Zuid naar Noord compleet hebben gezien.

Paardje rijden
Loes: 'T geluid van slaande golven, gekraak van het leren zadel en af en toe gesnuif van Flame. Dat is alles wat ik hoor als ik op een grote sterke paardenrug over het strand gallopeer.
Ons bezoek aan nieuw zeeland kon voor mij niet eindigen zonder een tochtje per paard. Het werd een prachtige tocht, door duinen, over het strand, door het bos en zelfs een stukje regenwoud. Er waren geen andere dus het was slechts ik met mijn paard Flame, en de gids met haar paard. In het stalende zonnetje was genieten van het stappen, draven en galloperen.

Technische gegevens
Dag 53 Hot water beach, zonnig
Dag 54 Autotocht naar het Noorden, ligt bewolkt
Dag 55 Zwemmen en relaxen in t noorden, zonnig
Dag 56 Autotocht naar Bay of Ilands, regenachtig
Dag 57 Autotocht terug van Cape Reinga, bewolkt
Dag 58 Paardrijden op Pariki beach, zonnig
Dag 59 Auto inleveren in Auckland

Antwoord op jullie
Malou: "Het avontuur in NZ zal er wel bijna op zitten toch? Wanneer vertrekken jullie naar Z-Amerika?"
De 26ste vertrekken we s avonds naar LA, waar we dan na een 12 uurige vlucht de 26ste s middags aankomen. Na anderhalf dagje Amerika gaan we de 28ste richting Peru.

Annemie:"gefeliciteerd met jullie sprong in het diepe. Wat gaat er nog meer gebeuren tijdens die laatste 100 dagen??"
Dat blijft nog een verassing. Vooral omdat het voor ons nog net zo'n grote vraag is als voor jullie.

Marleen: "Fijn dat we kunnen gaan aftellen.. Mogen we dan weer lekkere gerechten bij je komen eten Loes? Ik hou graag wat plekjes in mijn agenda vrij ;)!"
zeker een plekje vrij houden! Ik heb weer voldoende ispiratie opgedaan met al die buitenlandse keukens. Dus dat komt zeker goed.

Wekelijkse update; Week 37

2010-05-17T23:51:00.017+02:00

Zondag 16 mei,
Ohope, Nieuw Zeeland

Deze week:
- Nog 100 dagen te gaan
- Sprongen wij of sprongen wij niet? (skydiven)
- Rotte eieren (geisers)
- Glimwormpjes, glijden en afzien
- Zandvlooien
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Nog 100 dagen te gaan.
Dit titeltje zegt genoeg. Over precies 100 dagen stappen we weer op Nederlandse bodem. Toch wel een mijlpaal dachten wij. Jullie mogen nu beginnen met aftellen. :-)

Sprongen ze of sprongen ze niet? (skydiven)
Wat een reacties van jullie zeg!

Jullie denken allemaal dat wij ons vrijwillig uit een vliegtuig laten werpen.
Na een week in spanning zitten ben jij natuurlijk ontzettend benieuwd wat er vorige week zondag echt is gebeurd...
Wil je het weten...?

Klik hier voor het verhaal over vorige week zondag.

Rotte eieren (geisers)
Ontploffende geisers, bubbelende modderpoelen en kokende vijvers allen gehuld in een doordringende geur van rotte eieren.
Deze geur wordt veroorzaakt door het hoge zwavelgehalte dat vrijkomt door de thermische activiteit. Ondanks deze vervelende stank is het indrukwekkend om door een gebied te lopen waar de thermische activiteit zo duidelijk zichtbaar is.

Glimwormpjes, glijden en afzien
In plaats van een standaard aangeboden toer in de omgeving van Waitomo besloten wij een dag te 'caven' bij een kleine eenmans organisatie: 'Green glow adventures'. Het werd een prachtige dag!

Hangend in een tuigje aan de rotswand was het afzien om boven te komen maar de voldoening bovenaan was het meer dan waard. Nog twee dagen erna voelden we de spierpijn in onze armen van het klimmen.

Doormiddel van abseilen komen we de grotten binnen. De grotten zijn het leefgebied van honderden glimwormpjes. We laten onze ogen even wennen aan het donker en al snel verbazen we ons over de vele lichtjes aan het plafond. Het lijkt wel een sterrenhemel, al de kleine 'sterretjes in een omgeving van zwart. prachtig!

Paul dankjewel, voor deze avontuurlijke mooie dag!
Een must voor als je naar Nieuw-Zeeland gaat: www.greenglow.co.nz

Zandvlooien!
In Expeditie Robinson worden de deelnemers vaker geteisterd door zandvlooien. Als onwetende nederlander hadden wij tot kort geleden geen idee wat we ons moesten voorstellen bij deze insecten. Helaas wordt tijdens een bezoekje aan Nieuw Zeeland al snel duidelijk wat voor kleine terroristen dit zijn.

De zandvlooien zien eruit als kleine fruitvliegjes, maar als ze je bijten hou je daar kleine 'muggenbulten' aan over. Het jeukt helaas drie keer zo heftig als een normale muggenbult en blijft ook nog eens veel langer zitten.

Heb je in Nederland meestal slechts 1 mug die je in je slaapkamer komt vervelen. Zandvlooien komen met 100 tegelijk om je te martelen. Lekker in het zonnetje zitten wordt een ramp zo gauw zo'n zwerm zwarte vliegjes je heeft ontdekt.
Gelukkig worden we nu op het Noorder eiland minder geteisterd door deze plaag maar zoals je op de foto kan zien staan de bultjes van de tocht door het Abel Tasman park twee weken geleden! nog steeds op onze voeten.

Technische gegevens
Dag 46 Naar Roterura, bezoeken termaal wonderland, zonnig, bewolkt
Dag 47 Autotocht naar Waitamo
Dag 48 Grotten bezoeken in Waitamo abseilen klimmen en glowworms, bewolkt/regen
Dag 49 Autotocht naar bos, waipaoa, bewolkt, regenachtig
Dag 50 Autotocht naar Gisborn, zonnig, ligt bewolkt
Dag 51 Autotocht naar Ohope, regenachtig
Dag 52 Uitrusten in Whakatane, ligt bewolkt

Antwoord op jullie
Marleen: "Het lijkt me zelf erg mooi om daar in een VW-busje rond te rijden. Of kan zo'n busje dat niet aan met al die bergen?"
Het is inderdaad een mooi idee. Al zijn er genoeg alternatieve busjes die ook geweldig zijn om mee rond te toeren. Maar je hebt wel gelijk, de wegen zijn slingerend en soms best steil. Je moet je busje wel kuhnen vertrouwen om er mee op pad te gaan. Want we komen soms kilometerslang niemand tegen. Terwijl er ook geen radio of gsmbereik is.
Zo reden we deze week nog 100 kilometer lang over een slingerende gravel weg. Pech zou niet zo prettig zijn op die wegen.

Mia en Jos: "Hoeveel indrukken kan een mens in 1 jaar opslaan?"
Hopelijk een hele boel! We merken wel dat we sommige kleine dingen vergeten terwijl we weg zijn. Maar als we dan zelf onze eigen foto's terug kijken dan kunnen we weer lachen en terug denken aan avonturen van het verleden.

Wekelijkse update; Week 36

2010-05-09T08:30:00.001+02:00

Zondag 9 mei,
Taupo, Nieuw Zeeland

Deze week:
- Moederdag
- Breng je stem uit!!
- Dag Zuid, Hallo Noord
- Vulkanen
- Campers kijken
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Moederdag
Voor alle moeders die dit lezen.
Geniet van jullie dag vandaag!
Laat je goed verwennen!

En voor onze eigen mama's: we denken aan jullie!

Breng je stem uit!!

De vraag van de week!
Hoe goed kennen jullie ons..?
Op de foto zien jullie ons bij het vliegveld van Taupo.
Wat zijn we hier aan het doen?

A: Loes en Erik zijn aan het toekijken hoe een stel gekken zich vrijwillig uit een vliegtuig laat vallen

B: Loes heeft een sprong gewaagd

C: Erik heeft een sprong gewaagd

D: Loes en Erik hebben allebei gesprongen

E: Anders namelijk.....

Graag willen we weten hoe jullie ons inschatten.
Breng je ook een stem uit op onze site?!!
Volgende week het antwoord.

Dag Zuid, hallo Noord
Samen met honderde andere passagiers stappen we op een joekel van een veerboot die ons in 3 uur van het zuider-eiland naar het noorder-eiland brengt. Het is een mega schip met een bioscoop, cafe, kinderruimte, zonnedek en heel wat stoelen om te relaxen. Achterin is zelfs plaats voor 50 koeien die ook met ons mee varen.
Gelukkig is de zee rustig en is gaat de vaart voorspoedig. Genieten van het zonnetje met uitzicht over de groene heuvels en blauwe zee. We spotten zelfs een dolfijn die voor de boot uit springt! Op naar het tweede deel van ons avontuur in nieuw zeeland!

Vulkanen
Eenmaal op een nieuw eiland hebben we het er over met elkaar. Nieuw Zeeland wordt nu toch wel een beetje saai, vindt je niet? Deze gedachte duurt niet lang. Even later hebben we vanuit de auto uitzicht over enkele toppen die hoog vanuit het landschap opreizen. Vulkanen!
Terwijl jullie in Europa momenteel veel ongemak ervaren door deze vuurspuwende joekels, genieten wij juist van hun aanwezigheid.
(Kennen jullie Mount Doom van Lord of the rings?? die zien we dus.)

We doen een wandeling van een dag door het vulkanisch gebied. Wat een ontdekkingstocht.
Hot springs waar de kokende stoom uit de aarde komt, zwarte gestolde lavastromen nog zichtbaar op de berg, helder blauwe meren, en rood gesteente binnen in de krater. Vulkanen zijn iets nieuws voor ons, en daarom genieten we de hele dag van deze natuurfenomenen.

Campers kijken

Lelijke Wickeds, gaaf gespoten Escapes, gammelen Jucy's, compacte Spacewagons, en luxe Backpackers. Rondcruisend door het land zie je meteen dat Nieuw Zeeland heel wat toeristen rond heeft rijden in gehuurde voertuigen. In alle kleuren, maten en vormen rijden ze over de wegen. We hebben er lol in om bij iedereen stiekum even in zijn campertje te kijken. Zo heeft de ene een luxe inbouw keuken terwijl de andere s nachts in een skybox op het dak kruipt om te gaan slapen.
Zelf houden we het toch lekker bij ons autootje.

Technische gegevens
Dag 39 Tocht rondom picton, zonnig
Dag 40 Ferryovertocht naar Wellington, zonnig
Dag 41 Museum bezoek in Wellington, stralend blauw
Dag 42 Autotocht naar Tongariro, blauwe lucht, zonnig
Dag 43 dagwandeling naar Vulkaan, Tongariro, zonnig/ligt bewolkt
Dag 44 Rondkijken in Taupo, bewolkt
Dag 45 Naar het vliegveld, Taupo, bewolkt/blauwe lucht

Antwoord op jullie
Annemie: "Hebben jullie nog tijd om naar de gletsjer terug te gaan of is dat niet meer mogelijk in tijd en aantal kilometers die je daarvoor moet maken??"
Terug gaan zit er voor ons niet in. Zeker nu we ons op het andere eiland bevinden zijn de gletsiers behoorlijk ver. Maar volgens de weersvoorspellingen regent het er nog steeds. Dus nu terug gaan zou ook zinloos zijn. Misschien een rede om ooit nog terug te komen naar nieuw zeeland....

Wekelijkse update; Week 35

2010-05-03T01:41:00.011+02:00

Zondag 2 mei,
Picton, Nieuw Zeeland

Deze week:
- Schelden op de regen (de gletsiers)
- In de voetsporen van Abel Tasman (kayakken)
- Kamperen in Nieuw Zeeland
- Budget tekort..?
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Schelden op de regen (gletsjers)
We weten het zeker: regen is stom! Vorige week waren we aangekomen bij de grote gletsjers van Nieuw Zeeland. We waren van plan om met een gids een dag het ijs op te gaan. Helaas zat het ons niet mee. We hebben slechts een glimp van de gletsiers kunnen opvangen. Vanaf een afstand tussen de buien door hebben we de Fox gletsier gezien.
De gletsier echt betreden en ijsklimmen was te gevaarlijk en ging dus niet door. Geen tocht op het ijs voor ons dus helaas...

In de voetsporen van Abel Tasman (kayakken)
Abel Tasman voer met zijn nederlandsche schip hier aan de andere kant van de wereld en ontdekte Nieuw Zeeland. De zee waardoor hij voer draagt nog steeds zijn naam: De Tasman zee. We trokken onze stoute schoenen aan en zijn diezelfde zee gaan bedwingen. Niet in een groot zeilschip maar in een klein tweepersoons zeekajakje.

In een met kampeerspullen volgestouwde kajak vertrokken we op ons avontuur. Eindelijk kunnen we weer genieten van blauwe lucht en een heerlijk warm zonnetje. We peddelen voorbij eilandjes vol met gekke vogelgeluiden. We zien spelende zeehondpuppies op enkele meters afstand en s'avonds rusten we uit met een lekkere maaltijd bij een knetterend kampvuur.

Na twee dagen varen lopen we terug. Een tocht van 27 kilometer door groen regenwoud, met hier en daar een watervalletje en met uitzicht over de blauwe baaien. Wat een prachtavontuur!

Kamperen in Nieuw Zeeland
Deze week eindelijk de beloofde foto. Het slapen in de auto. Misschien ziet het er voor jullie wat vreemd en ongemakkelijk uit, wij slapen (meestal) prima. Vaker wordt het slapen in de auto zelfs verkozen boven het opzetten van de tent, die een stuk kouder en meer gehannes is.
Het slapen in de auto betekent niet dat we iedere avond op een afgelegen parkeerplaatsje staan met onze auto. We hebben prachtige plekken gehad om te overnachten. In de natuur bij een meer of aan de kust met zonsondergang.

Echter het wildkamperen dat we in Nieuw Zeeland hadden verwacht valt nauwelijks te vinden. Door het hele land poppen bordjes omhoog "no camping". De overheid is al dat gekampeer op openbare plekken duidelijk zat. Dus rijden we vaak naar een camping van de DOC (soort van staatsbosbeheer) of we eindigen op een reguliere camping.
Die laatste bieden ons meteen geweldige luxe. Campings hier zijn uitgerust met een woonkamer met tv, een keuken met oven, magnetron, diepvries en gaspitten. Ze hebben bijna altijd geweldig schone toilet en douche voorzieningen. En ze zijn prima gesitueerd. Daar kunnen de campings in Europa nog wat van leren!

Budget tekort..?
25 euro per persoon per dag. Dat is ons budget en daar moeten we mee uitkomen.
Zoals jullie waarschijnlijk weten of hier konden lezen zijn de Aziatische landen erg goedkope bestemmingen. Onze truc was dus om hier geld over te houden voor de duurdere landen zoals Australie en Nieuw Zeeland. Ons laatste hoofdstuk Zuid-Amerika zal volgens de reisgidsen weer wat goedkoper uitpakken.
Onze analist Loes houdt wekelijks bij of er geld in ons spaarvarkentje kan of niet. Na Azie puilde dit varkentje uit zijn voegen. Hier (in Nieuw Zeeland) verwachtte wij dat hij zou afslanken. Gelukkig luistert dit varkentje niet naar de afslankadviezen van Loes en lijdt hij nog steeds aan overgewicht. Hij is dusdanig "vatsig" dat we in Zuid-Amerika niet op droge crackers hoeven te leven. Gelukkig kunnen we jullie dus meedelen dat er geen tekort is, het ziet er momenteel rooskleurig uit.

Technische gegevens
Dag 32 Kort bezoek aan viewpoint Fox Glacier, gehele dag hevige regenval
Dag 33 Naar Frans Josef glacier en verder, Regen regen regen
Dag 34 Naar Nelson, licht bewolkt geen regen
Dag 35 Abeltasman kayakken, zonnig
Dag 36 Abeltasman kayakken, s ochtends bewolkt en regen, smiddags zonnig
Dag 37 Abeltasman terug lopen, zonnig ligt bewolkt
Dag 38 Autotocht naar Picton, zonnig/ligt bewolkt

Antwoord op jullie
Jose: Hoe slapen jullie tijdens de regen, toch niet in de auto?
Tijdens de regen slapen we juist! in de auto. Zeker met die heftige stortregen hebben we liever een dakje boven ons hoofd dat zeker waterproof is.

Jose: En zijn er veel rondtrekkende nederlanders in N.Z.?
Er zijn verschillende rondtrekkende Nederlanders in Nieuw Zeeland. Zo af en toe komen we er wel tegen.

Sanne: Leuk die Kepler track! Achja, is toch niet zo erg dat het niveau wat aan de lage kant was?
Het was niet zo erg. We hadden lekker veel tijd om er van te genieten. Maar we vinden een beetje uitdaging wel leuk hoor...

Wekelijkse update; Week 34

2010-04-25T09:26:00.003+02:00

Zondag 25 april,
Fox Glacier, Nieuw Zeeland

Deze week:
- KORTOM: de Kepler trekking was... (voor jou als je geen zin hebt het hele onderstaande verhaal te lezen)
De great walk was great
- Zenuwachtig?
- Zware tas?
- Vier dagen?
- Bergen?
- Veel waterval en veel watervallen
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

KORTOM de Kepler trekking was... (voor jou als je geen zin hebt het hele onderstaande verhaal te lezen)
De Kepler track was makkelijker dan we verwacht hadden. Dit in combinatie met het prachtige weer maakte het tot een heerlijke wandeling. De paden waren goed onderhouden en vooral de tweede wandeldag bood geweldig landschap. Het was 4 dagen lang genieten en Loes maakte 's avonds de hele hut jaloers door een lekkere maaltijd op tafel te zetten. Terwijl andere zaten te kauwen op 2 minuten noedels en mueslirepen kregen wij nasi met sate, pasta met bacon en zelfgebakken pannenkoeken. Ondanks dat onze voorkeur de volgende keer misschien uit gaat naar een wandeling met wat meer uitdaging raden we de Kepler track zeker niet af.

De great walk was great
Iets zenuwachtig vertrokken we deze week met een zware rugzak voor de vierdaagse trekking door de bergen.

Zenuwachtig?

Ja, wetende dat we 4 dagen buiten het bereik van de geciviliseerde wereld zouden zijn maakt ons een beetje nerveus. De voorgaande 'tramp'van slechts twee dagen maakte ons al aan het zweten met lange wandeldagen, rivercrossings (--> met je wandelschoenen aan door een rivier lopen waarbij het water zeker tot je knieen reikt) en een gevoel van volledige verlatenheid. Met een vier daags avontuur voor de boeg zien we een flinke uitdaging.
De ervaring tijdens deze wandeling is echter anders. De paden zijn prachtig aangelegd, zo breed als een nederlands fietspad loopt er een weg door de heuvels. Zogauw er ook maar een klein stroompje is dat het wandelpad kruist is er een prachtige brug overheen gemaakt. Een steil stuk wordt makkelijk gemaakt door een houten trap die er overheen loopt en de hutten zijn voorzien van doorspoelende wc's en gasbranders.
Het is natuurlijk allemaal ontzettend luxe maar de uitdaging valt ons hierdoor een beetje tegen.

Zware tas?

Ja, stop maar eens alles wat je de komende vier dagen in je mond stopt in een rugzak! Alleen het eten zorgt al voor de nodige kilo's. Nu hebben we natuurlijk wel ligt gewicht voedsel ingekocht maar naast al dat eten moeten er natuurlijk ook toiletspullen, extra kleding, eerste hulp kid, enz. meegenomen worden.

4 dagen?

Volgens de beschrijving bestaat de wandeling uit 4 etappes van ieder 6 uur. De eerste dag bleek al dat wij 'ervaren trampers' de afstand sneller af legde dan van de gemiddelde wandelaar verwacht wordt. Net na het middaguur arriveerde we al in de eerste hut. Ook de opvolgende dagen halverde wij de wandeltijd tot een ruime drie uur. Ondanks foto-stops en mueslireep-pauzes hadden we de tocht waarschijnlijk ook in minder dagen kunnen doen.

Bergen?

Zoals jullie in de beschrijving kunnen zien, klom de route vanaf het meer naar een bergtop om vanaf daar verder te slingeren. De tweede dag liepen we op hoogte en dat bood dankzij het prachtige zonnige weer wijdse uitzichten over de vallei. Een donker blauw meer aan beide zijdes van de bergkam en overal groene heuvels en bemosste toppen. Ook de afdaling van de tweede wandeldag was mooi. Van centerparksachtige watervalletjes naar een sprookjesachtig bos.
Loes voelt zich net Sneeuwwitje als een klein vogeltje ons honderde meters vrolijk fluitend volgt.
Dankzij het mooi weer hebben we erg van de omgeving kunnen genieten.

Veel waterval en veel watervallen

Tijdens de trekking hebben we prachtig weer gehad. Helaas lijken de zonnige dagen nu opgeraakt. We zien nu regen, regen en nog meer regen en daar balen we van!

Na de great walk stond Milford Sound op ons programma (Dat is een soort fiord met tropisch regenwoud, google maar..). De aanzichtkaarten beloven een prachtige dag. Voor ons was het allemaal wat minder fotogeniek. Op de 120 km lange weg naar Milford toe zien we alleen maar grijze lucht en eindeloze regen.

We laten ons niet uit het veld slaan en bekijken de fiord toch van dichtbij met een cruiseboot. Het zicht vanaf het dek is echter beperkt. Voordeel is dat de enorme hoeveelheid water zich een weg vindt vanaf de bergen, en dat betekent veel! watervallen (heel veel watervallen). De cruise is daardoor toch nog indrukwekkend. Vooral als onze boot tot onder! een 100 meter hoge waterval probeert te komen en we het smeltwater in ons gezicht voelen waaien.

Regen regen regen.

Momenteel zijn we de regen meer dan zat. De bezoekjes aan Queenstown en Wanaka afgelopen week zijn niet erg interresant door het slechte weer.
Vandaag is de weg naar de gletser die we wilde bezoeken zelfs afgesloten. Ze verwachten deze dagen in totaal een regenval van 400mm! Dat betekent dat het mooie landschap van Nieuw Zeeland verandert in een regenachtig gebied.
Dus als je vanavond onder jou eigen warme waterval stapt (je douche), denk dan ook even aan ons, en hoop dan met ons mee dat het weer hier een beetje op klaart zodat we volgende week weer enthousiaste verhalen kunnen vertellen.

Technische gegevens
Dag 25 Kepler track, zonnig
Dag 26 Kepler track, zonnig
Dag 27 Kepler track en bijkomen in Te Anau, zonnig
Dag 28 Milford Sound, autotocht en cruise, bewolkt en regen
Dag 29 Autotocht naar Queenstown, bewolkt
Dag 30 Autotocht naar Lake Wannaka, bezoek aan puzzle world bewolkt en regenachtig
Dag 31 Autotocht naar Fox Glacier, heftige regenval

Antwoord op jullie
Annemie: Wat een mooie foto's van Nieuw Zeeland. Gaan jullie daar straks ook wonen, na de wereldreis???
Nee, Loes houdt veelste veel van de Nederlandse gebruiken, keuken en tradities om daar afscheid van te nemen. En het lijkt ons ook wel een tikkeltje saai om zo in de middel of niks te wonen.

Wekelijkse update; Week 33

2010-04-17T10:31:00.013+02:00

Zaterdag 17 april,
Te Anau, Nieuw Zeeland

Deze week:
- Een dagje eerder dit keer
- Familiebezoek
- Mount Cook
- Nog meer wildlife
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Een dagje eerder dit keer
In Nieuw Zeeland zijn 8 wandelingen benoemd tot "Great Walks" Dit zijn 8 toegankelijke, meerdaagse wandelingen die erg de moeite waard schijnen te zijn. De populairste wandeling (de Milford track) is zelfs helemaal 'uitverkocht' tot eind april (de hutten zijn 'volgeboekt' en camperen is niet toegestaan). Dus beginnen wij morgen aan een van de andere Great walks.

Vanaf morgen 4 dagen weg van de bewoonde wereld en alleen met onze rugzak de natuur in. Geen winkeltjes om eten in te slaan, geen hutten om een pilsje te drinken of te dineren, alleen de natuur en wij. Op de site van de DOC kun je wat meer lezen over de track die wij gaan doen; De Kepler track.

Familie bezoek
Op verzoek van Oma Sinnige:
Hier een foto van Erik met uw broer:
Afgelopen week zijn we op bezoek gegaan bij Jack en June. Ondanks de gezondheidsproblemen van June ontvingen ze ons gastvrij in hun huis. Heel leuk om deze familie eens te ontmoeten. En ook leuk dat er een pakketje stond te wachten uit Nederland. We zijn lekker aan het snoepen van dropjes, spekjes en Loes is door het dolle met de Nederlandse tijdschriften.
En voor June, van harte beterschap!

Mount Cook
We zitten weer in de auto op weg naar onze volgende bestemming. Plotseling kan Erik zijn ogen niet meer op de weg houden. Aan in de verte is de witte sneeuwtop van de hoogste berg van Nieuw Zeeland tevoorschijn gepiept. Hij is zo onder de indruk van de besneeuwde berg dat hij moeite heeft zijn aandacht bij het verkeer te houden.

We rijden door tot onder aan de berg en maken een wandeling naar een van de gletsjermeren. De ijsschotsen drijven rond in het koude water. Een nieuwe ervaring voor ons beide.

Nog meer wilde dieren spotten
Vanuit een schuilhut staren we door de openingen naar buiten. De wind suist onder de luiken door en we horen de zee onder ons klotsen tegen de rotsen. We duiken nog wat verder in onze jas en staren weer verder naar de rotsen. Niets te zien.
Maar dan... niet veel later, daar zwemt een zwart kopje tussen de golven! Zien we dat goed? Ja! niet veel later tuimelt de pinguin aan land en waggelt op een manier waarop alleen deze diertjes kunnen waggelen het strand op.
Hij is ver van ons verwijdert maar we vinden het prachtig om dit onhandige beestje in zijn eigen leef omgeving te zien.
Hij stuntelt samen met een vriendje de heuvel op en wij kunnen genieten het wachten is niet voor niets geweest.

Niet alleen de puinguin is aan ons lijstje toegevoegd deze week. Aan de kust hebben we ook kennisgemaakt met de zeeleeuw. Als we over het strand lopen op zoek naar pinguins komen we een drietal zeeleeuwen tegen. Een mannetje en twee vrouwtjes zitten samen op het strand. De joekel ziet er angstaanjaagend uit, zo groot! Schuifelend proberen we toch dicht bij te komen om hem van dichtbij te fotograferen. Wat een onrealistische ervaring.

Technische gegevens
Dag 18 Autotocht naar Mount Cook, ochtend zon 's middags bewolkt en dreigend
Dag 19 Wandeling bij Mount Cook, op bezoek bij Familie Bleeker bewolkt, later dreigend
Dag 20 Wandeling omgeving van Dunedin (Zeeleeuwen) ligt bewolkt
Dag 21 Pinguins spotten in de Catlins, Zonning en wolken, s avonds harde regen
Dag 22 Autotocht door de catlins, bewolkt en zonning
Dag 23 Autotocht naar Te Anau Bewolkt en zonning

Dag 24 Kepler track - 4 daagse middel tot zware trekking

Antwoord op jullie
Annemie: "Slapen jullie niet in het tentje? Is dat te koud of heb je dat niet meer?"
We hebben de tent nog steeds en gebruiken hem ook. Op een camping zetten we ons tentje op, we willen er een tracking mee gaan doen. Maar uit gemak slapen we ook in de auto. Per slot van rekening kunnen we dan overal waar we willen (en waar het niet verboden is) parkeren en onze slaapplaats opslaan.

Mamma Veenje: "Leuk om te horen dat jullie toch in de auto slapen, zien we daar de volgende keer een foto van?"
Helaas, nog geen foto gemaakt van onze 'slaapkamer'. We doens ons best voor volgende week.

Marleen: "Kopen jullie ook in ieder land souvenirs?"
Zo min mogelijk meenmen was het motto op de fiets. Daarna is dat een beetje blijven hangen. Gezien we van mening zijn dat leuke souveniers thuis vaak overbodige onzindingen blijken kopen we weinig onderweg.

Wekelijkse update; Week 32

2010-04-13T07:43:00.000+02:00

Zondag 11 april
Lake Tekapo Nieuw Zeeland

Deze week:
- Pasen in Nieuw Zeeland
- Niet Crashen met de auto maar crashen in de auto
- Prachtige dieren spotten
- Prachtige natuur
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Pasen in Nieuw Zeeland

Dankzij al de chocolade verwensels en het bezoek van een huppende haas met gekleurde eieren hebben jullie waarschijnlijk gemerkt dat het pasen was afgelopen weekend. Hopelijk hebben jullie fijne dagen gehad?
Wij hebben in ieder geval genoten van ons eigen paasontbijtje. Een gekookt eitje, en een stukje zelf (nouja eigenlijk door onze goede gastvrouw) gebakken paastaart. Dankjewel Pep!

Niet Crashen met de auto maar crashen in de auto
Het is tijd om Christchurch te verlaten en zelf op pad te gaan voor onze roadtour door NZ. Dit doen we lekker op onze eigen manier; Levend in ons huurautootje. Het was een tegenvaller dat de achterbank niet naar voren geklapt kan worden maar het lukt ons toch om tegen de avond ons vervoersmiddel om te toveren tot slaapkamer. Volledig omlaaggeklapte stoelen bedekt met slaapmatje en warme slaapzak zorgen voor voldoende comfort voor de nacht. Een koelbox, een doos met levensmiddelen en ons benzine brandertje vormen de inhoud van de keuken, en een map met literatuur instant chocolademelk en een lekkere trui zorgen voor een goede schuilplaats in de regen. Een camper huren? Nergens voor nodig :-)

Prachtige dieren spotten
1. Kijk nu je kamer eens even rond....
2. Bedenk nu een dier dat niet in de ruimte zou passen waar je nu zit.
3. Zijn hoofd zou aan je linker kant door de muur naar buiten steken terwijl zijn staart aan je rechterkant een gat in de muur zou slaan omdat zijn omvang zo enorm is.*

4. Waar denk je nu aan?
5. Nee, we hebben het niet over een dinosaurier. Die leven al lang niet meer....
6. Heb je een dier in gedachten? Waar denk je aan..?
7. We zullen het verklappen, we hebben het over de walvis!

Deze week regelde we namelijk een boottoer om deze grote zoogdieren van dichtbij te bekijken. Zoals de naam het al zegt; wal-VIS, zwemt dit dier normaal gesproken onder water. Gezien we een toer maakte op een normale boot en niet op een onderzeeer hebben we slechts een klein stukje van de joekel gezien (de boven kant van zijn rug en zijn staart).
Ondanks dat we het dier niet volledig konden zien was zijn aanwezigheid indrukwekkend. Zo'n groot beest dat op enkele meters van ons vandaan in de zee drijft... Ongelofelijk.
Op de terugweg zien we albatrossen trots boven de zee vliegen en een school vrolijke dolfijnen om onze boot springen. De dolfijnen springen, racen en dollen vrolijk rondom onze catamaran. Wij kunnen ondertussen niet geloven dat we echt hier zijn en dat we echt wilde dolfijnen en een walvis hebben gezien.

P.s. * We zijn bij deze tekst uitgegaan van een normale woonkamer/slaapkamer/studentenkamer/computerkamer of appartement. Mocht je dit verhaal nu lezen in een grote aula, een bieb, of een huis zo groot dat er makkelijk 5 walvissen in zouden passen. Dan bij deze excusses voor de misleiding.

P.p.s. Om ons raadseldje niet meteen weg te geven staat hier geen foto van de giant (past er natuurlijk niet op he). Voor foto's van de boottocht moet je toch weer even naar ons fotoboek.

Prachtige natuur
Nieuw Zeeland heeft 1 grote trekpleister; dat is de natuur. Dat de natuurlijke landschappen hier de moeite waard zijn daar zijn we het nu al helemaal mee eens.

De prachtige stoere kust van Kaikoura (incl. zeehouden die Loes helemaal geweldig vond zie ook weer ons fotoboek), een uurtje rijden later zitten we in een droog rotsachtig landschap. We wanen ons even op de maan. Dan weer een eindeloze heuvelachtige aaneensluiting van schapenwijdes met hier en daar een boerderij.

Een dag later doen we een trekking met besneeuwde toppen in de verte, terwijl de heuvels ons doen denken aan de alpen. Nu zitten we weer bij een meer zo blauw dat het zo in een prentenboek zou passen. De ongereptheid en diversheid van het landschap is overweldigend.

Technische gegevens
Dag 11 Autotocht naar Kaikoura, licht bewolkt
Dag 12 Walvisvaren afgelast, wandelen en zeehonden spotten, Kaikoura. Regen
Dag 13 Walvistocht Kaikoura, Hotsprings Hammer springs
Dag 14 Winkelen, Verjaardagsbezoek, Christchurch, autotocht tot Mt. Sunmer, Strak blauwe lucht
Dag 15 6 uur durende trek bij Mt. Sunmer
Dag 16 Autotocht naar Lake Tekapo, strak blauwe lucht
Dag 17 Wandeling bij Lake Tekapo, zonnig

Antwoord op jullie
Annemie: "Gaan jullie zelf ook nog een trekking doen op eigen gelegenheid nu jullie zoveel daarover geleerd hebben. Of schrikt dat af met al die spinnen en giftige slangen??"
Nieuw Zeeland is super veilig, juist omdat al die enge giftige dieren hier niet voorkomen. Geen slangen spinnen of schorpioenen om bang voor te zijn. Heerlijk! Die trekking doen we dus wel.

Annemie: "Hoe is het links rijden. Went dat snel of zit je op eenzame stukken weg steeds aan de rechterkant??"
Erik (onze bestuurder): Ik rechts rijden? Hoe kom je erbij ;-) , laten we zeggen dat het went en dat je geregeld een campertje rechts ziet rijden.

Simone: "Wie Sjoerd hebben jullie getroffen in Australie?"
Ja Simone, de Sjoerd die jij kent uit Venlo, is de Sjoerd waar wij gezellig een biertje/australisch wijntje mee hebben gedronken. Sjoerd nog bedankt voor de gezelligheid (en de drop natuurlijk)!

Oma: "Het zal mij benieuwen wanneer jullie mijn broers gaan ontmoeten? Daar krijg ik zeker wel een mooi verslag van?"
Komende week gaan we op bezoek bij Jack en June. Volgende week kunt u daar dus meer over lezen.

Mamma Veenje: "Nu fijn met een eigen auto, wat een luxe zeg. Ben je daar ook lid van de ANWB pech onderweg of zoiets?"
Bij het huur van onze auto zit 24uurs roadservice inclusief. Dus we kunnen de Nieuw Zeelandse 'ANWB' gewoon bellen als er iets met de auto zou zijn.

Wekelijkse update; Week 31

2010-04-04T08:16:00.006+02:00

Christchurch, Nieuw Zeeland
Zondag 3 april

Deze week:
- Surfen down under
- Nog meer iconen van Ozzie land
- Trampen
- Pimp my ride
- Smikkelen
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Surfen down under
Een echte gebruinde blonde ozzie surfdude, nam ons mee om met een plank de golven te bedwingen. Heel wat gelach, valpartijen en verwoedde pogingen zorgen voor spierpijn de dagen erna. Makkelijk was het niet maar ondanks het gebrek aan golven wel ontzettend leuk. Loes is zeker van plan om dit nog eens te gaan doen.

Nog meer iconen van Ozzie land
In Sydney bezochten we een wildlifepark om de verschillende dieren van Australie van dichtbij te bekijken. Wat is de variatie in dit dierenrijk toch groot. Gruwelen bij de kriebelige spinnen en giftige slangen. Gekke kangaroes en knuffelbare koala's. Geen tijd om ze in het wild te zien maar wel leuk om ze van dichtbij te ervaren.

Leren trampen

Nieuw Zeeland, nieuw land, nieuwe indrukken. We hebben geluk met Pieternel die ons bij haar thuis wil ontvangen en meteen mee wil nemen om te trampen (wandeltocht) in de omgeving van Christchurch.

het is een sprookjesachtig bos. De gehele bodem is bedekt met zacht mos, ertussen groeien donker groene varens. De bomen hebben een grijsgroene glans door het korstmos dat er op groeit. De zon werpt mysterieuze schaduwen tussen de stammen door. Er liggen omgevallen bomen te vergaan op het pad, en af en toe hoor je een vogeltje tjielpen vanuit het woud. Op een open plek groeit hoog droog gras bij een stromend beekje. Het zou niet vreemd zijn als er een eenhoorn aan zou komen lopen om te drinken. Tussen het sprookjesachtige groen is het niet moeilijk om elfjes en kabouterhuisjes te bedenken. Wat een prachtig ongerepte natuur.

Tijdens de gehele wandeling komen we slechts 1 andere tramper tegen. Ondertussen worden wij door Pep, Rachel en Ryan (ervaren trampers) ingewijd in het trekkersleven. Wat neem je mee... Wat kook je als avondmaal en hoe bereid je je voor op alle omstandigheden. Het was geen gemakkelijke wandeling maar absoluut de moeite waard.
Wil je weten wat we hebben gelopen? klik dan hier.

Pimp my ride

Nieuw hoofdstuk, nieuw avontuur. In Nieuw-Zeeland willen we genieten van alle vrijheid en daarom hebben we een auto gehuurd voor de gehele periode. Vrijdag hebben we 'ons schatje' opgehaald. En de komende tijd zal deze witte boulide onze auto zijn. Voor nog geen 16 euro per dag!!

Smikkelen
Australische timtams:

Australische kangeroebeef:

Nederlandse ewrten soep:

Hollandse dropjes gekregen van Sjoerd:

Technische gegevens
Dag 04 Surfen - Sydney
Dag 05 Wildlife park - Sydney
Dag 06 Vliegen naar - Chrischurch
Dag 07 Siteseeing - Christchurch
Dag 08 Auto ophalen en trampen in de natuur 100 km van Christchurch
Dag 09 trampen in de natuur 100 km van Christchurch
Dag 10 uitrusten en door omgeving toeren - Christchurch

Antwoord op jullie
Pap en Mam Veenje: En nu weer de zon in, waar laten jullie de winterkleding, de tent, het kooktoestel en de potten en pannen toch al die tijd?
De backpacks zitten volgepropt met al onze oude kleren en nieuwe aankopen. Gelukkig kunnen we de achterbak van de auto nu gebruiken als kast. Heerlijk om niet alles op onze rug te hoeven dragen.

Annemie: Begint het volgende blog met druk-druk-druk??
Nee hoor, we hebben het rustig aan gedaan en zijn ons aan het verdiepen in wat we de komende tijd willen gaan doen.

Malou: Gek he, om dan ineens voor het Opera House te staan?
Het operahouse is echt wel het icoon van Sydney dus voelde het heel raar om er ineens gewoon te zijn. Effe typisch Australie. Helaas waren we er ook zo weer weg.

Malou: Hoe waren de kroketten??
Na een uurtje zoeken in Darling Harbour gaven we het vinden van restaurant Dutch Delight op. Horen we later van Sjoerd dat dit gebouw een jaar geleden gesloopt is. Geen krokketen dus meer in Sydney. Gelukkig heeft Pep ons meegenomen naar Van dams cafe in Christchurch en hebben we toch nog van kroketten kunnen smikkelen.

Wekelijkse update; Week 30

2010-03-29T14:07:00.001+02:00

Zondag 28 maart,
Sydney

Deze week:
- Over de foto's in ons fotoboek (macau)
- The last one
- Vliegen
- "It is not white mate"
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Over de foto's in ons fotoboek (Macau)

Vorige week gaven we jullie de tip om ons fotoboek nog eens open te klikken. Grote kans dat je verbaasd was de foto's te zien met de kerk en de Zuid-Europese straatjes. Ja deze foto's zijn wel gemaakt in Azie, namelijk in Macau. Naast onmogelijk veel casino's heeft de stad dankzij het koloniale verleden (Portugees tot 1997 ) een oude portugese kern die erg sfeervol is.
Chinezen houden erg van gokken. Ze gaan vooral naar Macau om aan de tafels met minimale inzet van 10 euro geld als water uit te geven. Voor ons geen gokken we besteden onze dag met siteseeing in de leuke straatjes. Vandaar de totaal niet aziatische fotootjes in de map "Hongkong & Macau".
Wil je nog meer zien van deze week? Kijk dan eens naar onze nieuwste creatie:
Een kort filmpje over ons in Hong Kong

De laatste.

The last one, we bedoelen geen eenhoorn, en ook geen samurai, maar we bedoelen de (voorlopig?) laatste boedha van onze reis. Hongkong heeft naast zijn indrukwekkende wolkenkrabbers de grootste bronzen buitenstaande boedha van de wereld die je met een kabelbaantje kan gaan bekijken. Wij vinden het een overgewaardeerde toeristenatractie. Na al die maanden Azie zijn we hier niet meer zo van onder de indruk.
Toch geeft de grote bronze heilige en de tempel ons een speciaal gevoel. Het einde van dit hoofdstuk. Het is alsof Siddartha (oorspronkelijke naam van boedha) ons met zijn opgestoken hand uitzwaaid. Tot ziens!
Met veel plezier kijken we terug op Azie en met vol enthousiasme gaan we naar de westerse wereld.

Vliegen

Inchecken gaat vloeiend, de vlucht verloopt spoedig. We krijgen prima vliegtuig eten en hebben een persoonlijk videoschermpje. We stijgen op boven een verlicht Hongkong. Duizend lampjes in allerlei flats twinkelen in het donker en als extraatje steekt Disneyland (waar we helaas geen tijd meer voor hadden) een groot vuurwerk onder ons af. De volgende dag landen we in een zonnig westers Sydney!

"It is not white Mate"

"Yeah mate! No worries" het klinkt overdreven maar de Ozzies zeggen dit echt. De wereld waar we in beland zijn in Australie is totaal wat anders. Leuk is het zeker en we proppen onze dagen vol met siteseeing zodat we zo veel mogelijk kunnen zien voordat we aussie-land weer moeten verlaten.

We zijn verrast van het Operahouse dat niet wit blijkt te zijn maar wit met geel..? (Zie foto fotoboek) We genieten van het prachtige weer. We schrikken van de torenhoge prijzen in de supermarkt. Maar tegelijkertijd genieten we van de schappen vol met keuze. We wandelen door de Blue mountains. Langzaam leren we de Ozzies met hun grappige accent een beetje kennen.

Technische gegevens

Dag 64 Bronzen Boedha - Hong Kong
Dag 65 casino's koloniaal verleden - Macau
Dag 66 Shoppen en museumdag - Hong Kong
Dag 67 naar vliegveld - Hong Kong
Dag 68 Aankomst - Sydney
Dag 60 Stadswandeling incl. Opera House - Sydney
Dag 70 Blue Mountains - Sydney
Hong Kong en Sydney 25 tot 30 graden, soms licht bewolkt

Antwoord op jullie
Joep: Hebben jullie wel een hapje hond gegeten?
De hond hebben we dit keer overgeslagen. 1 keer proeven (drie jaar geleden) was voor Loes wel genoeg, en Erik is niet zo'n daredevil die alles wil uitproberen. Wel hadden we deze week kangeroo op het menu. Een heerlijk stukje mals vlees.

Geert & Annemie: Hoe voelt dat eigenlijk: je bent ergens, je snuift de sfeer op en als je net begint te wennen ga je weer weg?
Elk nieuw land is weer wennen. De eerste dag vinden we het meestal niks en de dag erna vinden het hartstikke geweldig! Flexibel zijn en niet alles zo maar aannemen is bij het vele reizen wel belangrijk.

Toos: En hoe is het om weer in de Westerse wereld te zijn? voel je je een beetje thuis bij de Ozzies?
Het is erg wennen om weer in de westerse wereld te zijn. Normale dingen als een vol schap melk bij de supermarkt, mensen die netjes wachten voor een stoplicht, en overal leesbare borden. Voor ons is het even wennen. Plotseling worden we niet meer bekeken als blanke buitenlander, maar worden we naar waarde geschat, slim, mooi, raar, brutaal....

Toos: Op een site met verslagen van wandelvakanties zag ik een mooi verslag van de Milfordtrack en de Tongaria Northern circuit in Nieuw Zeeland. Staan die toevallig ook bij jullie op het programma?
We zijn zeker van plan enkele mooie trekkingen te gaan maken. Hoe en wat precies weten we nog niet. Maar de Milford is zo bekend dat die er waarschijnlijk wel bij zal zitten.

Wekelijkse update; Week 29

2010-03-22T03:42:00.007+01:00

Zondag 21 maart,
Hong Kong

Deze week:
- Broodje Hotdog? Geen broodje aap verhaal!
- Een nieuwe wereld
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Broodje Hotdog? Geen broodje aap verhaal!
We gaan Azie verlaten, dus besluiten we nog een keer de geuren en kleuren van een lokale markt op te snuiven. De markt in Yangshou is erg schoon. De groente liggen netjes opgestapelt en manden met kruiden staan in een rij op de verkooptafels gevuld met geurige gekleurde poedertjes. In de vishoek staan de inmiddels o zo bekende bakken met levende spartelende vissen. Om de koopwaar zo lang mogelijk vers te houden wordt het levend in een bak met water bewaard. Natuurlijk is er wel een koopman die voor onze neus zo vriendelijk is een vis uit de bak te graaien, hem op de plank te leggen, met een klap dood te slaan en hem van voor tot achter open te snijden. In een vloeiende beweging verwijdert hij met zijn mes de organen en geeft de vis in een plasticzakje aan de klant. Anders nog iets? Een kilo garnalen? Een paar kikkers? Een sappige schildpad? De variatie bij de viskramen is groot genoeg voor ieders smaak (niet geheel de onze) en budget.

Deze beelden zijn voor ons na al die maandjes in Azie geen verassing meer. Toch weet deze markt ons een stukje verder nog wel te shockeren. We komen bij de vleesafdeling, Geroosterde kippetjes hangen met rode lampen verlicht boven bakken met bruin gebakken kuikens. Net geslachtte ganzen liggen in een rij te wachten op hun koper, slapjes hangen hun koppen over de rand van de tafel. De volgende kraam heeft zijn koopwaar aan een vleeshaak uithangen... Het dier heeft een vleeshaak in zijn bek, en hangt stijf met een opengerete buik waar de organen uit verwijderd zijn. Dit is geen kalf, dit is geen schaap, en ook geen geit. Het is een een hond! Het volgende kraampje wordt ons vermoeden bevestigd. Terwijl de marktvrouw het dier met een groot hakmes in stukken hakt, zitten zijn soortgenootjes in ijzerenkooitjes toe te kijken. Zo te zien hebben ze nog (levende) voorraad genoeg voor de komende weken.

Een nieuwe wereld
Een weekje Hong kong in onze planning, het leek ons in eerste instantie een beetje lang. Nu we er eenmaal zijn hebben we het gevoel dat de dagen omvliegen. Wat is er veel te zien en doen!

De stad is een absurde aaneenschakeling van hoge gebouwen en drukke wegen. Dubbeldekker bussen, taxi's en auto's die zo veel waard zijn dat wij met dat geld nog wel een jaartje of 30 zouden kunnen reizen racen door de stad. Maar door verschillende parken, loopbruggen, een goed metrostelsel en grote stukken natuur maakt Hong Kong een aangename plek.
We hoeven ons geen zorgen meer te maken over communicatie problemen. Iedereen spreekt engels en is ontzettend bereid om ons te helpen. Ook borden en bushaltes zijn gewoon in de voor ons bekende taal. De enige lastige inwoners van Hong kong zijn de indiers en pakistanen die in de straat van ons hotel klanten staan te werven. "Hellow my friend! You need suit? watch? tailor?"

De afgelopen dagen hebben we genoten van het zonnetje, de stad verkend, door de natuur gewandeld en op het strand gelegen.

Volgende week meer over onze avonturen in Hong Kong (en dan natuurlijk ook het australische Sidney).

Tip! kijk eens in ons fotoboek!

Technische gegevens:
Dag 57 Koken at Lucy's en lichtshow Yangshuo
Dag 58 Rondhangen in Yangshuo
Dag 59 Plaatselijke markt bezoeken Yangshuo s avonds nachtbus naar Zenshen--> Hong kong
Dag 60 Aankomst en verkennen van wijk Hong kong
Dag 61 Stuk van Hong Kong trail hiken, peak tram Hong Kong
Dag 62 Shoppen en tempel bezoeken Hong kong
Dag 63 Strand dag Lamma eiland Hong kong
Yangshuo bewolkt met af en toe regen +/- 20 graden, Hong Kong blauwe lucht met +/- 26 graden

Antwoord op jullie
Annemie: Over proeven gesproken: was de appeltaart in China nog gelukt?? En kan je nu ook een lekkere chinese rijsttafel voor ons maken als je weer in Nederland bent??
Geen toeristische kookcursus dit keer. Nee gewoon een uitwisseling van kennis. Loes leert Lucy en haar kok hoe ze chocoladetaart moeten maken. Daar voor in de plaats krijgt Loes een kijkje in de Chinese keuken. En die keuken is: onhygienisch, klein en zonder veel faciliteiten. Het is prachtig om te zien hoe ze de grote vuren opstoken, flink wat olie in de wok kiepen en dan de gerechten verhitten. Op het heilig oog worden er wat kruiden bij gegooid en in no-time is gebraden eend met pinda's klaar om geserveerd te worden. Ook de gebakken groenten met kip volgen snel. Om dit thuis na te doen zal ik een flinke wok en een goede brander nodig hebben. De chocolade cake was lekker maar niet geheel zoals plan door het gebrek aan faciliteiten, geen mixer, geen weegschaal, geen bakvorm, geen cacaopoeder.... Loes vond het knapp dat ze toch iets wist te produceren dat op een chocoladecake leek.

Harie en Stanzel; Wanneer begint de overtocht naar Nieuw-Zeeland?
Die begint al heel snel! komende donderdag vliegen we naar Sydney, na 4 daagjes daar vertrekken we naar Nieuw Zeeland. We hebben er zin in!

Wekelijkse update; Week 28

2010-03-15T03:52:00.003+01:00

Zondag 14 maart
Yangshuo

Deze week:
- 27 uur in trein
- Massaproductie voor 1,3 biljoen rijstvreters
- Cruisen
- Eens een fietser...
- Hutspot (per post?)
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

27 uur in de trein

27 uur in de trein.Nee, onze trein werd niet gekaapt. En nee, er was ook geen sprake van een stroomstoring of werkzaamheden aan het spoor. De reis van Beijing naar Guilin duurde gewoon 27 uur omdat de plaatsen ruim 2000 km van elkaar vandaan liggen.
Dagboek bijschrijven, boekje lezen (dankzij boekuitwisselwinkels die je door heel Azie aantreft heeft Loes nog steeds leuke Nederlandse! boeken), filmpje kijken op de laptop, buurten met de andere passagiers, af en toe wat eten en eindelijk komen we aan in de zuid-oostelijke hoek van China.

Massaproductie voor 1,3 biljoen rijstvreters

"Chi fan?" wordt in china gebruikt om te vragen of je iets wilt eten. Letterlijk betekent het "rijst eten?". Hieraan kun je misschien al afleiden wat voor belangrijke plaats rijst in het chinese eetpatroon inneemt. De maaltijden voor al die 1,3 biljoen rijsteters moeten natuurlijk wel ergens geproduceert worden.

Nu denken jullie bij massaproductie in China waarschijnlijk aan grote fabrieken met vuile schoorstenen en slechte arbeidsomstandigheden voor de vele chinese medewerkertjes. De massa rijstproductie waar we hier op doelen vindt gewoon plaats in de landbouw. En juist dit boeren landschap zorgt voor een prachtig landschap. De heuvels in de buurt van Guilin zijn bezaaid met akkertjes waarin de rijst gezaaid wordt.Tijdens een wandeling door dit gebied hebben we wijds uitzicht over ontelbare sawa's die tegen de heuvels liggen. Ondanks dat de sawa's niet groen en bloeiend zijn is de trekking toch prachtig.

Cruisen

Op de foto zie je het briefje van 20 Yen. Het is een afbeelding van een karstformatie die tussen Guilin en Yangshuo in ligt. Chinese toeristen vinden het geweldig om foto's te maken op dit punt. Ook wij genieten van een cruise over de Li rivier. Het doet ons denken aan Tam Coc (vietnam zie week: 20) de uit de grond oprijzende rotsformaties, de natuur... Het is rustgevend om eens niet per bus of trein te reizen maar per vlot.

Eens een fietser....

Rammel de rammel... Loes haar gehuurde fiets heeft het moeilijk met de stenen en de hobbels op het pad langs de rivier. Maar hey, Eens een fietser altijd een fietser! Dat bewijzen we wel weer als we twee roestbakken huren om de omgeving te gaan verkennen.Meteen nomineren we dit als toppertje van China! Na 6 weken zien we eindelijk een beetje authentiek dagelijks leven. Een mannetje dat zijn kleren aan het wassen is in de rivier, een opa die met zijn kleindochter aan het spelen is, een groepje ouderen die fanatiek zitten te kaarten, een boer die zijn twee koeien door het land drijft, een waslijntje met kleurige kleertjes in de wind, bouwvallige huisjes te midden van groene heuvels en karstformaties. Een veerpondje dat bestaat uit een klein bamboe bootje, kippetjes die rondscharrelen. Het is te veel om over te schrijven. het voelt speciaal, om even een kijkje te mogen nemen in het normale dagelijkse leven van deze mensen. We genieten dan ook volop van de fietstocht.

Hutspot (per post?)

Na 6 maandjes reizen begint het verlangen naar 'normaal' Nederlands eten langzaam sterker te worden. Erik is vanaf het begin al gek op hamburgers met frietjes en spagetti carbonara. Echter na deze maandjes is zelfs Loes aan het hunkeren naar een bruine boterham met kaas. Terwijl haar mening in eerste instantie was: "als je Nederlands wil eten dan moet je maar thuis blijven". Een lekkere stamppot of een broodje kroket zou er wel in gaan. Deze week kregen we alvast een voorproefje. We konden hutspot bestellen bij een hostel van twee Nederlanders. Oke, de wortels was de kok in eerste instantie vergeten, uiteindelijk was het toch genieten voor Erik.
Langzaam kijken we dus uit naar Nieuw Zeeland, waar Loes weer de chefkok is, waar bijna alles in de supermarkt te krijgen is en waar we misschien wel een pakketje of een vervroegd verjaardagskaartje krijgen op ons postadres...

Technische gegevens:
Dag 50 Treinreis naar Guilin (27 uur)
Dag 51 Aankomst in Guilin, siteseeing
Dag 52 Wandeling van Dazhai naar Ping an rijstterassen
Dag 53 Boottocht over Li rivier naar Yangshuo
Dag 54 Hutspot eten en fietsen in de omgeving van Yangshuo
Dag 55 Shoppen en uitrusten in Yangshuo
Dag 56 Nog een fietstochtje in de omgeving van Yangshuo
Hele week ligt ligt bewolkte lucht met temperatuurtje van +/- 13 graden, laatste dagen wat regen.

Antwoord op jullie:
Annemie: Hoe zit het met de taal. Spreek je al een beetje chinees of eet je nog alleen maar chinees?
Chinees spreken lijkt voor ons nog onmogelijker dan op ons hoofd gaan staan en dan een glas melk leeg drinken. Na enkele verwoede pogingen dingen in het chinees te zeggen hebben we de moed opgegeven. We kennen enkele basiswoorden maar maken dankbaar gebruik van de enige chinezen die wel engels kunnen.

Jose: En hebben jullie in het park van de "Tempel van de Hemel" ook flink met de chinese bewoners mee gesport?
Nee, we zijn niet zo goed in Thai Chi, dus hebben de fitness aan ons voorbij laten gaan.

Wekelijkse update; Week 27

2010-03-07T10:41:00.002+01:00

Zondag 6 maart
Beijing

Deze week:
- Verboden stad
- Chinese muur
- Olymisch stadion
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Een hele week beijing dit keer...

Verboden stad

De historische stadskern van Beijing (nu ook wel de verboden stad genoemd) was bijna 5 eeuwen lang het leefgebied van opeenvolgende keizers. Vanuit de purpuren stad (de oorspronkelijke naam) regeerde de keizer over het land bijgestaan door tienduizende functionarissen, eunuchen, bediendes en concubines.
Het is een groot complex met kleurige tempels, paleizen en gangen. Wij lopen over het pad ooit gereserveerd voor de keizer en we bewonderen samen met vele duwende en dringende chinezen de paleizen met hun gouden tronen en versiersels. Het is een groot complex maar het sfeertje dat er ooit gehangen moet hebben is nu ver te zoeken. Gelukkig is het wel heel mooi.

Chinese muur

"Wie de chinese muur niet heeft bezocht is niet in China geweest..." dit is een bekende uitspraak over China.
Dat laten wij ons natuurlijk niet gebeuren en dus liepen we deze week 10 km over het immense bouwwerk.
De muur kronkelt op een indrukwekkende wijze door het verlaten landschap van China. De eerste chinese keizer bedacht ongeveer 200jaar VC om met 300.000 dwangarbeiders de bestaande vestigingsmuren met elkaar te verbinden tot 1 groot bouwwerk. De muur is in de opvolgende jaren verschillende keren doorgebroken maar ook weer versterkt en hersteld. Ook momenteel worden stukken gerestaureert en opgeknapt. Hierdoor is het stuk dat wij bewandelen in goede staat.

De route die we lopen wordt nauwelijks bezocht door chinese toeristen dus afgezien van enkele kleine groepjes westerse toeristen is er niemand op 'ons' stukje muur. Het is af en toe flink klimmen omdat de muur midden over de aanwezige heuvels is gebouwd maar het uitzicht is geweldig! Tot aan de horizon zie je de muur door de verlaten rotsige heuvels slingeren. Geweldig!

Olymisch stadion

Opnieuw een indrukwekkend bouwwerk. Nu niet duizende jaren oud maar gebouwd voor de olympische spelen van 2008. In een modern museum zien we wat voor kunstige stadia er uit de grond zijn gestampt. Het is is ongelofelijk wat er voor dit evenement allemaal is gebouwd. Erik vindt het leuk om de wildwaterbaan en het vogelnest (hoofdstadion) te zien, en ook het zwemstadion heeft een aparte vorm/kleur. Loes kan de immensheid niet zo waarderen. Loes: " Ik vindt het belachelijk dat er in een land waar 1 op 10 mensen nog onder de armoedegrens leeft zo'n miljoenen bouwwerken neer te zetten voor een 'spelletje'." Hoe dan ook, indrukwekkend is het wel.

Technische gegevens:

Dag 43 Tempel Taiyuan bekijken hoge snelheidstrein naar Beijing
Dag 44 Verboden stad en tempel van de hemel Beijing
Dag 45 Zomerpaleis Beijing
Dag 46 Olympisch stadion Beijing
Dag 47 Trekking over de grote muur Beijing
Dag 48 Shoppen en acrobatenshow Beijing
Dag 49 Beijing
Hele week ligt blauwe/ ligt bewolkte lucht met temperatuurtje van +/- 3 graden

Antwoord op jullie:
Sanne: Jullie nog een hele trip voor de boeg!! Heerlijk toch!!??
Natuurlijk is dat heerlijk!!! We genieten van iedere dag. Al lijkt de tijd steeds sneller voorbij te vliegen.

Familie van de Beuken: Maar wat staat jullie nog allemaal te wachten!?
Wat ons nog allemaal te wachten staat weten we niet. Dat is juist het mooie van het reizen. Iedere dag is verassend. Vaak positief af en toe tegenslagen. Maar hoe dan ook hebben we er erg veel zin in.

Gerry: China...zie ik daar sneeuw liggen op de daken?
Dat klopt. sneeuw in China. Hier in het Noorden is het flink koud en heeft het 1 dag gesneeuwd. De sneeuw bij de tempels is een heel apart gezicht. We zijn blij dat we ons niet hebben laten afschrikken door de kou want noord china was erg gaaf. Tegelijker tijd zijn we wel blij dat we weer naar het iets warmere zuiden gaan.

Annemie: Erik, is de baard erweer af?
Ja de baard is er af. En waarschijnlijk de rest van het haar ook snel genoeg.

Malou: Ja Erik, je mag m gerust laten staan hoor, staat leuk!!! (of zeg ik nu iets heel stoms, Loes? ;)
haha wat een commentaar toch op Erik zn baardje. Hier tussen de andere reizigers is het heel normaal om je niet dagelijks te scheren maar jullie thuis kijken er nogal van op. Loes vindt het baardje prima staan hoor. Maar zonder is ook wel weer leuk :-).

Wekelijkse update; Week 26

2010-03-01T13:43:00.003+01:00

Zondag 28 februari
Tussen Pingyao en Beijing

Deze week:
- We zijn over de helft :-) :-(
- Driedubbele bureaucratie
- Terracotta leger
- Wachten in Xi'an
- Openbaarvervoer blijft rampzalig
- Nog meer vuurwerk
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

We zijn over de helft :-) :-(

Update week 26, dat betekent 182 dagen onderweg. Nog 176 dagen te gaan. Dat betekent dat de helft van de reis er op zit. Wat een benauwend feit! Er zijn in het begin nog momentjes geweest dat we ons afvroegen wat we in hemelsnaam hadden besloten? "een jaar lang weg". Wat idioot... Wilde we dat wel echt?
Ondertussen hebben we onze draai zo goed gevonden dat het nu juist een eng idee vinden dat er een eind zal komen aan deze trip. Voor ons gevoel komt dat einde steeds sneller dichterbij. Het is alweer maart. Voor we het weten zijn we weer thuis. Maar hey, we genieten nog steeds met volle teugen en zullen jullie komend half jaar net zo op de hoogte houden van onze avonturen als afgelopen half jaar. Hopelijk doen jullie het zelfde want we vinden het geweldig berichtjes te lezen van jullie kant.

Driedubbele bureaucratie

We hebben in Vietnam een visum van 30 dagen gekregen, dus spoeden we ons naar het publieke service bureau om een verlenging aan te vragen. De onaardige vrouw in uniform achter het bureau liet ons kennismaken met de vreselijke bureaucratie van China. "nee zo krijg je geen visum. Je moet: een formulier van je hotel gaan ophalen, een kopie van dat dat en dat maken, een aanvraagformulier invullen, en kom dan morgen maar terug".
Als we s middags opnieuw bij haar staan met de kopieen en ingevulde formulieren moeten 3 kopien overnieuw omdat ze niet aan de eisen voldoen en moet de formulier overgeschreven met zwart ("nee geen balpen!"). Arrggh! we kunnen de vrouw achter haar computertje wel schieten. We willen slechts een nieuw stempeltje in ons paspoort. Na 5 werkdagen mogen we onze paspoorten ophalen.

Terracotta leger

De mustsee van Xi'an is een opgraving die 38km buiten de stad gedaan is in 1974. Per ongeluk vond een boer daar enkele scherven. Na veel opgravingen en reconstuctiewerk is een heel aardewerken leger te voorschijn gekomen. 200 voor christus heeft de eerste keizer van China dit laten maken om zijn graftombe te beschermen.
De aardewerken strijders staan onder een grote overkapping waardoor het een soort sporthal lijkt. Er is een hele groep strijders weer in elkaar gepuzzeld (er werden in eerste instantie slechts scherven gevonden). Ze staan statig voor zich uit te staren. Iedere strijder is anders. Onze gids verteld ons hoe we aan de klederdacht, knot en wapens van de poppen kunnen zien wat voor rang de strijders hebben. Wij vinden het maar een hoop poespas om een stel aardewerken beelden. Maar het is leuk om dit stukje China ook gezien te hebben.

Wachten in Xi'an

Omdat we op ons visa moeten wachten verblijven we een behoorlijke tijd in de stad. Niet zo erg want china heeft enkele leuke kanten. Zo is het eten echt geweldig. Erik geniet van een extra groot Bigmac menu voor 2 euro, de Starbucks koffie kost minder dan de helft van de europese prijs en ook de chinese snacks van de straat zijn geweldig.
Verder vinden wij Xi'an niet zo interessant. Al staan we nog steeds versteld van alle grote luxe shoppingcentra met merken als Jack&jones, Veromoda, Versace, Louis Vuitton ect. Qua siteseeing is er naast een moslimwijk en een stadsmuur niet zo veel te zien.

Openbaarvervoer blijft rampzalig

Als we van Xi'an naar Pingyao willen wacht ons de verrasing dat er geen treintickets zijn voor de komende paar dagen. Dan maar weer met de bus.... In Pingyao gaan we naar aankomst dus meteen regelen dat we verder kunnen reizen naar Beijing maar ook hier een teleurstelling. Niemand kan ons een treinticket naar Beijing verkopen.
Dan maar een nachtbus besluiten we. Deze vertrekt vanaf Taiyuan Als we om 22 uur bij het station aankomen blijken de bussen afgelast zijn wegens de sneeuw. We kunnen die Chinezen met hun openbaarvervoer wel naar de maan schieten. Gelukkig is het ons gelukt een hotelletje te vinden en de dag erna alsnog met de hogesnelheidstrein naar Beijing te vertrekken.
( die "slechts" een storinkje had middenin een tunnel van 27km.)

Nog meer vuurwerk

14 dagen na het nieuwjaar is het opnieuw een festival. Het afsluiter van het nieuwjaarsfeest doormiddel van een lantaarnfestival. Opnieuw een hele avond geknal. Meer vuurwerk dan we ooit hebben gezien. Zou het nu afgelopen zijn...?

Technische gegevens:
Dag 36 Visa extention regelen Xi'an
Dag 37 Naar teracotta leger in Xi'an
Dag 38 Siteseeing in Xi'an
Dag 39 Over de stadsmuren lopen Xi'an
Dag 40 Vervoer regelen en paspoort ophalen in Xi'an
Dag 41 Naar pingyao siteseeing Pingyao
Dag 42 In de mac zitten omdat het sneeuwt Taiyuan
Hele week ligt bewolkte lucht met temperatuurtje van +/- 18 graden in Xi'an en sneeuw in Taiyuan

Antwoord op jullie:
Marleen: Bij de afstanden die jullie afleggen zie ik dat er veel reisdagen bij zitten. Is het goed vol te houden of begint het te vervelen?
Het vele reizen hoort erbij in China. Om dit grote land te zien in de 2 maandjes moeten we hele afstanden afleggen. Dat dit niet echt gaat op de manier zoals we willen vinden we heel erg balen. Maar gelukkig slapen we redelijk in bussen en treinen en hebben wij in tegenstelling tot de chinezen geen last van reisziekte.

Wekelijkse update; Week 25

2010-02-22T11:40:00.005+01:00

Zondag 21 februari
Xian (foto gemaakt in de kloof)

Deze week:
- Tiger leaping gorge
- Grootse volksemmigratie ter wereld en wij zitten er in
- Overgeven, braken, vomeren, kotsen....
- Panda's
- Rare gewoontes van Chinezen
- Technische gegevens

Tiger leaping gorge

Het oefenen in de alpen (zie week -2) kwam ons deze week goed van pas. We begonnen 't jaar van de tijger namelijk met een trekking in de kloof van de springende tijger. "De meest spectaculaire trekking van Azie" zo omschrijft de Lonley planet de wandeling.

Wij trekken in twee dagen door de kloof met 5 andere reizigers. Het is een mooie wandeling met af en toe flink klimmen. Toch schalen wij de trekking niet in de catogorie zwaar. Als we dat wel hadden gevonden waren er onder weg zeker 35 chinezen met muilezels die ons aanboden ons naar de hut te brengen. Maar we hebben de ezeltjes lekker in het zonnetje laten staan en hebben de tocht zelf gedaan. Het was een leuke sportieve ervaring met geweldige natuur en vergezichten.

Ps. De kloof dankt zijn naam aan de legende dat ooit een tijger van de ene naar de andere kant van de kloof is gepsrongen. In het midden is de kloof zodanig smal dat een tijger er misschien wel overheen had kunnen jumpen. Echter tegelijkertijd is de kloof dusdanig stijl dat het voor ons een vraag blijft waar die tijger dan naar toe gesprongen moet zijn...?

Grootse volksemmigratie van de wereld en wij zitten er in

Vanaf dat we wisten dat we door china reizen rondom chinees nieuwjaar krijgen we van allerlei kanten waarschuwingen. Winkels en restaurantjes zouden allen gesloten zijn, openbaarvervoer zou niet rijden of overvol zijn en accomodatie zou volgeboekt raken rondom het feest. Tot nu toe ervaarde wij de jaarwisseling echter alleen als een leuk feestje met veel geknal (vuurwerk).
Dit was zo totdat we besloten verder te reizen naar onze volgende bestemming. Wij waren niet de enige met dit idee. Met ons waren ontelbaar veel chinezen die de jaarwisseling gezellig bij hun familie hadden doorgebracht en die nu een trein of busreisje terug naar huis wilde maken. Nu is een ritje met het openbaar vervoer in China normaal al niet zo'n lolletje (zie hieronder), Nu werd het ons bijna onmogelijk gemaakt.
De reis van Dali naar Chengdu begon woensdag om 6.00 en eindigde donderdag 16.00 uur. Compleet met uren in een hobbelende bus, een eeuwigheid wachten op een klein treinstation waar we aangestaard werden als grote witte insecten, een nachtje in een trein en dan nog 2 uur staan in een andere trein.
Op treinstations zijn speciaal tenten op gezet om plaats te bieden aan al die chinezen. Daarnaast is het hele politiecorps op de been om de dringende mensen in bedwang te houden en het in en uitstappen in goede banen te leiden. Dit laatste is niet makkelijk want dringen en voorkruipen zit duidelijk in de natuur van de chinezen. Maar ach, ze noemen het niet voor niets de grootse volksemmigratie van de wereld, en het is ons uiteindelijk toch mooi gelukt om op onze bestemming aan te komen.

Overgeven, braken vomeren, kotsen....

China is groot. Dat betekent voor ons veel afstanden afleggen. En gezien onze fietsen achter zijn gebleven in Vietnam moet verplaatsen met het openbaar vervoer. Gelukkig is China voorzien van een prachtig openbaarvervoersnetwerk. Van en naar grote steden rijden frequent bussen en treinen. Ondanks dat, zijn vele chinezen niet gewend aan vervoer per bus. En hun buikjes dus ook niet. Standaard zitten er in een bus minstens 4 mensen die hun maaginhoud deponeren in de aanwezige plastic zakjes. We hebben een medepasagier gehad die naar 2 minuten al begon te braken... Een kindje dat tegelijkertijd met haar moeder begon over te geven. Een man die te laat was met het gereed houden van zijn zakje... Een vrouw die uit het raam vomeerde en toen van ellende een plasticzak over haar hoofd trok (waarom blijft voor ons ook een raadsel)... Arme chinezen, zijn ze zo vooruitstrevend met bepaalde dingen kunnen ze geen goed reispilletje ontwikkelen..?

Panda's

"Smek smek smek" nee doelen we niet op een lawaaierige chinees (ookal zijn er genoeg smekkende en smakkende chinezen overal waar we komen) We doelen hier op Loes haar nieuwe lievelingsdier: de panda. Deze beschermde dieren willen de laatste jaren niet zo fanatiek meer voortplanten waardoor hun soort aan het uitsterven is. In de buurt van Chengdu is een onderzoekscentrum dat panda's probeert te fokken. Een bezoekje aan het centrum voelt als een bezoekje aan de dierentuin. Onze gids leidt ons door het centrum waar de panda's in groene buitenverblijven zitten. Loes valt als een blok voor deze sukkelige joekels (voor de panda's niet voor de gidsen). De dieren zitten op hun gemakje op de net verkregen bamboe te kauwen en lijken zich nergens druk om te maken. De jonge beren zijn wat actiever en dollen in het rond. Hoe dan ook, het zijn schatjes om naar te kijken (quote van Loes).

Rare gewoontes van Chinezen
- Ze roggelen alsof ze het onderste beetje van hun maaginhoud willen ophalen om dat dan op straat te spugen
- Ze gooien al hun afval op de grond alsof het daar hoort
- Er zijn overal poetsers aan het werk om de straat en gebouwen nog enig sinds schoon te houden
- Ze geven kleine kindjes een broek aan waarin een gat zit tussen de benen. De kindjes kunnen zo gewoon ergens neer hurken als ze moeten poepen of plassen (en ja deze zitten ook met hun 'poepbroeken' in de bus)
- Voorkruipen is de normaalste zaak van de wereld
- Ze zijn gek op thee en dragen allemaal een eigen thermosbeker met zich mee
- Overal zijn kraantjes waar je je thermosbeker kan vullen met heet water
- Ze snappen niet dat er mensen zijn die geen chinees praten en hebben dus hele gesprekken met ons in hun taal

Technische gegevens:
Dag 29 Trekking kloof van de springende tijger (Lijiang)
Dag 30 Trekking kloof van de springende tijger (Jijiang)
Dag 31 Bus/trein naar Chengdu
Dag 32 Trein naar Chengdu (bijkomen)
Dag 33 Naar de panda's in Chengdu
Dag 34 Siteseeing Chengdu
Dag 35 Busreis naar Xi'an
Hele week ligt bewolkte lucht met temperatuurtje van +/- 10 graden in Lijiang en 4 graden in Chengdu

Wekelijkse update; week 24

2010-02-14T13:37:00.005+01:00

Zondag 14 februari
uitrusten in Lijiang
(foto is uit Shangrila)

Deze week:
- Stress we gaan naar 3300 meter
- Een busreis naar een sprankje tibet
- Shangri-La
- Lijiang
- Oud op nieuw
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Stress! we gaan naar 3300 meter

Hoog in de bergen is de lucht ijler dan bij ons op zeeniveau. Dit kan hoogteziekte veroorzaken. Iets wat in eerste instantie gewoon heel vervelend is maar zonder behandeling in ernstige gevallen tot de dood kan leiden. (voor uitleg zie hieronder) Deze kennis maakt ons een tikkie hypochondrisch als we van Dali (1900 m) naar Shangri-La (3300 m) vertrekken. Het advies is namelijk niet meer dan 300 meter per dag te stijgen in hoge bergen. Bang voor hoofdpijn doen we tijdens ons verblijf op hoogte erg rustig en drinken extra veel water (uitdroging verergert de sympthomen) We merken het wel, het beklimmen van een klein heuveltje levert druk op de borst op en maakt ons meteen buitenadem. Gelukkig ervaren we verder geen enkel probleem. We halen opgelucht een flinke teug adem als we weer op normale hoogte zijn beland.

Een busreis naar een sprankje Tibet

De busreis van Dali naar Shangri-La duurt lang. Ondanks dat vinden wij de tocht geweldig. De bus rijdt door de bergen en dat biedt prachtige vergezichten. Besneeuwde vijfduizenders en kloven met een stromende rivier erdoor. Als we dicht bij onze bestemming komen krijgen we te zien waar we voor gingen. Er lopen kuddes jakken op een uitgestrekte hoogvlakte.

Er staan stupa's met gebedsvlaggetjes op de grasvelden, en we rijden langs tibetaanse huisjes met mooi houtsnijwerk.
Vanuit de bus genieten we intens van deze geheel nieuwe omgeving. Als we twee dagen later een fiets huren zien we het bijzondere landschap opnieuw van dichtbij. Misschien toch ooit terug naar tibet..?

Shangri-La

Tibet kun je alleen bereizen als je een dure vergunning aanvraagt en je aansluit bij een groepstour. Na ons korte verblijf in Nepal in 2008 zijn we erg benieuwd naar Tibet maar door de restricties besluiten we er niet naar toe te gaan. Om toch een beetje tibetaanse sfeer te proeven gaan we naar Shangri-la, een plaatsje aan de rand van het tibetaanse gebied waar ongeveer 90% van de bevolking tibetaans is en een toeristisch centrum is gebouwd in tibetaanse sfeer.

In het oude centrum zijn de straatjes gevuld met oude huisjes waarin souvenierswinkeltjes gevestigd zijn. De restaurantjes zijn sfeervol maar het geheel is verlaten en koud. Het is momenteel niet het seizoen om hier naar af te reizen vanwege de kou. Toch genieten wij van de omgeving en hebben ons gewaagd aan een maaltijd met jakvlees (erg lekker) en een beker jakboter thee (iets minder lekker).
Enkele kilometers buiten de stad ligt een groot klooster. Naast ons zijn er vele Tibetaanse-chinezen die er komen om te offeren en hun respect te betuigen aan de goden.

De tempels zijn beschilderd met kleurige afbeeldigen van verschillende goden . Binnen hangen witte en gekleurde doeken en staan gouden boedha's te glimmen in het licht van jakkaarsen. De kaarsen zijn gemaakt van Jakboter en het verbranden ervan vult de ruimte met een vreemde geur. Daarnaast klinkt het monotone gezang en getrommel van de monniken. Een mooie nieuwe tibetaanse ervaring.

Lijiang
De 13de is het oudjaarsavond, om dit mee te vieren zonder problemen hebben we een kamer gereserveerd in Lijiang. Het is een grote stad in de bergen (2400 m) die een groot oud centrum heeft. Een wirwar van oude straatjes met waterweggetjes, en oude huisjes gevuld met souveniersshops en restaurantjes.

In het park van de stad is de meest gemaakte foto van china. We kwamen dit plaatje al op verschillende computers tegen als bureau achtergrond. Helaas hebben wij pech en hangt er een wolk voor de beroemde snowmountain. Voor ons is het dus geen tempeltje aan het meer waarin de vijfduizender in reflecteerd. Maar een tempeltje aan het water zonder uitzicht op de bergen.

Oud op nieuw
Twee 200klappers voor 30 eurocent per stuk, vuurwerk kost hier nog niet de helft van wat we betalen in Nederland. Dit merken we de 13de (oud jaars dag) dan ook goed. De hele dag een hoop geknal en af en toe een plotseling rood of groen oplichtende hemel. Om 12 uur s nachts wordt er vollop geknald om de boze geesten te verjagen. Vanaf het dak van ons hostel kijken we uit over de stad om het vuurwerk te zien. Een gezellig feestje dat door chinese vooral een familie aangelegenheid is maar wat ook zorgt voor een gezellige sfeer in de lokale barretjes. Problemen door de landelijke feestdag hebben we tot nu toe nog niet gehad.

Technische gegevens:

Dag 22 Wandeling in Dali
Dag 23 Busrit naar Shangri-La
Dag 24 Bezoek aan klooster
Dag 25 Fietsen rondom Shangri-La
Dag 26 Busrit naar Lijiang
Dag 27 Bezoeken Dragonpool Lijiang, Loes ziek oudjaarsavond
Dag 28 Lijiang uitrusten
Hele week zonning strak blauwe lucht met af en toe een wolkje met temperatuurtje van +/- 10 graden in Lijiang en 2 graden in Shangri- La

Antwoord op jullie:

Allereerst een fijne Vasteloavend!!

Imke: Hoeveel km hebben jullie op het einde in de benen?
Oeps vergeten te kijken wat de kilometerstand was toen we de fietsen verkochten. Maar naar schatting hebben we in totaal 5000km gefietst.

Joep: hebben ze daar geen scheermessen?
Aziatische vrouwen vallen op 'mannelijke' mannen dus met haargroei. De vietnamese mannen hebben nauwelijks baardgroei. Als er dan toevallig 1 haar op hun wang durft te verschijnen laten ze die het liefst zo lang mogelijk groeien. Resultaat: Vietnamese mannen met 2 lange haren vanuit een pukkel op hun wang Iew!. Maar Erik kan de mogelijkheid om indruk te maken op de vrouwtjes hier natuurlijk niet laten lopen en blijft nog even sparen.

Annemie: Die bloesem is dat nou toeval of bloeit die het hele jaar door??
Het chinese nieuwjaar wordt hier ook wel lentefestival genoemd. Waarschijnlijk omdat we momenteel de lente te gemoed gaan. Wij denken dus dat we geluk hebben met deze mooie bloesembomen omdat we in de juiste tijd van het jaar zitten.

Ps. Voor geintereseerde een korte technische uitleg over hoogteziekte:
21% zuurstof bevat de lucht waarin wij leven. Dit is onafhankelijk van hoogte. Bij ons op zeeniveau word de lucht door zijn eigen gewicht (luchtdruk) samengeperst tot een aangename dikte. Beklim je een berg dan wordt de laag lucht boven je kleiner. Een dunnere laag lucht levert minder druk (gewicht) op. Hierdoor bevat de lucht op hoogte per vierkante meter minder moleculen zuurstof. Hoe lager de luchtdruk is hoe minder zuurstof er beschikbaar is voor je lichaam. Gebrek aan zuurstof kan verschillende klachten opleveren. De eerste vorm noemt met acute hoogteziekte, klachten zijn: hoofdpijn, slapeloosheid, gebrek aan eetlust en misselijkheid. In ernstigere gevallen ontstaat er longoedeem. Je krijgt dan last van benauwdheid, een snelle pols en pijn op de borst. De derde vorm van hoogteziekte is de ontwikkeling van hersenoedeem. Klachten zijn: extreme hoofdpijn, Verlies van beoordelingsvermogen, hallucinaties en dubbelzien. Als er geen actie wordt ondernomen kan de hoogte ziekte leiden tot de dood.

Wekelijkse update; week 23

2010-02-06T15:06:00.005+01:00

Zondag 7 februari
Dali

Deze week:
- Siteseeing rondom Kunming
- Bussen
- China zoals het zijn moet
- Wc's
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Siteseeing rondom Kunming
Mustsees rondom Kunming zijn het stenenwoud en de Westhill. Samen met veel! chinese toeristen genieten we van deze mooie plekken. Het stene woud is een apart natuurverschijnsel en heeft geweldige uitzichten. Ook vanaf de Westhill hebben we prachtig uitzicht over de stad Kunming. En dankzij dit geweldige hotel kunnen jullie daar deze week van meegenieten in ons.

Bussen

China kent geen strippenkaarten. Het gemak dient de mens en de chinees stopt 1yen (+/- 10 eurocent) in de busbox en hij mag met stadsbus mee zo ver hij wil tot aan het eindstation. Omdat we erg veel gebruik maken van de stadsbussen in de grote stad moeten er wel 1yen briefjes gespaard worden. Erik is tegenwoordig chef 1yen briefjes, voordat hij het wist had hij genoeg briefjes om heel china rond te toeren. Voor de lange busreis van Kunming naar Dali moet wel gewoon een kaartje gekocht worden op het station. En ondanks dat we 's ochtends op het verkeerde bustation staan (Oost) lukt het ons om de zelfde dag nog de bus naar Dali te pakken vanaf het west busstation. Het openbaarvervoer is prima geregeld en zo zitten we nu in de bergen van China.

China zoals het zijn moet

In Kunming waren we verbaasd door het China dat we daar zagen. De grote drukke moderne stad was niet wat we hadden verwacht. 400 km verder krijgen we toch het mooie China te zien waar we op hoopten.
Dali is een gezellig toeristenstadje gelegen aan een groot meer hoog in de bergen (1900mtr). In het sfeervolle autovrije centrum genieten wij van de gezellige restaurantjes en souvenierswinkeltjes.

We bezoeken de drie pagoda's van Dali uit de Tang Dynasty (713 AD - 741 AD) De 3 torens zijn ooit door 70800 werklieden gebouwd en kostte toen 43514 jin goud. Tegenwoordig zijn de torens niet meer het indrukwekkendste op het terein. Het grote nieuwe tempelcompelex dat er achter ligt maakt meer indruk. Prachtig liggen de kleurige gebouwen tegen de heuvel aan. De sfeer is overdonderdend. De rust, de gongs en zingende monniken, het wijdse uitzicht over Dali en het meer, de geur van wierook, de glimmende boedhabeelden, de besneeuwde bergen met de blauwe lucht tegen de achtergrond, we vinden het geweldig.

WC's
Het woord WC komt van het engelse woord 'water closet'. Water closet is een samenstelling van "water" en "closet" Closet betekent afgescheiden ruimte, kast, privékamer. In de tweede helft van de 18de eeuw werd het 'privaat' in Engeland voorzien van een waterspoelingsinstallatie en zo ontstond het watercloset. Vanwege het hygienische voordeel werd deze uitvinding door vele landen overgenomen en zo ook de naam. In China vind je ook WC's maar of deze naamgeving terecht is stellen wij ter discussie. Privekamer is namelijk niet hoe wij de wc's hier zouden omschrijven en ook waterspoeling is niet per defenitie aanwezig in een chinese wc.

Een toiletbezoekje in China is dan ook een hele nieuwe ervaring. Een toilet gebouw kan zo maar bestaan uit een kamer met aan weerzijden een smalle geul. Die geul wordt verdeeld in apparte 'hokjes' door rechtopstaande schermen. Bij het doen van je behoefte hurk je neer tussen twee schermen en probeer je vooral zo min mogelijk adem te halen om te voorkomen dat je flauw valt van de penetrante geur. Daarnaast probeer je niet naar je overbuurtje te kijken om je er niet al te erg bewust van te worden dat 'prive' niet van toepassing is hier. Als je dan klaar bent en bij het naar buiten lopen per ongeluk een blik werpt tussen een van de andere schermpjes kun je zo maar recht in het gezicht kijken van een neergehurkte Chinees, of nog erger, een aanblik van een vers nog nadampend chinees drolletje...

Technische gegevens:
Dag 15 Bezoek aan stenen woud
Dag 16 Niets doen, Loes ziek
Dag 17 Bezoek aan Westhill Kunming
Dag 18 Reisdag naar Dali
Dag 19 Bezoeken 3 pagoda's Dali
Dag 20 Relaxdag in Dali
Dag 21 Bergwandeling op 2500mtr Dali
Hele week zonning strak blauwe lucht met temperatuurtje van +/- 19 graden in Kunming en 7 graden in Dali

Antwoord op jullie:
Annemie: Hoe kan het dat we nou wel foto's zien?
Het hostel waar we nu verblijven heeft een internet lijn via Hong Kong. Omdat daar niets is geblokkeerd kunnen wij hier op de computer lekker toch onze website bijwerken en foto's plaatsen. Dus toch alvast wat kiekjes vanuit China.

Malou: Hoe zit het trouwens met jullie paspoort, is die niet onderhand helemaal vol met stempels? Of hebben jullie een speciaal reizigerspaspoort met meerdere blaadjes?
Beide hebben we een nieuw paspoort aangevraagd voordat we gingen. Een boekje vol lege bladzijden die volgestempeld kunnen worden dus. Extra bladzijden hebben we (als het goed is) niet nodig.

Sanne: Erik een backpack gekocht voor 18 euri?
Zoals jullie op de labeltjes van jullie kleren en spullen kunnen zien. Wordt een groot deel daarvan geproduceerd in Azie. Dit maakt dat de spullen die duur in Nederland in de winkels hangen hier voor de helft van de prijs worden aangeboden.
Daarnaast zijn de aziaten meesters in kopieren. Gekopieerde lonely planets, nagemaakte rugzakken, fleecetruien, winterjassen, noem maar op. Alles is hier te krijgen voor een schijnje.
Onze aankopen in Vietnam: Voor Loes een Puma boxer, een Replay broek, een North Face jas en de lonely planet van China samen voor 47 euro. Voor Erik, een Calvin klein boxer, een Louis Vuitton spijkerbroek, Nike sokken, een North Face jas en de backpack samen voor: 68 euro

Mark: gaan jullie daar ook een beetje carnaval vieren, of niet?
Als jullie zaterdag biertjes gaan drinken met vasteloavend hebben wij lentefestival ofterwel: Chinees nieuwjaar. Dus voor ons ook een feestje alleen dan met veel vuurwerk om de boze geesten te verjagen en goed het jaar van de tijger in te gaan.

Wekelijkse update; week 22

2010-02-02T08:17:00.004+01:00

Zondag 31 januari,
Kunming,

Deze week:
- Onze excusses
- Sapa
- Bergstammen
- Muddy
- Naar China
- Eerste indruk
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Onze excusses
Foto's kijken op picasa? forget it. Een krabbel zetten op hyves? helaas. Een Filmpje kijken op youtube, dacht het niet. Ons profiel bijwerken op facebook, geen denken aan. Zoals bij jullie wel bekend heeft China een communistisch beleid. Om hun mensen te beschermen tegen informatie van buitenaf is het internet hier zwaar gecensureerd. Ook blogspot moest er aan geloven en is geblokkeerd. Dit betekent dat we onze site niet kunnen bekijken en ook niet kunnen bewerken. Via een omweg kunnen we dit bericht plaatsen maar vergeef ons als de layout anders is dan gebruikelijk. Ook kunnen we het fotoboek niet bijwerken en geen extra informatie of filmpjes toevoegen. De komende twee maanden dus een wat andere blog van ons maar hopelijk nog steeds vermakelijk om te bekijken

Sapa

Wat zijn we blij met onze nieuwe winterjassen als we 's ochtends in Sapa aankomen. Bibberend lopen we door het mistige bergdorpje. Gelukkig is onze hotelkamer voorzien van een eigen kleine openhaard. Helaas vult de slaapkamer zich niet alleen met warmte als we een vuurtje stoken maar ziet de kamer ook binnen enkele minuten blauw van de rook. (slecht werkende schoorsteen) Toch is het sfeervol in de bergen, met een gluhwijntje genieten we bij de openhaard in een van de restaurantjes.

Bergstammen
In sapa kun je geen stap op straat zetten zonder aangesproken te worden door een van de traditioneel geklede vrouwen die er rondlopen. In de bergen leven 5 verschillende etnische minderheden. Iedere groep heeft zijn eigen tradities en kledij. Prachtig is het om de dames te zien, al worden we af en toe een beetje gek van het verkopen.

Muddy
Om de cultuur van de Vietnamese bergstammen wat beter te leren kennen boeken we een 2 daagse trekking naar 3 bergdorpjes. De wandeling veranderd echter al snel in een wanhopig proberen niet uit te glijden. Door de heuvels kronkelt het pad omhoog en weer omlaag. Het landschap is prachtig maar er doorheen komen is niets anders dan ploeteren. Loes wordt aan beide zeiden vastgegrepen door een bergstamvrouw die haar behendig door de helse tocht heenslepen (Ja, ze moeten toch iemand hebben om hun spulletjes aan te verkopen aan het eind van de wandeling).

Tegen de heuvels zijn honderden sawa's aangelegd waar in de zomer rijst wordt verbouwd. Hier en daar zien we biggen scharrelen, of een buffel waterbufeel kouwend op wat gras, een hond of een stel kipjes alles loopt door elkaar. In de dorpjes staan eenvoudige huisjes met een groententuintje en een kleine stal voor de dieren. De gids verteld ons dat de mensen hier nog zelfvoorzienend kunnen leven.
De levensstandaard van de mensen zet ons aan het denken. Wat zijn basisbehoeften? is dat een dak boven je hoofd en eten? Of hoort een tv en de kans om naar de universiteit te gaan daar ook bij? Sommige kinderen van de bergstammen lopen met mobieltjes en de huisjes zijn voorzien van een televisie. Maar tegelijkertijd komt Unicef hier een waterleiding aanleggen en smeekt een vrouw Loes voor d'r gympen omdat ze geen geld zegt te hebben voor nieuwe schoenen. Het is een tegenstrijdige wereld.

Naar China!

Wat zijn we trots als het lukt om goed en wel in een hostel in Kunming aan te komen. Reizen van Sapa naar Kunming klinkt voor jullie misschien niet als een groot avontuur maar dat is het voor ons wel. Net als eerdere keren zijn we lichtelijk gespannen over het starten in een nieuw land. Op internet stikt het ook nog eens van de rampverhalen. Zo schrijft men dat de douanebeambte je hele baggage doorzoeken en je lonely planet dan innemen. De lonely planet is door ons lichtelijk sarcastisch ook bestempeld tot holy planet. Dit is omdat we lachen om mensen die dit boek gebruiken bij al hun beslissingen maar tegelijkertijd kunnen wij zelf toch ook echt niet zonder het naslagwerk. Uit voorzorg scheuren we de belangrijkste pagina's voor het begin eruit. Daarna kaften we het boek en stoppen het diep weg in onze baggage. Eenmaal op de grens lijkt alles voor niets. In een oogwenk zijn we vietnam uitgestempeld en de stempel om China in te mogen staat ook enkele bureaucratische formuliertjes later in ons paspoort. Juj! Ook lukt het zonder 1 woord chinees om een pinautomaat te vinden, een buskaartje te kopen, te lunchen, boodschappen te doen en op tijd in de juiste bus te stappen op naar Kunming.

Eerste indruk

't China waar we zijn beland is een wereld van verschil met Vietnam. De stad Kunming heeft brede goede wegen, mega grote flats, en ruime winkels! Het is er druk maar het verkeer is verbazend stil. Geen racende scooters meer maar stille elektrobikes die ons voorbij vliegen (levensgevaarlijk! omdat je ze niet aan hoort komen). Toeteren? In Vietnam horen de herrie van de voertuigen er gewoon bij. Hier is toeteren geen gewoonte meer van bestuurders. Het is wennen om ineens in zo'n totaal andere leefomgeving te zijn.
En dan hebben we het nog niet gehad over de taal. Praktisch niets kunnen we meer lezen en geen enkel woord kunnen we verstaan. Eten bestellen, de weg vragen of afdingen, in Vietnam konden we dat bijna vloeiend. hier is de taal een groot raadsel. Toch hebben we hele gesprekken met mensen. Ze beginnen doodleuk in het chinees hele verhalen tegen ons te vertellen. Engels? Dat lijkt voor hen net zo'n raadsel als chinees voor ons is. Zelfs op toeristische plekken is de kennis van Engels nihil. We zullen toch weer aan onze taalkennis moeten gaan werken.

Technische gegevens
Dag 8 Aankomst Sapa bezoeken Cat Cat village
Dag 9 Trekking naar homestay
Dag 10 Trekking door vietnamese bergen
Dag 11 Rustdag in Sapa
Dag 12 Vertrekken naar Hekou (China) Nachtbus naar Kunming
Dag 13 Aankomst Kunming, acclimatiseren en ogen uit kijken
Dag 14 Bezoeken bamboetempel en siteseeing Kunming

Antwoord op jullie
Annemie: Heeft Erik nu ook een mooi rugzakje gekocht?
In Vietnam heeft Erik een grote north face backpack gekocht voor 18 euro. Alle spullen passen prima in de 120 liter tas. Alleen dragen is nog even wennen. Zwaar!

Stans: Hoe doen jullie dat? Zetten jullie alle foto's op dvd, als back-up?
We hebben alle foto's op de laptop staan die zit in Erik zijn tas, dan heeft Loes nog een memorystickje als backup in haar moneybelt. Foto's branden en naar huis sturen staat nog op onze to-do list. Maar net als in Nederland kunnen sommige acties erg lang op dit lijstje blijven staan.

Greet: Frans gaat 3 weken fietsen in de Mekong Delta. Hebben jullie nog tips?
Fietsen in de mekong is erg mooi. 3 weken in de delta is echter best lang. Een paar dagen aan het strand van Phu Quoc vinden wij dan ook een aanrader. Owja probeer ook zeker de kleinere wegen uit!

Wekelijkse update; week 21

2010-01-24T10:14:00.006+01:00

Zondag 23 januari,
Wintershoppen Hanoi,

Deze week:
- We did it
- De fietsen zijn weg
- Siteseeing Hanoi
- Halong bay
- Nieuw hoofdstuk beginnen
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

We did it

Oke, we hebben niet alle kilometers van Bangkok tot Hanoi afgelegd per fiets. Maar we zijn wel op onze tweewielers Hanoi binnengereden. De eindbestemming van onze fietsreis. Dat betekent dat er een eind komt aan hoofdstuk 2 van onze reis ('t fietsen in Azie). Volgens 't plan zouden we de fietsen hier achter laten en verder gaan naar China zonder fiets.

Fietsen in Azie was een avontuur opzich. Het was af en toe zwaar maar tegelijkertijd ook een geweldige manier om door Azie te reizen. We begonnen onwetend en de afgelopen weken hebben we veel geleerd.
Al die dingen die we on the way hebben geleerd kunnen we in de toekomst gebruiken bij een volgende fietsreis. Want eens een wereldfietser, altijd een wereldfietser.

(Er is zelfs een klein ideetje ontstaan over nieuwe fietsen kopen in NieuwZeeland....)

De fietsen zijn weg

De fietsen zijn verkocht. Het is nog steeds niet helemaal tot ons doorgedrongen, maar ze zijn echt weg. Volgens plan zouden we de fietsen in Hanoi verkopen. Maar aan wie...? Thuis bedachten we dat we de fietsen bij het ontbreken van een geschikte koper gewoon weg zouden geven aan een goed doel. Echter kwalitatief goede fietsen zijn hier een schaars goed dus hoopte we toch een redelijk bedrag voor onze fietsen te krijgen. Potientiele kopers waren lokale expats, wereldreizigers die per fiets verder willen gaan, toeristenbureautjes die mountinbiketochten aanbieden en rijke vietnamezen. We zetten een advertentie op een lokale website en we hangen enkele advertenties op in de stad. De zelfde dag nog hebben we potientiele kopers. Na wat onderhandelen zijn de fietsen verkocht aan een vietnamees. Erik is blij met de opbrengst van 280 euro. Loes had wat harder en langer willen handelen omdat ze van mening is dat de fietsen met alles er op en eraan meer waard waren. Maar hoe dan ook, we hebben een mooi extra zakcentje en kunnen beginnen aan hoofdstuk 3.

Siteseeing Hanoi

De stad Hanoi is in eerste instantie niet wat wij ervan verwachten. Het is geen Ho Chi Minh City maar een kleinere rommelige stad. Er is weinig te doen en weinig te zien vinden wij. Ook een gezellige toeristenwijk ontbreekt er een beetje aan. Toch hebben we tussen het fietsverkopen door nog wat toeristendingetjes bezocht.

Waterpuppets
Meer dan 1000 jaar geleden ontstond onder de rijstboeren in Noord-Vietnam een kunstvorm: een waterpoppentheater. Het lijkt op onze eigen poppenkast maar dan gebeurd het vanuit het water. Een kleurijk schouwspel met livemuziek, een vietnamees avondje uit.

Ho Chi Minh mausoleum

Rugzakken moeten in een kluisje! Hier naar links! Die camera mag niet naar binnen! Maak een rechte rij! Hier de gang in! Niet langs elkaar lopen! Haal je handen uit je zakken! Deze kant op! Ben stil! Loop door! Het voelt erg vreemd om de bevelen van de soldaten op te volgen. Gedrild lopen we braaf achter elkaar aan over een rode loper het Mausoleum van Ho Chi Minh in. Ho Chi Minh wordt gezien als de vader van het huidige Vietnam. Het is de man die noord en zuid herenigde tot het huidige Vietnam en het communistische regiem aanvoerde. Vele vietnamezen verafgoden hem en komen dan ook speciaal naar het mausoleum om hun respect te uiten. Voor ons is het niet meer dan een aparte gewaarwording. Het lijf ligt in het midden van een hoge vierkante marmeren zaal in een glazen kist. Rondom de kist staan 4 bewakers, op het looppad staan meer bewakers die de orde bewaren en zorgen dat je netjes doorloopt. We doen braaf wat ons gezegt word en laten onze ogen glijden over het stijve witte lichaam. De hele ervaring is surrealistisch en heeft voor ons minder waarde dan voor de vietnamezen die in de rij staan.

Halong bay

Misschien wel de bekendste toeristische trekpleister van Vietnam; Halong Bay. Het is een natuurfenomeen waar grote karstformaties vanuit de zee oprijzen en honderden kleine eilandjes vormen. Vanuit Hanoi boeken we een cruise om dit van dichtbij te bekijken. Als we met de bus richting de zee vertrekken regent het pijpenstelen, de rest van de dag blijven de weersomstandigheden slecht. We varen de haven uit en al snel glijden we tussen de rotsformaties door. Het is het een prachtig landschap.

Later wordt het een gezellige avond waarbij de aziatische karaoke natuurlijk niet kan ontbreken. (De aziaten zijn dol op karaoke, en maken dan graag van iedere gelegendheid gebruik om hun vaak valse stemmetjes ten gehoren te brengen.) Na een nachtje slapen op de boot is het weer wat opgeklaard, we kunnen nog genieten van het uitzicht op het water en varen terug naar de kust. Ondanks het regenachtige weer toch een cruise om niet te vergeten.

Nieuw hoofdstuk beginnen

De fietsen zijn verkocht, tijd om verder te gaan. Na verhalen van andere reizigers hebben we besloten in China niet alleen door Yunnan te reizen maar helemaal naar het bitterkoude Beijing te gaan. Er moest dus een visum geregeld worden. De Chinese ambasade in Hanoi wil dit niet voor ons doen. Dat is een tegenvaller. Gelukkig zijn er genoeg bureautjes die de visumaanvraag willen regelen (tegen een kleine vergoeding) en zo zijn we nu toch voorzien van een stempel in ons paspoort.

Technische gegevens
Dag 1 Stad bekijken, waterpuppets, mooi maar fris weer
Dag 2 Stadswandeling, visum regelen actief bezig met verkopen fietsen,
Dag 3 HCM mausuleum, actief bezig met verkopen fietsen
Dag 4 Fietsen verkopen, zware regen
Dag 5 Halong bay, regenachtig
Dag 6 Halong bay, regenachtig en koud
Dag 7 Warme kleding kopen, nachttrein naar Sapa

Antwoord op jullie
Sanne: Welk land raden jullie ons aan?
Er zijn zo veel mooie plekken op de wereld dat we hier geen goed antwoord op kunnen geven. Nu we hier in het koude noorden van Vietnam zitten willen we jullie wel aanraden te kijken naar het beste reisseizoen. Vietnam is prachtig als je in de juiste tijd bent. Maar die mooie groene rijstvelden uit de zomer kunnen veranderen in zompige modderpoelen in de herfst. Een gave waterval na het regenseizoen kan opdrogen tot een klein stoompje in het droge seizoen enzovoort. Dus onze tip, kijk welke landen een prettig seizoen hebben als jullie willen gaan.

Geert Hoe lang besteden jullie aan het maken van een pagina van jullie site?
De meeste tijd gaat misschien nog wel zitten in het kijken naar reacties. We voelen ons af en toe een kindje op sinterklaas avond als we de pagina openen om te zien of er nieuwe reacties zijn. Het schrijven en in elkaar zetten van de blog kost ook wel wat tijd. Gelukkig doen we het met veel plezier. We hebben het deze week opgemeten en we kwamen uit op: 140 minuten.

Wekelijkse update; Week 20

2010-01-18T09:50:00.004+01:00

Zondag 16 januari,
Hanoi

Deze week:
- Geweldige route
- We staan er versteld van
- Fietsen of niet?
- Hue
- Ninh Bin
- Opnieuw ziek
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Geweldige route!

Vorige week zeiden we dat we twijfelde over het fietsen. Na het spreken van 2 jongens die uit het noorden kwamen met hun mountainbikes besloten we toch weer op de fiets te stappen. Goede keuze! De twee etappes die volgde vinden wij de mooiste van Vietnam, nee zelfs de mooiste die we in heel Azie hebben gefietst. Om van Hoi An naar Hue te komen moet je over de Hai Van pass.

Door deze berg is een tunnel gemaakt, voor ons als tweewielers is deze echter niet toegankelijk. De route loopt dus over de berg.Het is een stevige klim van ruim 10km +/-8% maar het uitzicht maakt alles goed. Omdat de levensgevaarlijke toeterende vrachtwagens door de tunnel gaan in plaats van over de berg is de weg heerlijk rustig. We ploeteren naar boven over de groene heuvel met aan de rechterkant de blauwe zee glanzend in de zon. Het uitzicht wordt steeds wijdser en we genieten intens. De afdaling is heerlijk en misschien nog wel mooier dan de klim, met watervallen langs de weg, en uitzicht over de rijstveldjes en de witte stranden in de baai.

We staan er versteld van

De Hai Van pass vormt meteriologisch ongeveer de scheiding tussen Noord en Zuid Vietnam. Dat betekent ten zuiden van de pass een warm zonnig klimaat. Ten Noorden hebben ze frisse winters. De eerste dag in het Noorden merkten we hier niets van. Het zonnetje scheen en het fietsen naar Hue was prachtig. s'Avonds stonden we echter verbaasd te kijken toen het begon te regenen. En ja, de dagen in Hue worden gekenmerkt door regenachtig weer. Het is bewolkt, de lange broek en een shirt met langenmouwen is nodig. De stad kunnen we niet gaan bekijken zonder gewapend te zijn met een poncho. Dit is wennen. De afgelopen 4 maanden hebben we alleen maar mooi warm weer gehad. We staan werkelijk versteld te kijken dat we nu ineens rekening moeten houden met weersomstandigheden.

Fietsen of niet?

De fietsetappes van Hoi An naar Hue herinneren ons aan de reden waarom we fietsen. Het was ultiem genieten. Het landschap, de mensen die aan het werk zijn in de rijstvelden, het koffiedrinken bij een lokaal cafeetje... We werden deze week zelfs uitgenodigd om bij een gezin mee te eten. Fietsen door Azie is leuk. Het regenachtige weer weet het opnieuw verkregen enthousiastme helaas snel weer in de kiem te smoren. In deze druilerige kou is fietsen geen lolletje. We besluiten dus opnieuw te smokkelen en een nachtbus naar Ninh Binh te nemen.

Hue

Misschien is het de regen en het slechte weer, misschien is het omdat we al zo veel mooist hebben gezien. Wij zijn niet zo onder de indruk van de stad Hue. Het is een populaire toeristische bestemming en heeft een grote oude ommuurde binnenstad die volgens de reisgidsen een bezoekje waard is. Helaas is er binnen de stadsmuren erg veel verwoest tijdens de oorlogen waardoor er nog slechts enkele gebouwen te bewonderen zijn.

Ninh Bin

"Ninh Bin, Ninh Bin" roept de buschaufeur. Slaperig kijken we rond, het is nog pik donker buiten. We pakken onze handbaggage en trekken onze schoenen aan. Onze tassen worden uit het baggageruim geplukt en de fietsen worden op de stoep gezet. Dan is de bus alweer weg richting Hanoi. Het is 5.40 en we zijn afgezet voor een hotel. De eigenaresse staat ons buiten al op te wachten. Dan blijkt dat we niet in Ninh bin zijn maar in Tam Coc (10 km van Ninh bin vandaan). We boeken toch maar een kamer en kruipen snel onder de dekens om nog enkele uurtjes slaap in te halen.
Als we wakker worden zien we vanaf ons balkon dat we in een heel appart landschap zijn beland. In de omgeving steken allerlei rotsformaties vanuit de aarde, zoals asperges boven de grond uit komen piepen als ze rijp zijn. Met een bootje varen we door dit bijzondere gebied. En ondanks dat we moe worden van de Vietnamesen die hun hele truckendoos erbij halen om extra centjes aan ons te verdienen (wat ze natuurlijk niet lukt bij ons) We kunnen toch genieten van dit bijzondere natuurverschijnsel. Ook het verkennen van de omgeving op de fiets is een ontspannen manier om deze halongbay op land te bekijken.

Opnieuw ziek

Misschien is het de overgang van warm weer naar dit koude klimaatje?
Misschien is het het slaaptekort door het nemen van de nachtbus?
Misschien is het een voedselvergiftiging door het lekkere buffetje?
In iedergeval, dit keer is het Loes haar beurt om misselijk boven de WC te hangen. Onze plannen worden dus aangepast en er wordt een uitziekdagje ingepland. Hopelijk hebben we onze portie ziek zijn nu weer gehad voor de komende tijd.

Technische gegevens
Dag 96, 75 km, 19,8 gem. Van Long Co naar Hue
Dag 97, 0 km, Hue bekijken
Dag 98, 0 km, Hue schuilen voor de regen
Dag 99, 12 km, 19,4 gem. Naar tempel in de buurt van Hue
S avonds nachtbus naar Tam coc
Dag 100, 9 km, 19,2 gem. omgeving van Tam Coc
Dag 101, 0 km, Loes ziek
Dag 102, 103 km, 20,1 gem. naar Hanoi

Antwoord op jullie
Jose: Erik, hoe zou het staan als je je haar laat groeien net zo als Chris Zegers?
Hoe dat zou staan zal voor iedereen een vraag blijven. Want gelukkig hebben ze ook hier in Azie kappers in overvloed.,

Malou: Nog even heel iets anders, als ik hier zo lekker met een volkoren boterham jullie verhaal zit te lezen vraag ik me ineens af of jullie ook wel eens fatsoenlijk brood eten?
'Fatsoenlijk' is een nogal betrekkelijk woord. Een bruine boterham hebben we de afgelopen maanden niet gezien. Maar wel beginnen we iedere dag met witte stokbroodjes. In Vietnam is het niet lastig om deze Bahn Mi's ergens op de markt te kopen. En dan besmeren we ze gewoon met nutella, pindakaas, smeerkaas of leverpastij.

Vincent De complimenten voor de mooie website. Zelf gemaakt of...?
Het maken van de site is Eriks pakkie an. We hebben hiervoor een gratis template gebruikt en passen het verder aan naar onze eigen smaak.

Wekelijkse update; week 19

2010-01-11T09:30:00.004+01:00

Zondag 9 januari,
Lang Co,

Deze week:
- Niet weer strandvakantie?
- Valsspelers
- Kapotte fietsen
- "Ik ben verliefd"
- Op bezoek bij de Cham
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Niet weer strandvakantie?

Vorige week konden jullie al zien dat we in Nha trang waren aanbeland. Met 3000 kilometer kustlijn in Vietnam is het niet verwonderlijk dat we opnieuw bij de zee waren. Nha Trang is een populaire badplaats voor westerse toeristen. Er is een overdaad aan hotels, restaurantjes en een lang breed wit strand waar we op een ligstoel onder een parasol van kunnen genieten. We genieten van westers eten en doen vooral lekker niets.

Voor iedereen die dit van jaloersheid niet meer kan lezen. Wees gerust! Dit waren voorlopig de laatste dagen zonnen voor ons. We reizen nu steeds verder naar het Noorden en hoe hoger we komen hoe kouder het gaat worden...

Valsspelers
Noem ons maar valsspelers, noem ons watjes, maar we zijn aan het twijfelen over het fietsen. Zonder er lang over na te denken hebben we een nachtbus gepakt van Nha Trang naar Hoi An. Op de een of andere manier leek dit een hele logische keuze. Momenteel weten we niet zeker hoe we de rest van de kilometers door Vietnam willen afleggen. Het fietsen is/was geweldig maar momenteel is onze motivatie afgezakt tot een dieptepunt. We hebben het een beetje gehad met dat trappen, met het getoeter en het verblijven in plaatsjes waar weinig te beleven valt. We kunnen onwijs genieten van de landschappen om ons heen en het sportief bezig zijn. Maar tegelijkertijd hebben we het gevoel dat het wel goed is geweest. Het is een heel dubbel gevoel waar we de komende dagen nog even over blijven twijfelen.

Kapotte fietsen

De afgelegde kilometers eisen hun tol. Tot nu tot bleven de technische problemen beperkt tot een minimum. Maar deze week moesten we er aan geloven. Loes haar fiets had remblokjes die aanliepen, en een geknapte spaak (dit laatste dankzij de lompe behandeling van de busboy Gggrrrr) en Erik zijn fiets heeft slecht functionerende versnellingen. Het vinden van een nieuwe spaak was niet makkelijk in dit kleine stadje gelukkig zijn we ontzettend goed geholpen door het personeel van een touragency (www.phattireventures.com Thanks!).Daarna hebben we Voor 1 euro onze fietsjes laten poetsen bij de scooterwash, ze blinken weer als nieuw.

Ik ben verliefd

"Charmant, romantisch, rustig en mooi. Ik ben er verliefd op." Nee, Erik heeft het niet over een mooie dame maar over een stadje in Centraal Vietnam: Hoi An. Dit plaatsje heeft zo'n 840 huizen, tempels en andere oude gebouwen die op de monumentenlijst staan van Unesco werelderfgoed. Het wandelen door het autovrije centrum geeft ons een ultiem 'vakantiegevoel. In de 19de eeuw was Hoi An een belangrijke handelsstad met een grote haven. Chinese en Japanse kooplieden bouwde er in die tijd pakhuizen waar ze ook in konden wonen.
Aan het eind van de 19de eeuw veranderde de omgeving zodanig dat grote zeilschepen niet meer tot Hoi An konden komen en verloor de stad zijn handelspositie. Toch lijken westerse bezoekers van nu nog steeds de zelfde producten mee naar huis te nemen. Zijde, thee, aardewerk, parelmoer en kunst wordt in overdaad aangeboden in de sfeervole straatjes. Daarnaast staan er in dit kleine stadje meer dan 500 kleermakers klaar om speciaal voor ons een pak, jas of schoenen te maken. Helaas hebben wij geen plaats in onze fietstassen voor op maat gemaakte kleding maar voor iedereen die een mooie jurk kan gebruiken is het absoluut een aanrader. Hoi An is ontzettend sfeervol en daarnaast ook nog een shoppingmekka.

Op bezoek bij de Cham

Het koninkrijk Champa is ontstaan in de 2e eeuw in centraal Vietnam. Het werd gesticht door de Cham, die niet etnisch gerelateerd zijn aan de Vietnamezen. In de geschiedenis is veel strijd gevoerd tussen de Vietnamezen, de Khmer en de Cham. In 1471 veroverde een leger van de Vietnamese "Le" dynastie de belangrijkste gebieden van het koninkrijk Champa. Hierdoor werd Champa gereduceerd tot enkele gebieden rond Nha Trang en uiteindelijk in 1822 volledig door Vietnam overgenomen.

Hedendaags zijn er her en der door Vietnam nog enkele bouwwerken te vinden die getuigen van de aanwezigheid van de Cham. Het zijn een soort mini-ankorwattempels, die versierd zijn met beelden van hindoeistische goden. In Nha Trang bezochten we een complex en vanuit Hoi An gingen we op excursie naar een ander complex: My Son. Dit is een kleine verzameling vergane tempels in de jungle. Oke, het is geen Ankor Wat, maar het is wel interesant om de bouwkunst te bewonderen.

Technische gegevens

Dag 89, 13 km, Nha Trang Siteseeing, cham torens en grote tempel
Dag 90, 0 km, Nha Trang Boottocht naar 4 eilanden
Dag 91, 0 km, Nha Trang Op het strand Relaxen
Dag 92, 0 km, Op het strand relaxen, Nachtbus van Nha Trang naar Hoi An
Dag 93, 0 km, Aankomst Hoi An
Dag 94, 5 km, Hoi An; Bezoek aan My Son
Dag 95, 75 km, 16,1 gem naar Long Co (over de Hai Van Pass)

Antwoord op jullie
Marleen: De foto met het bloemenbouwwerk, is die in Dalat gemaakt in een tuin/bloemenpark?
De foto van het bloemenwerk is in Dalat gemaakt in een parkje in de stad. In verband met het festival was alles versierd met bloemen. De hele stad was opgefleurd, van prullenbak tot fontijn overal was aandacht aan besteed. Niet voor niets komen er 150.000 toeristen voor dit festival.

Wekelijkse update; week 18

2010-01-02T12:29:00.019+01:00

Zondag 3 januari,
Bijkomen in Nha trang,

Deze week:
- Wat is normaal? Wij zijn zeker ingeburgerd...
- Fietsen door de Vietnamese alpen
- Dakloos in een plaatsje met honderden hotels
- Happy new year
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Wat is normaal? Wij zijn zeker ingeburgerd...
Afgelopen week beseften we dat een heleboel dingen voor ons 'gewoon' zijn geworden. Gebeurtenissen waar we normaal van onze stoel van zouden vallen van verbazing merken we nu nauwelijks op. In Nederland kun jij je niet indenken dat er plotseling geen stroom meer zou zijn in een hotel. Wij pakken 'gewoon' een zaklampje en creeren licht. In Nederland zou je stoppen om te controleren of je het wel goed hebt gezien als je denkt dat er rijst op de straat ligt te drogen. Hier sturen we er 'gewoon' rustig om heen en ook koffiebonen of garnalen en vissen op de weg ontwijken we alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ook het vreemde eten went. Als er rare dingen in onze soep drijven (rattenvlees?) eten we er 'gewoon' een beetje om heen. En toen de koffie laatst veelste sterk was lengde we het drankje 'gewoon' aan met thee. Op dat moment besefte we dat jullie waarschijnlijk krom zouden liggen van het lachen als we zouden vertellen dat we onze koffie aanlengen met thee om het drinkbaar te maken. Voor ons is dit 'gewoon normaal'. 'Normaal' voor ons zijn dingen normaal die jullie vast en zeker zouden omschrijven als 'heel vreemd'.

Fietsen door de vietnamese alpen
Geen ananassen, bananen en palmbomen meer langs de kant van de weg maar rubber, koffie en theeplantages. De afgelopen week zijn we van Ho Chi Minh naar Dalat (hoogte: 1600meter) gefietst. We vertrekken zonder te weten waar ons eindpunt van die dag zal zijn en of daar een hotel is. Gelukkig gaat dit prima. Het zijn enkele prachtige fietsetappes en we vinden overal een goed (en betaalbaar) hotel en goed te eten. Fietsen is ook in de vietnamese alpen genieten.

Dakloos in een plaatsje met honderden hotels
Hoa Flower Festival. In de mekong delta vertelt een lokale vrouw ons over een festival in de bergen met nieuwjaar. Op dat moment ontstaat ons idee om hier oud op nieuw te vieren. De vrouw is zo enthousiast dat we denken dat het wel leuk moet zijn. Uiteindelijk levert het festival meer gedoe op dan plezier. In Ho Chi minh horen we dat het festival zo populair is dat alles in Dalat volgeboekt is tijdens die dagen. Dus gaan we naar een 'reisbureau' en reserveren voor de zekerheid een hotelletje in Dalat. Goedkope kamers zitten vol vertelt de vrouw ons, dus gaan we voor een redelijk duur hotel. Na vijf dagen fietsen komen we aan in de stad. De kamer waar we de eerste nacht mogen slapen is geweldig, groot, ruim en schoon.. Het personeel laat ons echter meteen zien dat we morgen moeten verhuizen. De rest van de nachten mogen we slapen in een hokje in de kelder zonder ramen. Daar hebben we niet zo veel voor betaald! We willen ons geld terug besluiten we. We hebben hier in de stad honderden hotels gezien dus we zoeken zelf wel wat beters. "Do you have a room free?" vragen we aan de vrouw achter de balie van een willekeurig hotel in de straat, "No" is haar antwoord. Bij de volgende receptie schud de vrouw ook nee, en ook het derde hotel reageert met "full", de vierde begint al nee te schudeen als we binnen komen. De vijfde heeft een kamer, juj! Maar dan blijkt dat we daar maar 2 nachtjes kunnen blijven (dus niet tijdens het festival). Owjee! Met ongenoegen gaan we terug naar ons eigen hotel en zeggen dat we toch al de nachten bij hen willen blijven ondanks dat we het te duur vinden. "Not possible" zegt het meisje "we are full". Daar staan we dan, in een stad die leeft van het toerisme en nu is alles vol. Wat moeten we nu? We gaan nog zeker 10 hotels binnen maar nergens is plek om te slapen. Nouja, we moeten maar accepteren dat het 1 nachtje in de suite wordt, daarna 1 nachtje bij het hotel dat nog wel een kamertje had en dan maar weg uit dit plaatsje. Balen. We vinden we het zo jammer dat we vragen aan het personeel of er niet ergens een plekje is waar we kunnen liggen? Zo komt het dat we 1 januari niet in een hotelbedje liggen maar op een zolder op de grond op onze matjes.
Maarhe, het is gratis en we kunnen het festival meemaken.

Happy new year
2 kleine ronde gele, 1 paarse, 1 langwerpige gele, 1 groot bruistablet en een zakje poeder, dit is de dosis voor na het ontbijt. Een happy new year, graag! Voor ons was er dit jaar helaas geen happy jaarwisseling. Erik werd afgelopen week namelijk ziek. We besluiten dit keer niet te wachten tot de buikpijn vanzelf over gaat maar we zoeken meteen een dokter op. De 31ste zitten we 's middags in een vietnamees ziekenhuis. Ondanks dat Erik zich beroerd voelt kijken we onze ogen uit. Het ziekenhuis is gelukkig schoon, er lopen enkele verpleegsters in witte pakjes mondkapjes. De eerste hulp bestaat uit 12 bedden in een grote zaal. Iedere binnenkomende patient wordt op een bed gelegd. We hoeven niet lang te wachten er komt snel een jonge arts bij ons die redelijk goed engels spreekt. Hij stelt wat vragen, bevoelt Erik zijn buik en komt enkele minuten later terug met een diagnose. Het gaat allemaal professioneel en kundig. Dan krijgen we het recept, er staan 5! verschillende pillen op die 4 keer per dag genomen moeten worden. Het consult van de arts en de medicatie moeten meteen cash worden afgerekend. 7 euro is het totaal bedrag, dat is nog niet de moeite om aan de verzekering op te geven. De medicatie slaat gelukkig aan en Erik heeft al weer praatjes voor tien. Ondanks dat besloten we de kilometers van Dalat naar Nha Trang met de bus te nemen. En daar zijn we nu. Erik doet het nog rustig aan om helemaal op te knappen en ondertussen genieten we de eerste dagen van dit jaar weer lekker van zee zon en strand.

Technische gegevens
Dag 82, 47km, 12,1 gem. Zwaar met zeker 10km klim, naar Bao Loc
Dag 83, 82km, 15,3 gem. Op en neer wind tegen, naar Lien Ghia
Dag 84, 38km, 12,2 gem. Lange klim naar Dalat
Dag 85, 6 km, naar Kabelbaan in Dalat
Dag 86, 4 km, Rondom Dalat
Dag 87, 0 km, Bus naar Nha Trang
Dag 88, 0 km, op het strand liggen in Nha Trang

Antwoord op jullie
Sanne: En hoe is de kerst bevallen onder de zon?? Hebben jullie wel een kerstgevoel gehad?
Kerst onder de zon was raar maar leuk om een keer mee te maken. En zoals je kan zien in ons filmpje van vorige week, is hier heus wel wat kerstsfeer te vinden.

Wekelijkse update; Week 17

2009-12-28T09:34:00.010+01:00

Ergens in de bergen van Vietnam 180 km voor Dalat, Zondag 27 december,

Deze week:
- De prijsvraag
- kerst filmpje
- Oorlogsverleden
- Een spintje trekken onder de grond; Cu Chi tunnels
- Voet je voor voetje door Ho chi minh
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

De prijsvraag
Natuurlijk zijn jullie hartstikke benieuwd naar het goede antwoord op onze prijsvraag van vorige week. Om eerlijk te zijn hebben we in het verkeer nog niet veel zwaar beladen fietsen gezien. Op een scooter is het een ander verhaal daarmee vervoeren ze echt alles en iedereen. Ben je benieuwd naar het antwoord? Bekijk het filmpje over kerst op onze site.

Kerstfilmpje

Oorlogsverleden
Net als Cambodja heeft Vietnam ook een recent oorlogsverleden. Het verschil is dat je het oorlogsverleden in Cambodja merkt maar in Vietnam zie je er op straat nauwelijks iets van. Dat het land nu bestuurd wordt door een communistische partij is ook op het eerste gezicht niet te merken. In het verleden is er behoorlijk gevochten om Vietnam. Voor iedereen die de geschiedenis niet kent: klik hier voor een korte toelichting.
In het warmuseum zien we foto's die genomen zijn tijdens de oorlog tussen de Vietcong en de Amerikanen. Gruwelijk! De Amerikanen hebben tijdens geen genade gehad met de bevolking van Vietnam. De foto's van de vrouwen en kinderen die
doodgeschoten werden, de dorpen die platgebrand werden en de slachttoffers van "Agent orange" (chemisch wapen dat Amerika heeft gebruikt) zijn misselijkmakend. Nog steeds kampt Vietnam met het probleem van de chemische wapens, er zijn vervuilde gebieden waar de chemische middelen in het water zitten. Het binnenkrijgen van deze stoffen veroorzaakt miskramen en misvormde baby's. Confronterend om de gevolgen hiervan op beeld te zien. Het zien van de expositie roept bij ons veel vragen op. De amerikanen worden namelijk in een erg slecht daglicht gezet. De beelden liegen niet maar de Vietcong waren vast ook geen lieverdjes? Wat er precies is gebeurd, wat was de aanleiding daarvoor en wat zijn de gevolgen, het wordt hier allemaal vanuit 1 oogpunt belicht. Misschien is het ons vertouwen in de westerse wereld? Misschien is het onze nuchtere blik? Wij krijgen in ieder geval het idee dat we niet het volledige verhaal zien.

Een spintje trekken onder de grond; Cu Chi tunnels
Om de Amerikanen weg te jagen was er in Zuid-Vietnam een verzetsbeweging: de Vietcong. Dit leger oppereerde via een web van ondergrondse tunnels 30 km buiten Ho CHi Minh City. Het leger van 16000 mensen leefde in deze tunnels. Van de 350 kilometer tunnel is er een stukje opengesteld voor toeristen. Er is een toeristentunnel gemaakt maar je mag ook de echte tunnels proberen.
Daar gaat Loes dan, met een lampje het kleine gat in. Het is 20 meter naar de uitgang maar in de kleine ruimte krijg ik het toch een beetje warm. Wat is het smal en pikdonker! Op handen en voeten kruip ik richting de uitgang en ik ben blij als ik het licht zie. De toeristentunnel doen Erik en Loes samen. Deze is iets ruimer uitgegraven zodat wij grote westerse mensen er doorheen passen. Maar met een gids die door de tunnel heen sprint is het nog een kunst om op de goede manier door de tunnel te kruipen. We zijn geen watjes en leggen de hele afstand naar de 'keuken' af (250 meter).

Voetje voor voetje door Ho Chi minh City
5 miljoen!
Nee, dit is niet het aantal inwoners van Ho Chi Minh City (dit is 6 miljoen) maar het aantal scooters dat er in de stad rondrijden. Je zou verwachten dat wij ondertussen wel chaotisch verkeer gewend zijn maar de straten van Ho Chi Minh City weten toch indruk op ons te maken. Maandags beseffen we ons dat we geluk hebben gehad dat we de stad in het weekend binnen gefietst zijn. Het hele verkeer staat namelijk vast. Lange rijen met scooters sluiten aan in de file. Op andere plekken in de stad vliegen de brommers met hoog tempo langs ons heen. De straat oversteken is geen makkelijke opgave met deze drukte. Het heeft geen zin om te wachten tot de weg rustiger wordt, dat wordt het namelijk niet. Je moet gewoon de weg op stappen en er voor gaan. Voetje voor voetje maar wel zelfverzekerd
stappen we naar de overkant, de scooters die ons naderen wijken vanzelf uit elkaar als de zee deed voor Moses. Op het midden van de straat draaien we ons gezicht de andere kant op. Nu komt het verkeer daar vandaag. Ook hier kijken we rustig hoe
de scooters voor ons uitwijken en langs ons heen verder racen. Het avontuur is geslaagd we leven nog :-)

Zoals beloofd (zie filmpje),
een eervolle vermelding voor Annemie Smits.
Proficiat!

Technische gegevens:
Dag 74, 00 km, Bezoek van refunication palace en pagoda
Dag 75, 00 km, Naar CuChi tunnels
Dag 76, 00 km, Naar war museum
Dag 78, 00 km, plannen en relaxen in Ho Chi Minh toch geen kerstmis
Dag 79, 00 km, Naar Spa (kuuroord) 1ste kerstdag
Dag 80, 84 km, 17,7 gem. vlak, Dau Giay
Dag 81, 76 km, 17,4 gem. glooiend landschap, locatie onbekend

Antwoord op jullie:
Annemie: Maar goed een heel andere kerst in een tropische sfeer is ook wel wat en bovendien hebben jullie denk ik een extra jaarwisseling (het chinese nieuwjaar?)
Ja, twee keer nieuwjaar voor ons dit jaar. Het chinese nieuwjaar TET valt in februari dus dan kunnen we ook mee gaan feesten.

Loesje: Gaan jullie straks nog een boek maken van alle avonturen?
Waarschijnlijk maken we voor onze zelf wel een boek met foto's en verhalen maar dat is pas een zorg voor als we thuis zijn.

Loesje: En hebben jullie al "geshuttled"?
Nee, de parken hier zijn vol met fanatiek badmintonnende mensen en ook in dorpjes vindt je gymzalen waar je kunt spelen. Maar bij gebrek aan goede rackets hebben wij het er nog niet op gewaagd.

Sander: Voelen jullie je daar niet lang tussen de Vietnamezen en Cambodjanen eerder? De mensen zijn daar gemiddeld 1.50-1.60m toch?
De mensen hier zijn inderdaad een stuk kleiner dan wij westerse. Hier in vietnam zijn de mensen niet alleen klein maar ook heel fijn gebouwd. Volwassen mensen hebben een soort kinderlijfjes. Toch vallen wij niet heel erg op tussen de menigte. Misschien omdat we zelf ook niet heeeeel groot zijn..?

Oma: Mijn vraag is;Waar laten jullie veilig de fietsen ,als jullie met activietijten meedoen? Of stelen ze daar niet??En de durelaptops?
De fietsen binden we vast aan een hek of een lantaarnpaal. In de hotels mogen de fietsen binnen staan zodat ze 's nachts veilig zijn. Gelukkig is dat altijd nog goed gegaan. Ook de laptop proberen we ergens te verstoppen op onze kamer of we nemen hem mee (Dat is natuurlijk de veiligste optie). Gelukkig zijn wij nog niet bestolen, laten we dat zo houden.

Oma: En proberen ze niet hash bolletjes in jullie bagage te doen?
Tijdens onze vlucht naar Bangkok hebben we nergens last van gehad. We proberen voorzichtig te doen bij het passeren van landgrenzen. Meer kunnen we daar niet aan doen. Wij vertellen mensen niet snel waar we naar toe gaan. Ze zullen de bolletjes niet snel in een tas stoppen met bestemming onbekend.

Wekelijkse update; Week 16

2009-12-21T12:29:00.011+01:00

Zondag 20 december,
Ho Chi Minh

Deze week:
- Mekong delta
- Gewapend met een kladblaadje
- Groen
- Prijsvraag!
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Mekong delta
De Mekong is een rivier die begint in Tibet om 4900 kilometer te stromen door China, Myanmar, Laos, Thailand, Cambodja en Vietnam om uit te monden in zee. Op het einde splitst de rivier zich in kleinere stromen die allemaal op een andere plek in de zee uitkomen. het gebied tussen deze stromen is de mekong delta. De vietnamezen in de mekongdelta maken handig gebruik van het water door te leven van visvangst en rijstproductie. Het water vormt een prima transportroute en het is er dan ook een drukte van belang. Grote boten, kleine boten, zelfs een markt wordt op het water gehouden.
In Can Tho regelen we een prive bootje en gaan we een ochtendje varen om de markt te bekijken.Het is een leuke dagtrip waarbij we een kijkje krijgen in het leven van de vietnamezen in de delta. De armoedige huisjes boven het water lijken op die in Cambodja. De boten volgeladen met handelswaar zijn nieuw voor ons, heel leuk om het drukke gehandel op het water te bekijken.

Gewapend met een kladblaadje
Schreven we vorrige week dat we nog over drukke wegen fietste. Deze week hebben we gelukkig toch mooie etappes gevonden. Fietsen door de mekongdelta is echt een aanrader voor fietsliefhebbers! De wegen zijn goed, rustig en lopen door het prachtige platteland. Daarnaast is het redelijk makkelijk om de route te vinden.
In Vietnam gebruiken ze namelijk onze westerse letters. Hierdoor kunnen wij de plaatsen die we aan willen doen opschrijven en proberen uit te spreken. Gewapend met een kladbriefje met daarop de plaatsen langs onze route gaan we op pad. Bij een kruispunt vragen we de vietnamezen terplekke de weg. In eerste instantie schrikken de mensen een beetje angsig terug als we ze benaderen. Maar wat woordjes in hun taal (sin loy..=sorry en toi mun di..=ik wil naar..) en het laten zien van ons kladblaadje maakt dat ze ons toch met een glimlach de weg weten te wijzen. En zonder grote problemen vinden we de weg naar onze eindbestemming.

Groen
Appelgroen is eigenlijk geen goede naam voor het frisse groen dat we allemaal wel kennen. Ze zouden het "rijstveldengroen" moeten noemen. Fietsend door de mekongdelta zien we rijstveld na rijstveld. Overal schitteren de groene velden in de zon en vormen ze een prachtig decor voor onze fietsetappes. Her en der zien we vrouwen aan het werk met non bai tho's op hun hoofd (de bekende konische hoedjes). Het is niet zo gek dat we vrouwen aan het werk zien want meer dan 50% van de werkende mensen in Vietnam is bij de rijstproductie betrokken. Rijst is dan ook het belangrijkste exportproduct van Vietnam. (denk aan 4,5 miljoen ton rijst export per jaar). De velden worden veelal zonder machines bewerkt. Afgelopen week hebben we dit vanaf de fiets mooi kunnen bekijken. Het voelde bijzonder om zo'n mooie fietsetappes te rijden door het normale leven van deze mensen.

Prijsvraag!
We dagen jullie uit!
Zoals jullie kunnen lezen is de chaos van fietsen scooters en andere vervoersmiddelen in Azie indrukwekkend. We hebben respect voor het evenwichtsgevoel waarmee vietnamezen grote hoeveelheden weten te vervoeren.

Aan jullie de volgende vraag:

Wat is het record aantal mensen dat wij op 1 fiets hebben zien rijden?

Wat denk jij? Laat het weten...
Volgende week geven we jullie het antwoord.

Technische gegevens:
Dag 68, 10 km, 19,4 gem, naar Can Tho
Dag 68, 00 km, naar floating market
Dag 69, 95 km, 19,0 gem, Naar Tra Vinh
Dag 70, 49 km, 18,5 gem, naar naar Ben Tre
Dag 71, 23 km, 17,7 gem, Naar My Tho
Dag 72, 74 km, 20,4 gem, Naar Ho Chi Minh
Dag 73, 00 km, site seeing Ho Chi Minh

Antwoord op jullie
Marleen: "In welk land is het tot nu toe het beste om te fietsen?"
Het mooiste land om te fietsen is: Duitsland. Er zijn mooie fietspaden, de mensen zijn vriendelijk, het is makkelijk om de weg te vinden en het landschap is gevarieerd. Maar als je bedoelt welk land in Azie dan wordt dat denk ik toch de mekong delta (zie hierboven) al hebben we ook super etappes gehad in Cambodja en Thailand was ook gevarieerd. Elk land heeft voor ons tot nu toe zijn mooie kanten maar ook tegenvallers dus een eenduidig antwoord geven is lastig.

Marleen: "Hoe bevalt het eten?"
We missen het Nederlandse eten! Maar ondanks dat we soms hunkeren naar Hollandse smaken komen we hier niets te kort. In toeristische plaatsen genieten we van westerse gerechten en in andere plaatsen genieten we van de aziatische kookkunst. Het is verbazend hoe ieder land met bijna de zelfde ingredienten toch weer een andere smaak weet te creeren. Erik geniet van de khau thai chien (franse frietjes).

Jose: "Dragen jullie ook zo'n mondkapje?"
Je hebt hier mondkapjes in alle soorten en maten, ze worden veel gedragen. De belangrijkste reden hiervoor is niet het tegenhouden van vervuilde lucht, maar het beschermen van de huid tegen de zon. In Vietnam is het schoonheidsideaal een blanke
(witte) huid. Omdat wij juist wel houden van een bruin tintje dragen wij geen mondkapjes.

Toos: "En het lijkt wel of jullie een klein paradijsje gevonden hebben op dat eiland! Hoe vind je nou zoiets?"
Het prachtige witte strand van de foto's hebben we met de fiets opgezocht na enthousiaste verhalen van anderen. Het praten met andere vakantiegangers en reizigers levert vaak veel nuttige informatie op. Dit geld ook voor goedkope goede accomodatie. We vinden adresjes uit de Lonely planet maar gaan ook graag af op reacties van anderen.

Malou: "Zo te lezen zijn jullie toch ook best al aardig gewend in Vietnam, of is het toch lastig om weer aan een nieuw land te wennen?"
Het wennen in Vietnam gaat ons goed af. Wat uurtjes oefenen in vietnamees op internet heeft zijn vruchten afgeworpen (link). We kennen de belangrijkste woordjes en weten wat en waar we kunnen eten.

Wekelijkse update; Week 15

2009-12-14T13:44:00.009+01:00

Long Xuyen
Zondag 14 dec.

Deze week:
- Eilandleven
- Fiets mee tussen de chaos
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Eilandleven
Bijna de hele week hebben we genoten van zon, zee en strand. Dit was heerlijk en we hebben echt de tijd genomen om te ontspannen. Drie keer per dag lekker uiteten en genieten van het strand. Heerlijk. Er staan enkele foto's van het eiland in ons fotoboek (klik daarvoor hier).

Fiets mee tussen de chaos
Tijd om verder te gaan. Zaterdag namen we de boot terug naar het vaste land. De komende week gaan door de mekongdelta cruisen op onze fietsen.
Het is heerlijk vlak en zou prachtig fietsgebied moeten zijn. Helaas rijden wij tot nu toe voornamelijk over drukke wegen.
Wil je weten hoe dat gaat? Fiets maar een paar minuutjes met ons mee...

We starten bij ons hotel in het centrum. Ben je er klaar voor? Eerst nog dit:

Een wijze man zei ooit: "deelnemen aan het verkeer is: kijken kijken kijken" Nou pap, dat geld hier zeker! In ieder geval, voor ons geldt dit. De vietnamezen hebben daar een ander idee over. Mensen rijden zonder te kijken de weg op, of staan plotseling stil op het midden van de straat. Verkeersregels lijken er niet te zijn. Je steekt gewoon over als je denkt dat je de weg op kan. Fietsen tussen deze chaos vergt oppere concentratie. We delen de weg namelijk met honderden vietnamezen die zich in hoog tempo over de straat manouvreren.

We stoppen voor het rode stoplicht. Langzaam tikken de seconden weg. Als het licht op groen springt verspreiden de honderden scootertjes zich als een zwerm bijen over de weg. Er rijden niet alleen scootertjes, er zijn ook mede-fietsers op straat. We halen twee schoolmeisjes in die samen op een fiets zitten. Hun witte Ao dai’s glimmen elegant in het vroege zonlicht (ao dai's zijn lange tunieken die de meiden dragen als schooluniform). Voor de meisjes fietst een man die een karretje achter zijn fiets heeft gebonden, het karretje is vol beladen met zeker 50 grote dozen. Respect dat hij dit vooruit krijgt.

Langs de kant van de weg zijn alle winkeltjes al open. De panden hier in de stad missen als het ware de muur aan de voorkant. Dus je kan vanaf de weg overal zo naar binnen kijken. Bij de "Hot toc" staan 3 oude kappersstoelen voor een grote spiegel (kapperszaak). Onder een vaal luifel met het opschrift "Ca Phe" zitten 8 mannen lachend te genieten van hun koffie. Een stukje verder zien we een telefoonwinkel waar 100 mobieltjes in een vitrine liggen. Nog verder staan 15 scooters in een winkel te koop ieder stuk met een grote rode strik aangeprezen. Daarnaast is een levensmiddelen-winkeltje, de blikjes frisdrank, trommels met koekjes en zakjes chips zijn tot aan het plafond opgestapeld. Half ervoor staan 20 scooters op de stoep geparkeert, de bestuurders zitten op lage plastic stoeltjes bij de buren te genieten van een kop Pho (noedelsoep).

We fietsen dit allemaal voorbij en komen richting de rand van de stad. Hier is de lokale markt, de houten kraampjes staan tot op de weg. Een man laadt 3 grote rieten manden achter op zijn scooter. Het is een wonder dat hij zijn voertuig met de manden en al goed over de weg krijgt. Een vrouw koopt 4 kippen en houdt ze ondersteboven in 1 hand terwijl ze met de andere hand haar scootertje de weg weer op manouvreert (zonder te om te kijken). Verderop is een groente en fruit kraampje, de frisse waren liggen te wachten tot ze gekocht worden. En dat verkopen zal snel gebeuren want er is een hele massa vrouwen met de bekende vietnamese hoedjes (ja ze hebben ze echt) die zich voor de kraampjes verdringen.

Ondertussen fietsen wij verder, we moeten verderop een brug over. Op de brug heb je mooi uitzicht naar de rivier. Langs de oever wonen mensen in kleine bouwvallige huisjes van hout golfplaat en bamboe. In de zon hangt de was in de zon te verbleken. Er liggen 2 grote geverfde boten aan anker. Er staat een man te vissen. Bij een ander huisje ligt een kleine roeiboot half gezonken in het water. Er zwemmen 2 jongens met een grote rubberen band. Er varen 2 kleine roeiboten onder de brug door. Het is een prachtig schouwspel maar voor je het weet zijn we de brug al weer over en worden we weer opgeslokt in het drukke verkeer. Toettoet! een vrachtwagen wil ons inhalen. Voertuigen die ons inhalen maken dat allemaal duidelijk kenbaar door te toeteren. Je hoort dan ook continu getoeter en geronk van motoren. Bij zo'n toeter gaan we zo ver mogelijk aan de rechterkant van de weg fietsen. Maar kijk uit! Er zijn ook mensen die tegen het verkeer in rijden, dus ook hier aan de rand is het uitkijken geblazen.

Bovenstaande tekst is lang maar beschrijft nog maar een fractie van wat wij ervaren op de fiets. We kunnen zo nog wel even door gaan maar jullie een goed beeld geven van de chaos lijkt bijna onmogelijk. Het vietnamese leven raast snel aan ons voorbij, wat een indrukken!

Technische gegevens
Dag 60, 10 km, ? gem, naar de kapper in Duong Duong
Dag 61, 00 km, Op het strand liggen
Dag 62, 00 km, Op het strand liggen
Dag 63, 52 km, 18,5 gem, naar bountystrand Sai bai
Dag 64, 00 km, Op het strand liggen
Dag 65, 20 km, 19,1 gem, naar de boot. Ra Gia
Dag 66, 80 km, 19,4 gem, naar Long Xuyen

Antwoord op jullie
Jose: Zo'n vakantiehuisje op een eiland, wat een luxe, is dit low-budget?
Na 11 dagen in onze bungalow was de rekening van het huisje: 1.850.00,00 Dong.
Gelukkig is onze portomonnee gevuld met duizenden Dong. Bij een bezoekje aan de pinautomaat pinnen we zelfs enkele miljoenen. Het huisje paste dus prima binnen ons budget van 600000 Dong per persoon per dag. :-)
Ps. 1 euro is +/- 25000 Dong waard

Wekelijkse update; Week 14

2009-12-06T10:30:00.000+01:00

Lieve lezers,
5 December was weer daar
Ik en mijn pieten stonden weer in Nederland klaar
Om iedereen met cadeautjes te gaan verwennen
Waren mijn pieten weken in het rond aan 't rennen

Maar Loes en Erik waren er dit jaar niet
ze verwachten geen cadeautjes van zwarte piet
Voor hen geen chocoladeletter of pepernoten
Ook al hadden ze er vast ontzettend van genoten

Ze genieten nu ook iedere dag en dat is eigenlijk al genoeg,
Daarom dat de sint ze dit jaar voor het gemak maar oversloeg,
Hopelijk hadden jullie in Nederland wel allemaal een avondje vol gezelligheid
en zijn jullie allen met cadeus en lekkernijen verbleid

Ik wil de groeten doen aan jullie allemaal!
En ik wens jullie veel plezier met het lezen van het volgende verhaal!

Sinterklaas

Zondag 6 december,
Phu Quoc

Deze week:
- Opnieuw beginnen
- Een weekje vakantie op reis
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Opnieuw beginnen
Kennen we eindelijk genoeg Khmer woordjes om ons te redden in niet toeristische plaatsen...
Hebben we eindelijk door waar we het beste inkopen kunnen doen...
Weten we precies wat een goede prijs is voor een stokbroodje of een fles water...
Zijn we eindelijk gewend aan het vreemde Cambodjaanse schrift...
Kiezen we van de kaart eindelijk zonder twijfel iets dat we lekker vinden...
Gaan we Cambodja weer verlaten....

Deze week zijn we de grens over gegaan naar Vietnam.
Een nieuw land! Een nieuwe uitdaging :-) Nieuwe dingen om te gaan bekijken. Helaas betekent dit ook: opnieuw beginnen.
Opnieuw moeten er woordjes worden geleerd en is het wennen hoe mensen met je omgaan. Opnieuw is het lastig om ons verstaanbaar te maken (die vietnamezen spreken nauwelijks Engels)
en opnieuw moet er worden ontdekt wat de lokale lekkernijen zijn. Toch gaan we met enthousiasme aan de slag om ook dit land te leren kennen.

Ps. Nu we Cambodja afsluiten hebben we het land door onze ogen samengevat. Deze samenvatting komt deze week op de website onder het kopje: "landeninformatie"

Een weekje vakantie op reis
Zit je momenteel in een winterdepressie? Baal je ontzettend van het koude druilerige weer in Nederland? Word je chagerijnig van het zien van de troosteloze kale bomen buiten? Hoop je iedere maand opnieuw de staatsloterij te winnen om te kunnen vertrekken naar een bounty eiland? Dan bij deze het dringende advies het volgende niet te lezen!

Wit zand, blauwe zee, palmbomen,stralende zon aan een blauwe lucht, wij zitten er midden in. Reizen (en fietsen) is af en toe best vermoeiend dus hebben we de boot genomen naar Phu Quoc een eiland 2 uurtjes varen van het vaste land van Vietnam.

Vooral lekker niets doen is ons motto en dat dient geen verdere uitleg. Dit is een paradijsje op aarde. Op het eiland is genoeg toerisme om voldoende restaurantjes, barretjes en bungalows te hebben om ons van lekker eten, drinken en een bed te voorzien. Tegelijkertijd is het zo rustig dat we het strand slechts delen met enkele andere mensen. Het is op en top genieten, dus zijn we aan het luieren tot we er moe van worden.

Technische gegevens
Dag 53, 5 km, 19,1 gem, Rondom Kep
Dag 54, 57 km, 17,2 gem, naar Ha Tien (Vietnam)
Dag 55, 20 km, 15,7 gem, Van boot naar bungalow op eiland. (met de boot van Ha Tien naar Phu Quoc
Dag 56, 0 km, Op het strand liggen
Dag 57, 10 km, Naar Dong dong op het eiland
Dag 58, 0 km, op t strand liggen
Dag 59, 0 km, op het strand liggen

Antwoord op jullie
Eveline: "Leuk dat je ook geleerd hebt om loempia's te maken, waren ze goed gelukt?"
Loes: Eveline, je had gelijk, Loempia's maken is helemaal niet zo moeilijk. Ze waren dan ook prima gelukt, dus heel erg lekker.
Misschien kunnen we ze in Nederland samen gaan maken, maak jij de Thaise maak ik de Cambodjaanse ;-)

Wekelijkse update; Week 13

2009-11-29T10:44:00.020+01:00

Zondag 29 november
Kep Cambodja

Deze week:
- Oneway to Hell... ( Toul Sleng Museum & Killing fields )
- Bokor Hill
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Oneway to Hell... ( Toul Sleng Museum & Killing fields )
De "Duch trial" de kranten staan er in Cambodja vol van. Kang Keck lev (alias "Duch") staat momenteel terecht voor zijn misdaden. In de tijd van de rode Khmer was hij de baas van S-21 --> Rode Khmers schoftigste gevangenis. S-21 heeft tussen 1975 en 1978 20.000 gevangenen gehad. Slechts 7 hebben het overleefd. De gevangenen werden na veel martelen naar Choueng Ek gebracht om bruut geexcuteerd te worden. Choueng Ek is nu bekend als de Killing Fields. Wij bezochten S-21 en de Killing Fields deze week. Beide plekken zijn (natuurlijk) niet meer functioneel maar zijn nu een museum en herdenkingsplaats.

Als je het terrein betreed word het je meteen duidelijk dat zich daar bloederige taferelen hebben afgespeelt. Het is een oud schoolgebouw omgeven door hoge muren met prikkeldraad. Bij het trappenhuis vraag je je af of er nog bloed aan de trapleuning zit of dat je hem kan vasthouden. Cel na cel bekijken we. We beseffen ons dat dit nog niet zo heel lang geleden een plek vol angst en kwaad was.

De rode khmer hield (net als de Nazi's in de tweedewereldoorlog) nauwkeurig administratie bij van hun daden.Verschillende kamers zijn daardoor gevuld met honderden foto's van alle individuele slachtoffers. Gezicht na gezicht staart je vanaf de foto doordringend aan. Je weet dat al deze vrouwen, mannen en kinderen onschuldig zijn omgebracht. Het grote aantal is onbevatbaar.

Dit geld ook voor het monument bij de killingfields. Toen de massagraven daar werden gevonden na de oorlog zijn er 86 van de 129 graven geruimd, de schedels zijn bewaard. Op het terein staat nu een tempel met daarin opgeslagen meer dan 8000 schedels die gevonden zijn. Je loopt over een grasveld waarin kuilen van +/- 5 meter doorsnee zitten, dit zijn de geruimde graven. Her en der verspreid liggen nog stukken mensenbot en er slingeren nog resten van kledingstukken in het rond. Je ziet de boom waartegen kinderen dood werden geslagen en in het museum liggen de houten knuppels die gebruikt werden voor de executie. Het is een indrukwekkende dag die ons doet beseffen dat mensen op de wereld nog steeds gruwelijke daden verichten. Wil je iets meer lezen? Klik hier.

Bokor Hill
Het platteland van Cambodja hebben we op onze fietsjes door en door gezien.
Echter er zijn in Cambodja ook nationale parken met beboste heuvels, die hebben we deze week gezien. In Sihanoukville (een uitgestorven badplaats die wij niet boeiend vonden maar die schijnbaar wel een toeristische plaats is/was) boekte we een boot toer. Na een paar uur varen, helaas geen dolfijnen gezien. Wel vogels en mooie natuur.

Zaterdag was het tijd voor het echte werk: een klim naar het Bokor Hillstation. Met een grote fourwheeldrive bounzen we tot aan de voet van de berg over een weg die lijkt op een ingeslagen kraterlandschap. Daarna is het 3 uur te klimmen door de jungle. Zweten zweten zweten, in de schaduw onder de groene bomen is het nog steeds warm. Het is hard werken om de top te bereiken. Je hoort getjielp en geruis vanuit het woud maar je ziet alleen groen.

Boven op de 1080 meter hoge berg is het uitzicht prachtig. Het is een vreemde gewaarwording om op een berg ver in de jungle franse ruines te vinden. Het postkantoor, de kerk, het politiebureau en een gigantisch casino zijn nu allen verlaten een leeggeplunderd. Kortom: Het was een intensieve dag waar we van hebben genoten.

Technische gegevens:
Dag 46, 28 km 17, 3 gem Bezoeken Killing Fields
Dag 47, 4 km naar het busstation, 230 km met de bus naar Sikanhouville
Dag 48, 0 km Tour naar Ream National park
Dag 49, 49 km, 17,9 gem Heuvelachtige weg naar Veal Rinh
Dag 50, 58 km, 19,2 gem naar Kampot
Dag 51, 0 km, Tour naar Bokor Hillstation
Dag 52, 29 km, 18, 5 gem, naar Kep

Antwoord op jullie
Rene en Natasja: "Waar zijn jullie met kerst en oud op nieuw?"
Kerst en oud op nieuw zal dit jaar in ieder geval anders zijn dan bij jullie thuis.
Loes vindt dit best wel jammer en heeft een beetje heimwee naar het gezellige bij elkaar zitten en lekker eten in Nederland. De invulling van de dagen is voor ons nog onduidelijk, we hebben zelfs nog geen idee waar we dan zijn. Mogelijk gaan we kerstvieren op Phu Qouc (een bounty eiland) en oud op nieuw in Saigon maar voor het zelfde geld zitten we ergens in het binnenland van Vietnam. We hebben wel al 1 plastic kerstboom gespot! Dus misschien vinden we het kerstsfeertje nog wel ergens.

Pauline: "Doen jullie nog iets met 5 december of slaan jullie dit jaar over?"
Het staat inmiddels al in het grote sinterklaas boek dat Loes en Erik dit jaar niet in Nederland zijn. Toch wisten de pieten Loes deze week te vinden en vond ze een zakje M&Ms in haar sandaal. Maar een grote zak cadeautjes zal er dit jaar niet inzitten.

Roy en Simone: "vrijdag 4 dec. hebben we weer het sint dobbelspel met de vriendengroep. Vliegen jullie daarvoor ook even over?"
Roy en Simoon zoals jullie weten zouden wij het dobbelspel niet graag overslaan. Wij konden helaas nog geen passende vlucht vinden. Wellicht kan Hai een goedkoop retourtje Vietnam-Venlo regelen? In dat geval horen wij het graag.

Wekelijkse update; Week 12

2009-11-22T07:56:00.017+01:00

Pnom Penh,
zondag 22 november

Deze week:
-Ziek
-Amok Fish
-Royal Palace
-Technische gegevens
-Antwoord op jullie

Ziek
Hadden jullie allemaal niet ook het idee dat het ons te voorspoedig afging? Nou daaraan kwam deze week zijn eind. De week was nog niet begonnen of Erik lag met vreselijke buikkramp in bed. Overdag liep zijn koorts op tot 38,8°C. Normaal zou je dan je huisarts bellen voor advies. Hier in Cambodja is dat niet zo makkelijk. Je kunt twee dingen doen: Of je gaat zelf een diagnose stellen en daarvoor medicatie kopen bij de apotheek (antibiotica is hier verkrijgbaar zonder recept).Of je gaat naar het ziekenhuis voor medisch advies. Een bezoek aan het ziekenhuis schrikt ons echter af omdat we niet weten wat we in een hospital kunnen verwachten. Spreekt de dokter wel Engels? Werken ze wel hygiensich? Zijn ze wel goed geschoold? Maar ook zelfdiagnose is niet onze sterkste kant. Dus is onze remedie: terug in bed kruipen en hopen dat het over gaat. Als je buik echter aanvoelt alsof er om de paar seconden een mes in wordt omgedraaid dan duurt wachten tot het over gaat erg lang. Gelukkig is het wachten niet voor niets. Erik voelt zich twee dagen later al stukken beter en sterkt langzaam aan. Helaas is Loes het volgende slachtoffer. Ook zij kan enkele dagen in bed blijven omdat ze zich beroerd voelt. Nog een beetje ziek zwak en misselijk pakken we halverwege deze week toch de bus naar Pnhom peng om daar verder uit te zieken. Hopelijk zijn we er beide snel weer helemaal bovenop. Want als je ziek bent is reizen ineens zo leuk niet meer.

Amok Fish
'You like spicy?' De kokkin kijkt me vragend aan terwijl ze een paar rode pepers in haar hand houdt. "A little bit" is m'n antwoord waarna ik een peper in stukjes mag hakken. Omdat Erik ziek in bed ligt ga ik iets doen wat ik leuk vind en hij juist wel kan missen: Koken.
Op verschillende plekken in Siem Reap kun je een kookcursus boeken, mijn keus valt op Le tigre de papier. Bij aankomst mag ik van de menukaart 3 gerechten kiezen die ik dan samen met de kok en 4 medetoeristen mag gaan bereiden. Het worden loempiatjes al voorgerecht, Amok Fish als hoofdgerecht en sticky rice met mango als toetje. We beginnen met een bezoekje aan de markt waar we uitleg krijgen over het kopen van ingredienten. Op de markt is het druk met cambodjaanse vrouwen die hun dagelijkse boodschappen aan het doen zijn. Groente, fruit, koekjes, vis en vlees alles ligt uitgestalt over de tafels. Het is een kleurig geheel. De drukte en de geur zijn doordringend, Bij de groente afdeling ruikt het lekker kruidig en ogen de tafels fris en groen. De vlees afdeling geeft me echter een ander gevoel in mijn maag. Op de bruine tafels liggen rode ingewanden. Er liggen stukken goed vlees maar ook niertjes, lever en hele varkenskoppen. Misschien zit het tussen mijn oren dat dit me een knoop in m'n maag geeft maar ik loop er liever snel voorbij. We verdringen dan ook maar de gedachte dat ook de restaurantjes waarbij wij eten hier hun inkopen doen.

Maargoed, terug naar het koken; de kokkin leert me verschillende dingen over kruiden en over hoe je groente kunt snijden. Daarna stamp ik zelfs mijn eigen kruidepasta voor de Amok. Het resultaat eet ik samen met de vier andere toeristen als lunch en we genieten allen van onze zelf bereide maaltijd. Ben je nu zelf benieuwd naar Cambodjaans eten. Klik hier voor het recept van de Amok fish.

Silverpagoda en Royal Palace van Phom penh
Door het ziek zijn hebben we nog niet veel van de hoofdstad gezien. Wel hebben we het koninklijke paleis bezocht. Binnen de muren van het terein vindt je een groene tuin waarin verschillende witte gebouwen met veel rood en goude tierlantijnen staan. Er staan heel wat dure kunstschatten tentoongesteld. Zoals: een gouden boedha die ingelegd is met 9000 diamanten en een pagoda waarvan de vloer bedekt is met 5000 zilveren tegels. Het is een groot contrast met de armoede buiten deze muren. We zijn op plaatsen geweest waar er geeneens een verharde weg is en waar mensen bedelen om een aalmoes en hier liggen de kilo's goud en zilver bijna voor het oprapen. Dit maakt dat we toch met een beetje een wrang gevoel kijken naar al het pracht en praal binnen de poorten. Ben je benieuwd geworden naar ons toch heus wel leuke bezoekje aan het paleis. Op de website kan je het filmpje aanklikken voor een impressie.

Technische gegevens
Dag 39, 0 km Erik ziek
Dag 40, 0 km Erik ziek
Dag 41, 317 km per bus naar Phnom Penh, Loes ziek
Dag 42, 9 km naar Vietnamese ambassade
Dag 43, 0 km Loes ziek
Dag 44, 0 km Te voet bezoeken Royal Palace
Dag 45, 6 km, 14,1 gem Museum bezoeken

Antwoord op jullie
Mark: "Ik vroeg me ook af wat jullie van de sterrenhemel vinden. Is die daar mooier als hier?" We bevinden ons op het zelfde halfrond van de wereld als jullie dus de sterren die jullie 's avonds zien die zien wij als jullie hard aan het werk zijn bij ons aan de hemel. Op onbebouwde plekken zoals bijvoorbeeld het strand lijkt het echter alsof er dubbel zo veel twinkelaars aan de hemel staan als in Nederland. De sterren hemel blijft hoe dan ook een mooi decor om s'avonds van te genieten.

Sanne : "ohja.. Rob spaart trouwens munten (hint hint)" Helaas Sanne, ik moet je teleurstellen, in Cambodja gebruiken ze geen munten. De grote bedragen worden afgerekend in US Dollars. Dollars komen hier ook uit de pinautomaten en in supermarkten staan prijzen genoemd in dollar. Er bestaat wel cambodjaans geld; de riel. 6000 riel is ongeveer gelijk aan 1 euro. Het kleinste briefje dat we gebruiken is 100 riel (dus 1,6 eurocent) maar we hebben zelfs een briefje van 50 riel gezien. Wij gebruiken beide munteenheden door elkaar, kleine bedragen worden betaald in Riel, grote bedragen rekenen we af in Dollar. Af en toe is het een heel gereken, van dollar naar riel, van riel naar euro. Voor mensen die ook naar Cambodja willen gaan is dit een aandachtspunt.

Wekelijkse update; Week 11

2009-11-14T08:49:00.007+01:00

Siem Reap Ankor Wat
Zondag 15 november

Deze week:
- 3 kippen op een vlotje
- Grote contrasten
- Ankor Wat
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

3 kippen op een vlotje
Deze week hebben we een stukje gesmokkeld. We hebben niet gefietst van Battambang naar Siem Reap maar hebben de fietsen op de boot geladen. De 6 uur durende boottocht was één en al genieten. Langs de rivier zagen we huisjes op palen. Daarna voeren we een stuk door een zee van groen en blauw. Naar de horizon toe zagen we alleen water en groene planten die een thuis vormen voor versschillende vogels. Ook passeren we drijvende dorpjes. Zo'n dorpje bestaat uit een groep drijvende hutjes in de middel of niks. Tussen de hutjes peddelen zwaaiende kindjes in kleine bootjes naar hun drijvende school. Alles gaat via het water. Zelfs een kippenhok drijft op een vlotje. De mensen lachen en zitten voor hun huisjes. We vragen ons af hoe hun leven er uitziet. We kunnen ons er weinig bij voorstellen. Het lijkt of er werkelijk niets anders te doen is dan vissen en wachten tot het weer etenstijd is.

Grote contrasten
Vorige week schreven over Sissophon en Battambang en hoe prettig we ons daar voelde.
Hoe vriendelijk de mensen waren en hoe de eerste kennismaking met Cambodja ontzettend meegevallen was. Deze week hebben we kennis gemaakt met een ander gezicht van Cambodja; het drukke toeristische Siem Reap. Deze stad leeft geheel van de toeristen die komen om Ankor Wat te bezoeken. We schrikken ons rot van de onwijze overdaad aan restaurantjes en café's. Pizza, hamburgers of aziatisch eten, aan ons de keus. Daarnaast worden we op straat ineens door de drukte bijna omver gereden en de kinderen die hier lopen schreeuwen niet vrolijk "hellow" maar bedelen om eten of geld. Ook zijn hier veel meer volwassenen met missende ledematen als gevolg van de gruwelijke geschiedenis. Het voelt alsof iedereen ons hier geld afhandig wil maken. Er moet dan ook duchtig gehandeld worden om voor een goede prijs te eten.

Ankor Wat
1 van de 7 wereldwonderen ligt dus in Cambodja: Ankor Wat. Als vanzelfsprekend kan een bezoek hieraan niet missen tijdens ons verblijf in Cambodja. Ankor Wat is het grootste religieuze complex van de wereld. Het is een groep tempels die tussen 802 en 1210 gebouwd zijn door de Khmer. Er woonde ooit meer dan 1 miljoen mensen rondom de tempels maar daarna is het complex lange tijd aan de aandacht van de wereld onttrokken geweest. In 18-zoveel werden de tempels opnieuw ontdekt en nu is het terein toegankelijk gemaakt voor toeristen.
Dus we kopen een 3 dagenpas voor 40 dollar en gaan het immense complex bekijken. Soms hebben we het gevoel een rendez vous te hebben van de hoop stenen in Rome. Enkele tempels zijn namelijk in ruïnële staat. Het geheel is echter onwijs indrukwekkend! De oude stenen complexen omgeven door jungle, ze hebben ieder een eigen karakter. De ene is sprookjesachtig, de andere heeft iets spiritueels en bij de volgende voelen we ons net Lara Croft en Indiana Jones.

Technische gegevens
Dag 32, 21 km, 15,7 gem, naar Bambootrain, zonnig en warm
Dag 33, 12 km, 20,7 gem, van de pier naar Siem Reap, zonnig en warm
Dag 34, 0 km, rustdag in Siem Reap, zonnig en warm
Dag 35, 36 km, 17,3 gem, Ankor Wat, bewolkt en warm
Dag 36, 45 km, 16,6 gem, Ankor Wat, zonnig en warm
Dag 37, 0 km, rustdag laptop kopen en tempel bezoeken, zonnig en warm
Dag 38, ? km, ?gem, Ankor Wat, bewolkt en warm

Antwoord op jullie.
Joep "hebben jullie al rare dingen gegeten?"
We denken! van niet. Meestal bestellen we iets dat we kennen. Het is echter iedere keer een verassing wat je krijgt als je iets van de kaart bestelt. Chili con carne kan ineens kip met pepers zijn, en een loempia is ineens een soort vleesrol. In de niet-toerischtische gebieden is het af en toe wijzen naar een bereide maaltijd van een andere klant en dat bestellen. De ingredienten (en het soort vlees) dat er dan in zit blijft een onbeantwoorde vraag.

Annemie: "hoe gaat zo'n bruiloft?"
Een bruiloft hier in Cambodja duurt twee dagen. Iedereen doft zich op en er wordt een feestje gevierd met harde muziek, lekker eten en vooral veel bier. Toen wij nieuwschierig keken bij de gekleurde tent werden we voordat we het wisten naar binnen geloodst om met de gasten te dansen. Erik kreeg verschillende biertjes (8%) die hij vooral snel op moest drinken en we probeerde een beetje mee te doen met de cambodjaanse dansmoves (vooral je handen bewegen).

Wekelijkse update; Week 10

2009-11-08T12:33:00.021+01:00

Op de bambootrain
Battambang Cambodja

Deze week:
- Lak na Tong
- Cambodja
- Fietsen afzien of genieten
- Technische gegevens
- Antwoord op jullie

Lak na tong
Deze week stond weer volledig in het teken van fietsen. We verlaten de kust en fietsen onbekend gebied in. Normaal hebben we onze Lonely Planet die ons verteld waar je in een stadje kan eten en slapen. Ook vertelt hij waar je voor uit moet kijken en wat er verder te zien en doen is. Nu fietsen we een route die loopt door gebied dat voor toeristen niet interesant wordt bevonden en waar dus niet over geschreven is. Dit maakt het spannend omdat het nu maar de vraag is of er aan het eind van onze fietsetappe een overnachtingsplaats te vinden is. Gelukkig pakte dit goed uit. Met gebaren en een woordenboekje lukte het zonder veel moeite om een guesthouse te vinden. Na onze eerste avontuurlijke etappe werden we door de thai bij ons guesthouse aangemoedigd om s'avonds naar de plaatselijke tempel te gaan. Op de weg er naar toe bleek al dat het hele dorp hiervoor uitliep. Er werd het Lok na tong gevierd, een festival ter ere van het water. In Pong Nam Rong betekende dit een missverkiezing, een loterij, muziek en dansem, veel lekker eten en mooie bloemenoffers brengen aan het water. Geweldig om hier als enige farang (= buitenlander) bij te zijn.

Cambodja

Zoals jullie zien zijn we de beruchte grens over gegaan naar Cambodja. Cambodja is een stuk armer dan Thailand en is volop bezig met wederopbouw na de oorlog.
De wegen zijn niet vanzelfsprekend verhard en een 'normale' supermarkt hoef je hier niet te verwachten. Gelukkig bevalt het ons prima en gaan we de komende dagen met enthousiasme dit land verkennen.

Fietsen genieten of/en afzien
Over het fietsen zelf; Het fietsen heeft 2 hele contrasterende kanten.
Aan de ene kant voelen we ons heerlijk als we op onze fietsjes door de groene rijstvelden cruisen. Geweldig dat de Thai midden in de jungle een mooi astvaltje neer hebben gelegd, we kunnen er volop genieten van de groene heuvels om ons heen. Ook in Cambodja is de weg verassend goed en genieten we van de zwaaiende mensen. Uit iedere bamboohut in Cambodja klinkt een vrolijk 'hellow!.. hellow!" van kinderen die ons begroeten.
De andere kant van het fietsen is minder verheerlijkend. Het fietsen hier in Azië is andere koek dan in Europa. Voelde we ons daar in topconditie en was een etappe van 100km zeker niet te veel gevraagd. Hier is het in 1 woord omschreven: zwaar.
Een etappe van 70km door een ontwikkelingsland op een weg zonder enige schaduw en een temperatuurtje van 30 graden voelt als een uitputtingsslag. Na een uurtje beginnen enkels en polsen pijn te doen, zadelpijn volgt..
Het zweet loopt met stralen over onze rug en zo ver we vooruit kunnen kijken loopt de eindeloze weg naar de horizon. Ondanks dat we liters drinken voelt het of onze spieren uitgewrongen zijn en niet meer verder willen.
Het zijn momenten van afzien maar het weegt niet op tegen de intense ervaring met het land. We weten dat juist het fietsen ons brengt op speciale plekken. Zo danste we vanmiddag nog op een Cambodjaanse bruiloft en blijft het een verrassing wat morgen brengen zal.

Technische gegevens
Dag 18 tot en met 23 relaxen op Ko Chang
Dag 24; 21 km, 19.6 gem, Bus naar pier gefietst naar Trat, zonnig
Dag 25; 56 km, 16.4 gem, Bus naar Chantaburi van daar per fiets naar Pong nam rong wind tegen!
Dag 26; 73 km, 18.2 gem, naar Klong Hat, Storm!
Dag 27; 52 km, 19.2 gem, naar Aranyapradet, sterke wind tegen, warm
Dag 28; 56 km, 18.3 gem, over de grens naar Sissophon, zonnig/warm wind tegen
Dag 29; 71 km, 20.9 gem, naar Battambang, zonnig en warm weinig wind
Dag 30; 0 km rustdag in Battambang, zonnig en warm
Dag 31; 33 km, 15.2 gem, naar tempel onverhard, zonnig en warm

Antwoord op jullie
Dankjewel voor alle lieve reacies! Wij vinden het fijn om wat uit Nederland te lezen. Om terug te komen op jullie vragen hieronder de antwoorden...

Toos: 'Waar slapen jullie?"
We liggen al 6 weken niet meer in ons tentje. Voor een paar euro boeken we een hotel of guesthouse naar onze smaak. Zo hadden we in Chantaburi een kamer voor 1 euro per persoon, op Ko Chang een bungalow aan het strand voor 3,80 euro per persoon en nu in Battambang ook weer een hotelletje in het centrum voor 2 euro per persoon. Ze verschillen onderling behoorlijk maar wij slapen in ieder geval goed.

Anne: "wat hebben jullie bij jullie?"
We hebben nog altijd kampeerspullen bij ons, dus slaapmatje, slaapzak, lakenzak, tent en kookspullen. Daarnaast natuurlijk EHBO spullen, naalden en malariapillen.
Verder gewoon normale dingen, zwemkleding, ondergoed, langebroek, korte broek, rok, paar T-shirtjes en een vestje en regenjas. Om toch schone kleren te houen laten we het zo af en toe wassen door een lokale loundryservice. Ook technische spullen zoals camera, MP3-speler, zaklamp en wereldstekker zitten in onze tas. We gaan in ieder geval behoorlijk bepakt en bezakt op pad. Dit kun je zien op de foto van Erik hierboven.

Annemie: "Eten julie wel genoeg?"
Het eten hier is vaak ontzettend lekker, dus daar genieten we vollop van. Soms is het echter lastig om iets geschikts te vinden. In de plaatsen waar geen toeristen komen moeten we het soms doen met een simpel noodlesoepje.
Het fietsen kost zo veel energie dat we gelukkig wel mooi in shape blijven. Maar zeker op onze rustdagen halen we het eten wel weer in.

Wekelijkse update; Week 9

2009-11-01T09:27:00.019+01:00

Ko Chang verlaten
Zondag 1 november Trat

Deze week:
- On the road again
- Finding Nemo
- Erik en de stekels in z'n voet
- Swiming with dolphins

On the road again
Afgelopen week hebben we genoten van zon zee en strand op Ko Chang. Een geweldige plek waar we heerlijk konden relaxen.
Dat de wereld maar klein is bleek toen we Mark (oud-collegaatje van Erik uit Baarlo) tegen kwamen.
Mark en Evelien dankjewel voor alle gezelligheid!
Maar nu deze twee medereizigers het vliegtuig weer naar huis pakken, vinden wij de tijd rijp om ook weer verder te reizen. De komende week gaan we opweg naar de grensovergang met Cambodja.

Finding Nemo
Nadat we vorige week enthousiast zijn geworden over snorkelen tijdens onze duik met een setje geleende snorkelgear besloten we met Mark en Evelien mee te gaan op snorkeltrip. We boekte een boottrip waarbij we bij vier verschillende eilandjes het zeewater in mochten plonzen. Volgens de kenners is het hier echt geen toplocatie maar voor ons als beginners was het ontdekken van de onderwaterwereld geweldig.
Onbegrijpelijk dat er zich onder die ogenschijnlijke strak blauwe waterspiegel een heel schouwspel van leven afspeelt. Enthousiast liggen we in het water en wijzen elkaar iedere nieuwe ontdekking aan. Vele zebravisjes, een grote school beige vissen, fel oranje kerstboomwormen, flouriserend koraal, regenboogvisjes en allerlei andere verassende planten en dieren.

Erik en de stekels in de voet
Zilveren kraaloogjes en een felblauw mondje omgeven door 100 scherpe donkerbruine stekels die als een rond bolletje het zeewater in prikken...
Het is een van de wonderlijke wezens die we ontdekte tijdens onze snorkeltrip. Nog geen 5 minuten in het water moest Erik zijn nieuwschierigheid in ondiep water bekopen met zeker 8 van deze stekels in zijn voet. Auw!
De kapitein riep geruststellend "no poison no poison" maar de grote van het hakmes waar het personeel mee aan kwam lopen verontruste ons lichtelijk. Gelukkig bleek de schrik ongegrond. Het mes, waarmee je makkelijk een hele voet af zou kunnen hakken werd alleen gebruikt om plat op de voet te slaan.. Wat er nu met de voet moet gebeuren is onduidelijk. De locals zeggen dat het zo oke is en andere adviseren om de stekels er uit te verwijderen. Een uurtje pulken met een pincet en een nagelkipper heeft nog weinig opgeleverd. Een stekelige ervaring die zijn nasleep nog zal hebben.

Swimming with dolphins
Als klein meisje droomde Loesje er in Harderwijk al van om later dolfijnentrainster te worden. Afgelopen week is deze droom wat dichterbij gekomen tijdens een uurtje zwemmen met dolfijnen. Het boeken was lastig en het dolfinarium stelde niet veel voor maar de ervaring was zeker leuk. Het was mooi om deze dieren van zo dichtbij wat beter te leren kennen.

Literaire note van Erik: "Kortom het was Dolfijn"

Wekelijkse update; Week 8

2009-10-26T11:58:00.008+01:00

Koh chang, zondag 25 oktober

Deze week:
- Ko Chang
- Applause
- Pad Thai voor een schijntje
- Technische gegevens

Ko Chang
Vorige week schreven we al over onze bestemming Ko Chang. Na nog enkele etappes door het binnenland zijn we hier aangekomen. Hier is het genieten van zon zee en strand waardoor je bijna zou gaan overwegen hier niet meer weg te gaan.
Ko Chang is een groot eiland in de Thaise Golf, 70% is bedekt met ondoordringbaar tropisch regenwoud. Hier omheen loopt 1 enkele weg. Fietsend over deze weg horen we het getjierp en gesuis komend uit het groen en genieten we van de mooie natuur. De eerste aapjes en een kakatoe zijn al gespot! Het is een prachtige route maar per fiets is het (eigenlijk) niet te doen, omdat er ontzettend steile passages in zitten (steigerende sturen en zelfs stukjes lopen met de bepakking).

Applause
De meeste mensen hier op het eiland ploffen neer op het strand om er dan zo min mogelijk meer vanaf te komen. Dit is aan ons echter (nog) niet echt besteed. We zijn gaan snorkelen, hebben een fietstocht gemaakt naar 't zuidelijkste puntje en huurde een kano om naar enkele onbewoonde eilandjes te peddelen. De lokale bevolking en alle westerse mensen hier verklaren ons voor gek. Fietsend tegen een steile berg of peddelend ver uit de kust worden we echter wel enthousiast door hen aangemoedigd. Omdat we onzelf soms tot het uiterste drijven is dit gejuich heel erg welkom.

Pad Thai voor een schijntje
Bovenstaand lezende zou je bijna denken dat we het zwaar hebben, maar we nemen ook genoeg tijd om te relaxen hoor (heel wat stranduurtjes). We beginnen de dag meestal met een lang ontbijt op het strand. Hierbij komen de vertrouwde boterhammetjes met pindakaas of boterhammenworst voor de dag. s'Avonds maken we meestal gebruik van een van de vele eetgelegenheden. In de toerischtische plaatsen zijn restaurantjes met westerse gerechten zoals friet, spagetti en pizza maar we hebben ondertussen ook al wel wat thaise favorieten. Thais eten is overal te krijgen. In iedere straat vind je wel een kraampje dat fruit verkoopt, kipsate's bbq-d of noodelsoepjes bereid.. Voor 60 eurocent kopen we een bord pad thai (thaise bami) en voor 40 eurocent kun je genieten van een dunne pannekoek met banaan. In de restaurantjes ligt de prijs iets hoger. De rekening na een avondje uit eten is echter nooit hoger dan 5 euro pp. Goedkoop genieten van lekker eten dus.

Technische gegevens.
Dag 11; rustdag Chantaburi
Dag 12; 69 km, 21,7 gem, naar trat, zonnig wind tegen
Dag 13; 33 km, 17,2 gem, naar Ko Chang, zonnig heftige regenbui, 1 steile heuvel
Dag 14; Rustdag op het strand van Ko Chang
Dag 15; 46 km 14,4 gem, Naar zuidelijkste puntje eiland en terug, zonnig meerdere steile heuvels meer dan 20%
Dag 16; 16 km 12,6 gem, naar lonely beach, steile bergen! licht bewolkt
Dag 17; stevige kanotocht naar eilandjes, zon en licht bewolkt, 1 bui

Wekelijkse update; Week 7

2009-10-19T09:30:00.015+02:00

Zondag 19 oktober
Uitrusten in Chantaburi (Thailand)

Deze week:
- Fietspaden ver te zoeken
- Bananamassage
- Regen
- Technische gegevens

Fietspaden ver te zoeken
De kilometers van Bangkok naar hier hebben we op onze vertrouwde fietsjes afgelegd. Langs het hele stuk loopt de Sukhumvit. Een grote snelweg die Bangkok met oostelijke kustplaatsen verbindt tot aan Cambodja. Deze weg is erg druk met lawaaierig racend thais verkeer, maar langs de weg zien we wel stukjes woud en dorpjes. Beter zijn de binnenwegen maar die schrikken ons een beetje af i.v.m. het moeilijke navigeren (een goede kaart van deze omgeving lijkt niet te bestaan omdat iedereen gewoon over de highway number 3 scheurt). Enkele etappes zijn we (een beetje gespannen dat wel) toch een zijweg ingeslagen. De ervaring is geweldig. De weg loopt door groene heuvels, langs kleine dorpjes, langs grote palmbomen vol met cocosnoten, langs bergen net geplukte annanassen, bananenbomen, waterbuffels, thaise vissers aan het werk in de zee en zelfs de eerste olifant is al gezien!
Overal waar we komen zien we lachende gezichten, er wordt gezwaaid, geklapt en er gaan bemoedigend duimen omhoog. Als we even stoppen om de kaart te bekijken komt er standaart een vriendelijke thai die ons wil helpen met het vinden van de weg.
Kortom, het fietsen in Thailand is een hele nieuwe ervaring maar gaat ons dusver prima af.

Klik hier voor gedetailleerde routekaart

Banana massage
Na de eerste kilometertjes fietsen wilde we toch wel zo snel mogelijk gaan genieten van de thaise stranden. Dicht bij Bangkok ligt Pattaya, begonnen als badplaats groot geworden door de sexindustrie. Over deze reputatie van Pattaya hadden we voldoende gehoord en gelezen maar we besloten toch een kijkje te nemen. De stad maakte grote indruk, zo groot! Straat na straat is gevuld met clubs, go go bars en thaise vrouwen. Het is een grote supermarkt met als klant: "de westerse man". De ene is iedere avond opnieuw opzoek naar een goedkoop nachtje met een thaise. De andere is opzoek naar de liefde van zijn leven, om mee te nemen naar huis. Hoe dan ook, alle bars zijn gevuld met twee soorten mensen; Aan de ene kant een dozijn hupsende joelende opgemaakte vrouwtjes in niet veel verhullende niemandalletjes. Aan de andere kant (van de bar) een lading alleen reizende blanke oude mannen met loszittende vakantiekledij en bijbehorende sandalen.
Pattaya maakt indruk, niet door zijn schoonheid maar door de omvang en alles wat er zich afspeelt.

Regen
We reizen momenteel in de laatste weken van het regenseizoen. Dit betekent: vooral niet vergeten je in te smeren met zonnebrand! Nee dat geeft natuurlijk een beetje een vertekend beeld. het is redelijk veel bewolkt en het regent dagelijks. Vaak is het een heftige stortbui waarvoor we kunnen schuilen. Andere keren blijft het een tijd lang zachtjes regenen. Met de hoge buitentemperatuur en onze inspanningen op de fiets deert de regen ons echter niet. Het water is bijna warm en het doet wonderen voor de normaal stoffige omgeving. Op onze fiets zijn we blij met de wolken die ons beschermen tegen de felle zon. Als we straks op het eiland Ko Chang (onze bestemming) zijn aangekomen hopen we wat meer zonnestralen op te vangen, voor nu is het weer prima.

Technische gegevens
Dag 1; 45 km, 17,8 gem; van vliegveld naar centrum, zonnig/wolken
Dag 2; 42 km, 145,1 gem; door centrum Bangkok op zoek naar ambassade
Dag 3; 0
Dag 4; 48 km, 17,3 gem naar Samut Prakan (auto naar Bang Poo) licht bewolkt
Dag 5; 91 km, 21,0 gem naar Si Racha, veel zachte regen
Dag 6; 31 km, 19,8 gem naar Pattaya zonnig
Dag 7-8 0 km
Dag 9; 103 km, 19,5 gem naar Bang Phe, zonnig en bewolking
Dag 10; 113 km, 20,7 gem, naar Chantaburi, bewolkt

Tip! Kijk ook eens in ons fotoboek voor extra foto's

Wekelijkse update; Week 6

2009-10-11T14:02:00.006+02:00

Zondag 11 oktober
Bangkok Thailand

Deze week:
- Terug in het Nederlands
- Stress, stress, stress
- Fietsen in Bangkok

Terug in het Nederlands
De afgelopen week hebben we gemerkt dat thuis zo ver weg niet is. Loes haar papa en mama kwamen op bezoek in Rome en dat betekende naast een gezellig weerzien ook genieten van een bruine boterham met kaas (ja we missen de Nederlandse bakkers nu al), chocoladepepernoten en een nederlands tijdschrift. Op de computer in het hostelkijken we aflevering gemist van het nos journaal en andere nederlandse televisie. En zelfs in Azie kan Erik nog genieten van de bekende big mac.

*Hier in Bangkok doet Erik een wanhopige poging om jullie nederlandse economie nog een beetje te helpen (zie foto)

Stress, stress, stress
Vorige week vertelde we al over de moeilijkheden met betrekking tot het fietsvervoer.

Pas dinsdagavond vonden we op het nippertje de deschikte fietsdozen --> stress

Woensdag moest Erik nog gauw met zijn fiets naar de fietsenmaker in verband met een kapotte spaak --> stress

Na het inpakken van de dozen was het gewicht dat de weegschaal van het hostel aangaf veel hoger dan de toegestande 20 kg --> stress

Het tillen van de dozen en onze zware handbaggage naar het treinstation leek een onmogelijke opgave --> stress

De medewerkers van Tren Italia bleven onduidelijk over de procedure van fietsvervoer in de trein --> stress

Vol spanning vertrokken we met veelste veel handbaggage en een joekel van een zware doos naar het vliegveld. De treinreis ging prima maar het spannendste moest nog komen. Met angstige ogen stonden we bij de incheckbali naar de weegschaal te kijken. Zegt de medewerker van China airlines doodgewoon dat we de fietsen om de hoek bij de lift mogen afgeven. We konden het nog steeds niet geloven toen we het vliegtuig in stapte. We hebben zelfs getwijfeld of we de nieuwe tent weg moesten gooien om gewicht te besparen en nu gaat de doos zonder controle met het vliegtuig mee. China Airlines bedankt!

Fietsen in Bangkok
Hoofdstuk 2 is begonnen, de eerste kilometers in Azie zitten erop. De route gaat niet langer over rustige idillysche fietspaden maar over drukke vierbaans autowegen. Twee jaar geleden wist Loes zich nog te verbazen over het overweldigende verkeer. Nu racen we zelf samen met de vele behendige scooterbestuurders tussen de auto's bussen, taxi's en tuktuks door. Volgende keer meer over Azie